Bir anlaşma ve bir karar... Bazen sevmek için dokunmak yetmez... ~+18 vardır!~

Bordo Bereli cesur bir askerin ve başarılı bir doktorun hikâyesi... ''Halide sana deli gibi aşık!'' En yakın arkadaşım, sevdiğim adama sırrımızı söylerken, duvarın dibinde gizlice onları izliyordum. Tüm bedenim heyecan ve korkuyla titriyordu, Ali Deniz'in insanın içini üşüten sesini duyduğumda kalbim buz tutmuştu. "Şimdi git o arkadaşına söyle! Bin tane kalbim olsa birini bile ona vermem!"

İlay, yıllarca yanında büyüdüğü Adem babaya hayır diyemeyeceğinden bir asker ile görev için evlenmeyi kabul eder. Bu evlilik yüzünden hiç bilmediği, tanımadığı bir şehre gider ve daha ilk günden bu yabancı şehirde bir tanıdık ile karşılaşır. İlay, alacağı büyük darbeden habersiz yeni hayatına alışmaya başlar... Bu hikayede geçen kişi ve kurumlar tamamen hayalimin ürünüdür. Gerçekler ile hiç bir alakası yoktur. Yaş Farkı İçerir.

Normalde öğrencilerime mantıklı kararlar vermeyi öğretirim. Kendim uygulamıyorum tabi. Çünkü şu an bir dağın içinde, beni vurup vurmayacağı belli olmayan bir adamlayım. Ve garip olan şu ki- en büyük problem bu değil.

"Sana yalvarıyorum yüzbaşı, bizi bırakma..." - Kadın doğum doktoru Börte Balamir ile Akıncılar timinin yüzbaşısı Altay Tuna'nın hikayesine hoş geldiniz...

Prenses, canavar tarafından bir kuleye kapatılmıştı. Pamuklara sarılarak büyütüldüğü yılların ardından gözyaşları ile yıkandığı bir hayatta esir tutuluyordu. Masalların aksine ne aşağı salabilecek upuzun saçları vardı ne de o saçlara tırmanarak onu kurtarmaya gelecek bir prensi. Bu nedenle, kurtuluşunu kendi bulmak zorundaydı. "Ensemdeki ölüm, olacak senin sonun."

Bazı düşüşler yere çakılmakla değil, bir canavarın inine düşmekle son bulur." İz, hayatını viyolonselinin kalın tellerine ve siyah dantellerine saklayan, melankolik bir konservatuar öğrencisiydi. Tek istediği, notaların gürültüsüyle dünyayı susturmaktı. Pusat, hayatını kırdığı kemiklerin sesiyle kazanan, öfkesi bileğine takılan elektronik kelepçeyle eve hapsedilmiş bir yeraltı dövüşçüsüydü. Tek gerçeği, sınırları çizilmiş o dört duvardı. Biri yukarıda sanat yaratıyor, diğeri aşağıda vahşeti dizginlemeye çalışıyordu. Ta ki o geceye kadar. İz'in balkona astığı mor sütyen, rüzgarın ihanetiyle aşağı süzüldüğünde, sadece alt kata düşmedi. Pusat'ın yasaklı bölgesine, tam kucağına düştü. Pusat dışarı çıkamazdı. İz aşağı inmeye korkardı. Telefon titredi. Gönderen: Alt Kat Mesaj:"Eşyan kanlı ellerimin arasında. Ve biliyorsun viyolonselist, ben bu evden çıkamam. Eğer onu geri istiyorsan, benim kafesime girmek zorundasın." Sanat, şiddete teslim olduğunda notalar susar. Şimdi sahne sırası, kafesteki canavarda.

Hazal: Sencer farkında mısın biz boşanacağız? Hazal: Her aklına estiğinde eve gelemezsin. Sürekli Deniz'i bahane ediyorsun ve bu çok rahatsız edici olmaya başladı! Hazal: Oğlumuzun sana olan sevgisini kullanıyorsun, resmen. Ne kadar doğru bu? Sencer çevrim içi... Sencer görüldü... Sencer: Sadece oğlumun yanında olmaya çalışıyordum. Sencer yazıyor... Hazal: Sencer sen Deniz doğarken bile yanında değildin. Şimdi mi, aklına geldi Deniz'in yanında olmak? 🌊🌊 02.12.2025

Bir tanışma. Romantik bir evlilik teklifi. Hızlı gelişen, mükemmel giden bir evlilik. Ya sonra? Her şeyiyle mükemmel bir eşe sahipti İdil. Beyin cerrahı olan Tunç, bir erkekte aranabilecek her şeye sahipti. Zekiydi, karizmatikti, bilgiliydi, insanları etkisi altına alan bir havası vardı. Peki ya neden kendisi gibi sıradan bir kızı seçmişti? Başta düşünse de İdil için tüm dengeleri altüst eden şey bu soru değildi. Tunç'un ortaya çıkan karanlık yanıydı. İdil'in hayatı tek bir soruyla karmaşaya dönüştü. "Kocamın eski sevgilileri neden kayboluyor?" Copyright © Tüm Hakları Saklıdır.

Çerezlik bir texting kurgusu. (Tamamlandı.) & Atilla Artem: Bu şey gizlilik içeriyor mu? Efsun Araslı: Nasıl yani? Atilla Artem: Buraya başvurduğumun bilinmesini istemiyorum. Efsun Araslı yazıyor... Efsun Araslı: Merak etmeyin Atilla Bey danışan ve danışman olarak gizlilik sonuna kadar korunacaktır. Efsun Araslı: Bu konuda sonsuz güvenebilirsiniz. Atilla Artem: İyi o zaman. Atilla Artem: Başlayalım.