Wei_-Wuxian
Bazı yaralar zamanla iyileşmez.
Sadece sessizleşir...
Efe, çocukluğundan beri kendisini takip eden açıklayamadığı bir karanlığın içinde büyüdü. İnsanlar ondan uzaklaştı, sevdiği herkes bir şekilde hayatından çıktı. Yıllar önce ormanın derinliklerinde yaşanan ve hafızasından silinmeyen o gece ise hâlâ peşindeydi.
Kanla kaplı bir geçmiş, ikiye ayrılan gizemli bir baston ve kırmızı elbiseli bir kadının bıraktığı unutulmaz sözler...
Efe, hayatı boyunca kendisini lanetli sandı.
Ta ki yıllar sonra geçmiş, onu yeniden bulana kadar.
----------------------------------------
"Seni lanetliyorum. Kanına işleyecek bir lanet bu. Hiçbir kadın seni sevemeyecek. Kalbini her açtığında yalnızlığı bulacaksın. Soyun seninle birlikte sona erecek."
Ormanın içi onun sesiyle yankılandı.
"...Kadın olmazsa..."
Efe korkuyla ağlamaya başladı. Ne dediğini tam anlamıyordu. Burnunu çekip gözyaşlarını sildi.
Kadın kaşlarını çattı.
Efe safça başını kaldırdı.
"Erkekle evlenirim."
Orman bir anda sessizliğe gömüldü.
Kadının yüzündeki öfke yerini şaşkınlığa bıraktı.
"Ne dedin?"
Efe omuz silkti.
"Erkekle evlenirim."
Kadının yüzü öfkeden gerildi.
"APTAL ÇOCUK!"