Dzielili razem przeszłość, a marzenia sprawiły że ich drogi dość prędko się rozeszły po wejściu we wspólną relację. Po latach ponownie się spotykają, ale kompletnie odmienieni, ze swoimi bagażami pełnymi doświadczeń... Czy było możliwe, aby dwa odmienne światy połączyły się ponownie po latach? A może było już dla nich za późno?

- Myślę, że nawet będziesz miał co do tego sposobność, tylko z nim porozmawiaj - poleciła tajemniczo - W kuchni masz jeszcze ciepły obiad, ja wracam do twojego taty i rodzeństwa. - Porozmawiać z nim? Brzmi tajemniczo, nie wiem czy powinienem się bać? - zaśmiał się mimo swoich słów i odprowadził mamę do samych drzwi. - W końcu to pełnia twojej krwi, masz czego się obawiać - wyraźnie się droczyła ze swoim pierworodnym. ~~~~ Louis to samotny ojciec piętnastoletniego Finna, który stara się zrozumieć swoje dziecko i dać mu całą swoją miłość, nawet jeśli nie wszystko w życiu układa się prosto. W jego życiu pojawia się Harry i Flora, dzięki którym wszystko jakby wydaje się łatwiejsze do przyswojenia.

Alfa i omega. Od dawien dawna związane więzią partnerstwa, uczucia i wzajemnej troski. Jednak Alex pamięta alfy jako bezuczuciowe potwory. Taki był jego ojciec. Nie dziwne, że chłopak stracił całe zaufanie do innych wilkołaków. Jego życie się zmienia. Musi przenieść się do nowego liceum. Został zmuszony do chodzenia z innymi wilkołakami do szkoły. W nowym otoczeniu poznaje jego. Swoją alfę. Wewnętrzny wilk Alexa, od razu całym sobą oddaje się przeznaczonemu. Ale chłopak postanawia walczyć z więzią. Wie, że jest to prawie niemożliwe, ale uparcie dąży, by nie zakochać się w alfie. A początkowo był tylko irytująca omegą. Dopóki nie spotkał upartej alfy.

Jak ten niewinny wybryk mógł doprowadzić do wygnania? O tym jak wędrowne wilki napotkały młodą omegę, która poprowadziła ich prosto do stada gdzie dopiero co pojawiło się dużo szczeniąt i chcą ich, albo tej omegi. ********** Taki pomysł mnie naszedł xD #18 w FF [30.10.2017r] #12 w FF [02.11.2017r] #16 w FF [03.11.2017r] #7 w FF [4.11.2017r] #9 w FF [11.11.2017r] #8 w Ff [12.11.2017r]

Chłopak kulił się w swojej celi, nie miał imienia, przynajmniej już nie. Kiedyś jego ojciec wołał go nim, jednak minęły lata od kiedy ostatni raz je usłyszał i w końcu zatraciło się ono w jego pamięci. Teraz jego ojca nie było, a nawet jeśli by się spotkali ten nie mógłby go poznać. Tak niewiele pozostało po jego ukochanym synu, którego utracił. Drobne, jednak umięśnione ciało wychudło, ukazując kości, rumiana cera stała się blada, pokryły ją plątaniny blizn, strupów i ran, które nie chciały się zagoić. Z ciepłych, płonących radością i ciekawością świata oczu pozostało tylko jedno, a jego blask dawno znikł, zastąpił go strach i ból, rozpaczliwe wołanie o pomoc, litość, a nawet o śmierć. Wiecznie niesforne ciemne kosmyki krótkich włosów, urosły, sięgając dołu pleców, stały się brudne, tłuste, zlepione krwią. On cały był brudny. Porządne ubrania zamieniły się w szmaty, ledwie okrywające jego ciało. Głos, który śpiewając zamieniał krzyki w cisze, którego zdawały się słuchać nawet szumiące drzewa umilkł. Kiedyś jeszcze krzyczał w rozpaczy z bólu, jednak teraz nie miał nawet krzyku. Palce niegdyś delikatnie ciągające struny, potrafiące utkać melodie, które oczarowywały wiatr, drżały okaleczone. Z dawnego bohatera stał się niewolnikiem... A nawet czymś gorszym, podlejszym... Kiedyś jeszcze wierzył, że się uwolni, że powróci do ojca. Ale zabrano mu wiarę, zabrano nadzieję, dumę, honor, intymność, tak samo jak zabrano to co kochał najbardziej: wolność. A jednak coś się zmieniło i do jego celi znów zaczęły wpadać promienie słońca, przypominając mu o istnieniu świata na zewnątrz... Czy możliwe, że jeszcze kiedyś uda mu się do niego wrócić? Że jeszcze raz ogrzeje twarz, patrząc w błękitne niebo... może nawet się uśmiechnie?

Jestem Ernie... Ernie Mcrick. Mam 14 lat. Mieszkam w angielskim miasteczku Lowestof. Jestem czarodziejem, który nie trafił do Hogwartu. Pewnego dnia wszystko się zmienia. Świat magii przestaje być odległy, a ja zaczynam odkrywać sekrety mojej rodziny.

» Zasiałem kwiat we śnie, który nigdy nie stanie się prawdą « diary!au | jikook!au | top!jm | bottom!jk

Nie wiemy, gdzie leży granica ludzkiej wytrzymałości ani która rozmowa okaże się być ostatnią. mevvik; 2018 okładka; heiwaxx main song; lord huron - meet me in the woods

"Ty szmato... Jak mogłeś!" moje oczy pokryte były w łzach. "Pierdol się, nigdy nic do ciebie nie czułem! Wolał bym dziwkę w łóżku niż ciebie w życiu śmieciu!" niebieskooki wykrzyczał mi to prosto w twarz po czym walną mnie ręką z liścia. Tą samą ręką która jeszcze niedawno gładziła mnie lekko i z czułością po policzku. Odgłosy w pomieszczeniu ucichły a ja stałem tam nieświadomy tego co się właśnie wydarzyło. Wokół nas słychać było nieprzyjemną głośną muzykę, czuć było pot, alkohol, papierosy... Szatyn dopiął rozporek w spodniach, nałożył bluzkę i wyszedł zostawiając mnie samego. Czekałem godzinami aż obudzę się z tego nieszczęśliwego snu. Nieme łzy spadały mi nędznie po twarzy. To nie był sen. Książka jest moim własnym wymysłem, zastrzeżenia dla osób wrażliwych i nieodpornych na złe wydarzenia.

☼ gdzie taehyung ma kontrakt ze śmiercią tags: au!angst!; fluff!