aşk tutku sex ve cinsellik

"Avukat..." Dedi, kapımın yanındaki isimdeki bakışları kısaca gezindi. Gözleri bir ifadeye büründü, ama bunu anlayamadım. O an onun eskisi gibi olmadığını fark ettiğim, zamanın sadece bana değil ona da uğradığını anladığım bir andı. "Asena Lara Şafak." Adımı, dudaklarından taşar gibi söylerken, vicdanı tek bir an nasıl sızlamazdı? Bu onun eseriydi, bu onların eseriydi. Gözleri yavaş yavaş üstümde gezinirken, şah ve mat mahkeme salonunda yargılanmaya başlamış, karşılıklı oturuyordu. "Hırslarının mahkeme duvarlarına vuracak olmasını tahmin ediyordum." Bakışları yüzümde gezinmeye devam ettiğinde, konuşmama fırsat vermeden devam etti. Gözleri, yüzümün her noktasında izinsizce gezindi. "Sana baktığımda hırstan başka bir şey göremiyorum." Hırslarım yüzünden burada olduğumu düşünüyordu. Rahat bir tavırla soluk uzun sarı saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdığımda, bakışları çok kısa süreliğine ellerime kaydı. Dudaklarımda oluşan gülümsemeyle, gözlerim çok kısa bir an geçmişe sürüklendi. Orada çakılıp kaldım. "Kimisinin kendi mahkemesi kendi vicdanıdır." Diye mırıldandım, cümlemin ne kadarını anladığını test ederek. Ama artık o benim geçmişime ait bir isimdi. "Sonuçta sizler için yargılamak, yargılanmaktan her zaman daha kolay öyle değil mi?" Kaşlarımı havalandırırken, tek bir an çekinmeden, "Beni bu konuma getiren hırslarım değildi Akel, vicdanımdı."

❝Yüreğindeki ateşin içinde cayır cayır yanıyordu kadının ruhu. Mahkum edildiği hayatı istememişti oysa... çocukluğu gibi çalınıp alınmıştı gençliği de. Güvendiği her limanın onu yarı yolda bırakmasına da alışmıştı, diğer birçok şeye alıştığı gibi. Şimdi ise içine düşmüş olduğu bir diğer bilinmezliği anlamaya çalışıyordu. AŞK'tan haberi olmayan bir kadındı o, güvenemezdi. Sevemezdi de... Sevmeyi bilmeyen adam ise ona AŞıK olamazdı. Üzer ve kırardı... Bu hikayenin birden fazla kahramanı vardı, lakin hepsi galip gelir miydi... işte orası büyük bir muammaydı. Kıran kırılırdı, üzen üzülürdü. Ama adalet er ya da geç yerini bulurdu.❞ 🌑 3 0 / 1 0 / 2 0 2 1 ALINMASI, KOPYALANMASI VE ÇALINMASI DURUMUNDA YASAL İŞLEM BAŞLATILACAKTIR 🖇 #Mardin 1. 📌 27/01/2022 #Watty 1. 📌 22/05/2022 #Şehvet 1. 📌 13/01/2023 #Yalan 1. 📌 18/01/2023 #Midyat 1. 📌 30/09/2023 #Watty 1. 📌 04/12/2023 #Watty 1. 📌 30/04/2024

"Bela yağmur gibi gökten yağarsa Başını ona tutmaktır, adı aşk..." . . . 🪶❤️‍🔥 Kapak tasarım; @Publiisherr

Rüya kendi küçük dünyasında işleri yoluna koymaya çalışan sıradan bir genç kızdı aslında. Tek derdi başarısızlıklarla dolu öyküsüne yeni yenilgiler eklememeyi başarmaktı. Ancak bir gün onu her fırsatta fena halde yerin dibine sokmayı başaran ya da en azından bulunduğu yeri yüzüne vurmakta usta olan eski sevgilisine kendisini ezdirmemek için basit, üstünde düşünülmemiş bir beyaz yalan söyledi. Sonrasında başına örülecek dertleri bilseydi ve özellikle o dertlere ortak edeceği kişinin en hazzetmediği çocukluk arkadaşı olduğunu bilseydi şüphesiz o yalanı söyleyen dilini kendi eliyle kesip atardı. Gerçi yalanın kısa süreliğine de olsa beraberinde getirdiği tatmini çok sevmişti. Belki de işin ucunda bir ömür boyu Ömer'e katlanmaya değebilirdi. Ömer her zaman hayatının her anını önceden planlayan, hedeflediği her başarıyı elde etmiş, mantıklı bir adamdı. Herhangi bir konuda çuvallamak veya saçmalamak onun için söz konusu olmayan bir ihtimaldi. Neticede böyle konuların uzmanı Rüya yani Mahperi'ydi. Bu yüzden yıllarca bu ayaklı beladan uzak durmayı kendisine görev bilmişti. Ancak sadece anlık bir zayıflıkla ona yardım elini uzatma gafletinde bulunduğunda bu kızın yarattığı girdaba kapılıverdi. Peki ya bundan sonrası? Onları bir araya getiren kader mi olacak yoksa keçinin sevmediği ot burnunda bitermiş mi diyeceğiz? İnsanın hayatının aşkı gerçekten ömrü boyunca burnunun dibinde olduğu halde fark etmeden durabilir mi? Mahperi; prensini beklemekten sıkılınca eline kalemi alıp kendi masalını yazmaya karar veren bir genç kızın hikâyesi...

Çocukken aynı evi paylaşmak zorunda kalan Firuze ve Barış, yıllar sonra bambaşka hayatların içinde yeniden karşı karşıya... Biri haber peşinde koşan inatçı bir polis-adliye muhabiri, diğeri ise meşguliyeti had safhada, tavizsiz bir başkomiser. Çocukluklarında besledikleri aşktan eser kalmadığını sanan bu ikili, bugünlerde birbirlerinden pek haz etmeyerek aynı yörüngede hayatta kalmaya çalışıyor. Ancak Firuze'yi merkeze alan karmaşık ve tehlikeli bir dosya, onları sadece birlikte çalışmaya değil, beklenmedik ve sarsıcı bir karar almaya da mecbur bırakır. "Biz birbirimizi hobi olarak uyuz edip profesyonel olarak da sinir hastasına çeviriyoruz..." 05*: Elimde kritik bir bilgi mevcut. Adalet adına sizinle paylaşmak istiyorum. 05*: Operasyon ve lider hakkında. TURKUAZ AYNASIZ • İlk bölümlerin bir kısmı "texting" şeklindedir. • Bölüm sayısı fazla olmasına rağmen bölüm uzunlukları olaylar ilerledikçe eş zamanlı olarak uzamaktadır ve bu yaklaşık 50-60. bölümlerden itibaren görülmektedir. > Final verdikten sonra bir bütün olarak revize edilecektir. <

"Ağlama." Burnumu içime çekerken söylediği kelimeler kulaklarımı çınlatıyordu. "Bunu hak etmiyordum." Kollarımdan çekerek beni kucağına aldığında hıçkırmaya başladım. "Ağlama Burçin. O evi yıktıracaksın-" Elimi dudaklarına koyup kaşlarımı çattım. "O evi yıkarsan..." Belimdeki elini çekerek sehpaya uzandı. Sehpadaki peçeteyi alarak burnumu sildi. "Bir daha kucağında oturmam." Elimi ağzından çektiğimde güldü. "Peki, nereye oturursun?" "Buraya otururum!" Parmağımla yanındaki yeri işaret ettim. "Öyle mi? O zaman ben senin kucağına otururum." Beni koltuğa bırakıp üstüme çıktı. Poposunu dizlerime koyduğunda çığlık attım. Bir doktorun yardım edemediği tek hasta...

Gözlerim dolarken kafamı kaldırdım. "Mary..." "Mary." "Susun." Elimi havaya kaldırırken sakinleşmeye çalıştım. "Sizi burada bulmamalıydım." Paul kolumu tutarak beni kendine çekti ve diğer kolunu omzuma doladı. "Buradan çıkalım." Kolumla göğsünü ittiğimde direnmedi. Hafifçe geri çekildi. "Sizinle gelmeyeceğim." "Mary." Marcus atılarak kolumu çekti. "Dinlemeden yargılıyorsun. Sinirleniyorum."

(Daddy issuess) (Psikolojik bir kitaptır.) "Bunları hak etmiyordum." "Bunları kim hak eder ki zaten?" Sesimize bulaşmış acıdan rahatsız olarak kafamı salladım. "Buradayım. Senin için hep burada olacağım." Elimi sıkıca tutarken beresini düzelttim. "Uçağa kadar eşlik etmemi ister misin?" "Kontrol noktasından geçemezsin." "Bahse var mısın?" "Yokum. Çünkü ben de kontrol noktasından geçmek istemiyorum. " "Ne?" "Seninle kalacağım." "..." "Gitmek istemiyorum. Hep başının belası olmak istiyorum. O küçük evinde durup yemek pişirmek istiyorum. Evin her yerinde kahkahalarımız olsun istiyorum. Kısacası..." Elimi daha sıkı tutarak bavulunu uzaklaştırdı ve diz çöktü. Montunun ceplerini hızlı hızlı karıştırırken soğuktan titriyordu. Sonunda bir yüzük çıkartıp bana gösterdi. "Benimle evlenir misin?" Sertçe yutkunurken dudağını yaladı. "Yüzüğü senin öğrettiğin gibi yaptım ama evde boyamız kalmamıştı. Ben de hepsini karıştırdım." Rengarenk yüzüğe bakıp kıkırdadım ve ben de eğildim. "Buna hayır dersem kendimi öldürmek zorunda kalırım." "Şşşttt...deme öyle şeyler." "Evet. Evet. Evet." Yüzüğü parmağıma takıp dudağımı sertçe öptü. "Reddedeceksin sandım!" Uçağının kalkış duyurusu yankılanırken yakalarını tutup kucağıma çektim ve dizime oturmasını sağladım.