Öyle bir yere geldik ki,hiçbir sokağın adı yok... Sadece annemi bulmaya çalıştığım,abim için çabaladığım,defalarca şiddet gördüğüm sarhoş babam,okulla iş arsındaki hayatımı sadece bunları düşündüm sadece bunları... Kızımın feryatları... Furkan'ın cansız bedeni... Canımı her zaman 1 saniye bile düşünmeden verbileceğimi söylediğim adam gözümün önünde kaybetmiştim,belki de dakikalar hatta belki saniyeler sonra bu uçurumdan kayıp gidecektim sadece kızımın Eslem'in kurtulmasını istemekten başka yapabileceğim bir şey yoktu,ve bunlarda beni mahvediyordu.Hayatımın belkide son saniyelerinde bunları düşündüm...

Karanlık bir kundak misali sarmış geceyi. Gece bir feryat koparmış karanlığın hiçliğine. Göz yaşları yağmur olmuş gecenin, inmiş yeryüzüne. Korkmuş karanlıktan, acımış dünya gündüzün aydınlığıyla dolmayı isteyen geceye... Halbu ki bilmiyordu gece, karanlık olmazsa aydınlık gelmezdi. Karanlık olmasa Gece bir hiçti. Geceyi var eden karanlık gecesini korumak için sarmışken, gece feryatlarını damlalara dönüştürüp dünyasına akıtmıştı... Karanlık olmazsa gece bir hiç, gece olmazsa karanlık yalnızdı...