16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Şeytanın oyununa çekilmemek için kopardığı çığlıkların son yankılarıydı. Ruhu ,hisleri teslim oluyordu ona, şeytananına... Akrebin zehri dakikaların nefesini kesen bir bıçak gibi dayandı boynuna. "Evet ben kaybettim. Kaybettim ama sana değil, ben zihnimin kuytularına sızan yılanın zehirli diline yenildim. Ben sana kızıl şeytanla satranç oynamayı öğreteceğim ve sen, basit bir yenilgiyle kurtulamayacaksın." Bu oyun tuzaklar, kumpaslar, yalanlarla doluydu. Bu oyun acımasızdı... ♟️ Hazır mısın ? Eğer kendi hikayenin kahramanı olduğuna inanıyorsan benimle oyna ama eğer değilsen kenara çekil ve benim oyunumu izle. Başlıyoruz... Kitap kapağı @tanvakti108