Kitap oldu ama sözleşmem sonlandığı için tüm bölümleri romanika adlı uygulamada yayımlıyorum. Okumak isterseniz kullanıcı adım aynı. Doğum günümde dilediğim dileğin hayatıma bu kadar çabuk etki edeceğini düşünmezdim. Gece yarısı aldığım bir mailde gelen iş teklifine gidip hayatımı değiştirmeye hazırdım. Ancak orada çocukluk aşkımı bulup henüz hatırlamadığımı duymaya ve ardı ardına patlayan gerçeklere ne kadar hazırdım bilmiyorum. ⭐ İntikam almak isteyen bir babayı ne durdurabilir? Faysal kızının intikamı için akademisinde yeni bir proje kurdu. Bu proje için ince eleyip sık dokuyarak yıllarca uğraştı. Kızını intihara sürükleyen bu örgütü çökertmek için teknolojinin imkanlarını kullandı. Bu projede robotlar insanlar değil, hayvanlardı. Örgütün inine gizli gizli girip planları ifşalayacak ve sahipleriyle bağ kuracak hayvanlar... Ekip onları sadece yönetmekle kalmıyor sahaya da çıkıyordu. 🖤 Çocukluğumdan kopup gelen iki kişiyle, yıllar sonra bir projede karşılaşsak ve bundan sadece bir kişinin haberi olsa nasıl olurdu? 🐺🦊 Kapak: Algoritmalar_ teşekkürler ❤️

Pakedi açtığımda yıllar önce Rüzgâr'ın bana kendi elleriyle yapıp verdiği hediye uçurtmaya bakıp gülümsedim buruk bir şekilde. O gün de bana mesajda yazdığı gibi babam yapmıştı bana önce bu uçurtmayı. Ama ağaca takılıp yırtılmıştı. Çok üzüldüğümü hatırlıyordum o güne dair. Rüzgâr da bana yapmıştı bu uçurtmayı. Çok değerliydi benim için. Şimdi de kızımın, kızımızın mutluluğu için kullanacaktım. Elimde uçurtmayla Rüzgâr ve Özgür'ün meraklı bakışlarını arkamda bırakarak indim merdivenleri. Beray'ın gözleri hemen beni buldu. Elinden tutup kaldırdım onu. "Gel benimle." "Ne oluyor anne? Nereye gidiyoruz?" "Soru sorma. Göreceksin birazdan." Daha fazla bir şey sormadı. Bahçeye çıktık. Uçurtmanın ipini onun eline verdim. "Tut." Şaşkınlık dolu gözlerle dediğimi yaptı. Hem hava koşulları hem de daha önceki deneyimlerim sayesinde uçurtmayı havalandırmakta zorlanmamıştım. Uçurtma havalandığında Beray'ın yüzünde tebessüm belirdi. Ben de dolu gözlerime karşı gülümsedim gökyüzünde süzülen uçurtmaya bakarak. Ardından Beray'ın yanına gidip ben de uçurtmanın ipinden tuttum. Birlikte uçuruyorduk uçurtmayı. Gözlerimden akan yaşlarla uçurtmayı izledim. "Babanın yerini doldurmaya çalışmıyorum Beray. Sadece az da olsa yanındaymış gibi hissetmeni istedim bu uçurtma sayesinde. Sen de ben de bu uçurtmaya baktığımızda babamız yanımızdaymış gibi hissedeceğiz. Ve de bazı insanların düşündüklerinin aksine ne kadar şanslı çocuklar olduğumuzu hatırlayacağız. Çünkü şu an bu uçurtmaya bakarak onlarla yaşadığımız anıları hatırladığımız o insanlar bizi çok sevdi. Her şeyden önemlisi olduğumuz gibi sevdi..." İzel o sırada kendisine gülümseyerek bakan babasını gördü. Gülümsedi gözyaşları içinde. Babası el salladı ona. İzel de aynı şekilde karşılık verdi. "Hoşça kal baba..."

Olumsuz duygular benimle olmasaydı eğer, hissedemediğimi düşünürdüm ama hayır, o duygular içimde her zaman vardı. Dışarıdan izlediğim olumlu duygular bana çok uzak gelirken, tüm çabam öteki insanlar gibi hissetmekti. Sevgi. Özgürce sevebilmek istiyordum. Sanki bir el göğüs kafesimi açıp o duyguyu yok etmiş gibiydi ve ben onu geri kazanmak istiyordum. Kazanacaktım. Kalbimle başlattığım bu savaşın kazananı olmak için tüm kozlarımı oynayacaktım ve ben kalbimin en derinlerinde birini gerçekten sevecektim. Sevgiyi de aşkı da ilk kez bana tattıracak o adam ya umudumu tamamen yıkacak ya da olmadığını sandığım tüm duyguların yaratıcısı olacaktı. Ben, fark etmeden sevgiyi yüreğime onun ekmesine izin verecektim. Yetiştirdiği sevgiyi istediği gibi kullanmak onun hakkı olacaktı. Kapak Tasarımı : @DacyGazelle Hikaye Başlangıç Tarihi: 15.12.2020

Bana uzattığı kiraz çiçeklerine baktım. "Bu ne?" diye sordum şaşkın bakışlarımla. Acı kahve gözlerindeki parlaklık, sanki günümü daha fazla aydınlatıyordu. "Kiraz çiçeği." dediğinde güldüm. "Sağ ol söylediğin için ama neden aldın?" diye sorduğumda bakışları çiçeklere indi. Bir çiçeğe baktı, sonrasında ise bakışları tekrar benimle buluştu. Derin bir nefes aldı, içi gidiyormuş gibi. "Kiraz çiçekleri yeniden doğuşu simgeler. Bazı samuraylar için ise yaşamı ve ani ölümü. Sen ise yaşamı temsil ediyorsun." dediğinde uzanıp elindeki çiçekleri aldım. "Ya ölümü temsil edersem?" diye sorduğumda kaşları çatılır gibi oldu. "Ölüm sana yakışmaz." dediğinde kaşlarım havaya kalktı. "Dinden çıkacaksın şimdi." dediğimde güldü. "Yaşamı temsil etmen için elimden geleni yaparım. Eğer bir gün ölümü temsil edersen biz, artık biz değilizdir." .... 01.09.2022

TAMAMLANDI! Mahur Hüma Çağıl yirmi bir yaşında, monoton hayatını yaşayan, üniversitelerarası tiyatro yarışmasına hazırlanan ve her gün ona aşık bir sürü insanla uğraşan normal bir kızdır. Ancak geride bıraktığı geçmişini hatırlamak istemiyor, hep önüne bakması gerektiğini savunuyordu. İnsan vücudunda kan akışını kontrol eden kalbin, artık sadece kendi işiyle ilgilenmesini diliyordu. Ama Müslüm Gürses "aklımdan geçen sözler, kalbimden gelen sesler" derken kesinlikle onun geride bıraktığı hislerinden bahsediyor olmalıydı. Fakat şarkının devamında "hepsi bir orman oldu, bir kibritle yok oldu" diyordu büyük usta. Mahur Hüma kendi kulvarında dolanırken ve yakarken kibritin ucunu alev alev, hemen karşı apartmanda yaşayan bir zamanlar destansı aşk yaşadığı ve aynı zamanda abisinin en yakın arkadaşı olan Simurg Mejdinov'un kalbini de yaktığını bilmiyordu oysa. "Zaten bugün çok yoruldum. Bir de üzerine paltomu kirlettin. Daha fazla beni sinirlendirmeden sus." "Sen sus dediğinde ben susmuyorum yalnız." Bu adamla uğraşmaya bayılıyordum. Ellerini ceplerine soktu. "Susman için farklı yöntemler mi denemem gerek illa?" Ben de ellerimi ceplerime soktum. "Nasıl yöntemlerden bahsediyoruz?" "Nefessiz bırakacak yöntemler." dedi. Mahalle kurgusudur. Herhangi kötü ünsür barındırmıyor. (şiddetli kalp acısı yaşamanız dışında) ©Hayale Aliyeva, 2022

Küçücük bir kıvılcımın beni tutuşturacağını asla bilemezdim. Ateşi yakan oydu, Yangını başlatan oydu, Yangını harlayan oydu, Yangın oydu, Yanansa bendim.. Berrak, içi dışı görünen sığ bir su kadar Saftım, beyazdım. O ise sonu görünmeyen dipsiz bir kuyu kadar Derindi, siyahtı. Yakışsın yada yakışmasın, uysun veya uymasın beyazım karasına bir kere bulaşmıştı. Bildigim, bilmediğim bütün yollar bir tek ona çıkarken kaçışım yoktu. Sığ suların saf kızı dipsiz, zifiri bir kuyuya teslim olmuştu. Belki de farkında olmadan o derinlik saflığa mahkum olmuştu. Evet,evet... Siyaha bulaşan beyaz değildi. Beyaza bulaşan siyahtı. Derinlikte kaybolan saflık değildi. Saflığa tutulan derinlikti. Saf ve Derin SafDerin Bir Mahalle Kurgusu.. Kitapta yetişkin içerikli sahneler ve küfür içerikli konuşmalar olacaktır. Bunu bilerek başlarsanız sevinirim :) Başlangıç tarihi:06.06.2021 SAFDERİN adındaki ilk ve tek kitap Kapak tasarımı: sehrialem Kitap şahsıma aittir,dolayısıyla her türlü hakkı bana aittir. Herhangi bir çalıntı,alıntı, kopyalanma durumunda gereken işlemler yapılacaktır!!!

<Güzel sevmek üzerine bir hikâye... > - Yaş farkı vardır- Mahalledeki gençler olarak uzak tavırları, suskunluğu, sert mizacı sebebiyle aramızda onun adı "Yaban"dı. Beş yıl sonra mahalleye geri döndüğünde hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Özellikle benim için. * (Nisan 2021)

Hayatta kalabilmek için, kendinden ne kadar uzağa kaçabilirsin?

Bir Töre hikayesidir.