Titreyen parmaklarımla, küçük hançeriminim oymalı gümüş kabzasını kavradım. Ilık kan parmak uçlarımı ısırıyordu, koyu kırmızı lekeler avuçlarımdan bileklerime doğru tırmanmaktaydı. Güçsüz bacaklarım üzerinde doğruldum ve adrenalin damarlarımı sızlatacak kadar şiddetli bir şekilde tenimin altında kıvrılıp dururken, dişlerimi sıkarak çenemi kaldırdım. Gözlerim önce kızıl kanla ıslanmış toprakla buluştu, ardından savaş naraları doldu kulaklarıma. Ölüm her yerdeydi. Göğüsüm hızla inip kalkarken, başımı haykırışlarla, çığlıklarla ve tiz inlemelerle yarılan göğe doğru kaldırdım. Gözlerim, çok geçmeden gökten alevler içinde düşen melekleri buldu; ateşin evlatları, günahın tohumları. İpekten kanatları yanıyordu, çıplak bedenlerini kızıl alevler sarıp sarmalıyordu. Derin bir nefes aldım; ciğerlerim kül ve toz ile doldu. Bakır kan kokusu burnumu sızlattı. Alevler içinde, birkaç metre önümde, ıslak toprağa düşmüş melek dizlerinin üzerinde doğrulmadan önce kandan yapış yapış olmuş parmaklarımla biraz daha sıkı kavradım hançerimin kabzasını. Sırtındaki kar beyazı kanatlarının üzerinde tüten alev yavaş yavaş sönmeye başlarken melek, kafasını hafifçe bana doğru çevirmeye başladı. Bakışlarım, ipekten kanatlarının arasından bana bakan tanıdık bir çift kızıl göz ile karşılaştığında ciğerlerim sıkıştı. Adrenalin damarlarımda çözünüp, kaslarıma karışırken; kalbim, göğüs kafesimi parçalarcasına atmaya başladı. Bacaklarımı harekete geçirdim. Ellerim bir kez daha kavradı dar kabzayı. Hançerim bir kez daha savruldu havada. Ve bu son kez olacaksa da, umursamadım.

Sarsılmaz prensipler, akademik bir zırh ve tertemiz bir geçmiş. Dr. Lizge Koral için Aras Ertekin, çözülmesi gereken karmaşık bir vakadan fazlası değildi. Ancak demir parmaklıkların ardındaki o zihin, Lizge'nin kutsalı saydığı tüm tıp literatürünü tek bir bakışla küle çevirecek kadar zehirliydi. Aras; bir sosyopatın keskin zekasına, bir katilin buz gibi soğukkanlılığına sahipti. O, iyileşmek için değil; kendisini iyileştirmeye çalışan ruhu, kendi karanlık krallığına çekmek için oradaydı. Terapi odasının soğuk duvarları arasında başlayan bu oyun, kısa sürede bir tedaviden çıkıp karşılıklı bir imha operasyonuna dönüştü. Lizge, analiz ettiği her karanlık düşüncenin içinde kendi sonunu hazırlarken farkına vardı: Bazı yaralar iyileşmek için değil, daha büyük bir yangınla mühürlenmek için açılırdı. İyileşmeyi reddeden bir adamın, şifayı onun kanlı ellerinde arayan kadını... Geri dönmek için çok geç, bu yangından sağ çıkmak ise artık imkansız.

Bana nazik yalanlar söyle Usulca kır kalbimi Pişmanlık kekremsi, kurak bir tat bırakır kursakta Kaybolursan diye ezberle bıraktığın izleri Düştüğümüz karanlıkta yaralarımdan tanı beni Eftalya Gürel; fazla kiloları, başarısız akademik kariyeri ve kötü sosyal ilişkileriyle başarı basamaklarını hızla çıkan dünyaca ünlü keman virtüözü kız kardeşinin aksine ailesinin ayrık otu olarak yaşamını sürdürmektedir. Yarı zamanlı çalıştığı gazetenin bünyesinde haber yapmak için gittiği özel bir davette farkında olmadan kötü kurdun inine girer. Ortadoğunun en tehlikeli tetikçilerinden birisi olan 'Kesik' hatasız çalışmasını öngörülemez tehditlerle titizlikle ilgilenmesine borçludur. Ancak avlamak için peşine düştüğü kızın fotoğraf makinesinde bir sonraki hedefinin resimlerini gördüğünde elindeki kuzunun sandığı kadar masum olmadığını anlar ve onu da sorgulamak için beraberinde götürür. "Beni öldürecek misin?" "Bugün değil." Derler ki; kaçtığımız her savaş bir gün suret kazanır ve en çekici kılıkta karşımıza çıkmaya başlarmış. Hem birbirlerine hem de dışarıda patlak vermek üzere olan savaşa karşı dururken Ofelya'nın ortadan kaybolmasıyla Eftalya kendini geri dönülemez bir şekilde bu karanlık dünyaya kötü kurdun elini tutarak girerken bulur. "Güzellik beyhudedir Eftalya. Ona nasıl baktığına, nasıl algıladığına göre değişir. Sendeyse başka bir şey var; aradığımın farkında bile olmadığım bir şey.." 'İfade edilmemiş duygular asla ölmez, sadece diri diri gömülür ve sonradan daha korkunç şekillerde tezahür ederler.'