Asel Miranlı... İmparatorluk gibi bir holdingin tek varisi, sessiz ama güçlü duruşuyla herkesin ezbere bildiği bir isim. Lüks hayatın içinde büyümüş olsa da, kalbi hiçbir zaman o parlak ışıklara tam olarak alışmamış bir kız. Babasının ani ölümüyle omzuna çöken miras, sadece servet değil; acı, baskı ve görünmeyen duvarlarla dolu bir kaderdi. Ve Arel... Arslan ailesinin sessiz fırtınası. Soğuk, ketum, her adımı hesaplı. Gülüşü bile sınırlı olan bir adam. Kendi ailesinin gölgeleri, kendi kuralları, kendi karanlıkları vardı. Birbirlerine asla yaklaşmayacakları düşünülen iki dünya, bir gece bir masada kesişti. Bir yalanla başlayan tanışma, geriye dönüşü olmayan bir hikâyenin ilk sayfası oldu. Basının patlayan flaşları altında tutulan bir el... Dışarıya karşı çizilen kusursuz bir çift imajı... İçeride ise; iki yabancının birbirini çözmeye çalıştığı, her bakışta biraz daha karışan duygular, biraz daha derinleşen yaralar. Asel, hayatı boyunca kaçtığı baskılardan, bu kez Arel'in soğuk duvarlarına çarparak geçiyor. Arel ise planladığı düzenin, Asel'in inatçı kalbiyle darmadağın olduğunu fark ediyor. Bu bir aşk hikâyesi değil sadece... Güç savaşı. Gurur savaşı. Kalbinle mantığın arasında sıkışıp kalmanın hikâyesi. Yalana kurulan bir başlangıç, gerçeğe dönüşür mü? Soğuk bir ev, sıcak bir yuvaya dönüşebilir mi? Birlikte çekilen bir fotoğraf, kaderi birbirine bağlar mı? Asel ve Arel'in hikâyesi; Tutkunun gölgesinde, gururun arkasında, gerçeğe inat bir yakınlaşmanın romanı...

[texting] bade: sevgilim olman karşılığında haftalık 4.000₺? tuğra: güzel şakaymış :d (❕bazı bölümler argo, küfür ve cinsellik içerir. ) 15.07.2022

*Wattys2021 Romantizm Kazananı* Çağlar 27 yaşında, sorumluluk almayı sevmeyen bir adamdı. Abisi ve yengesinin ölümünün ardından hem yetim hem de öksüz kalmış yeğeni Bade'nin bakımını üstlenirken artık eskisi gibi olamayacağını biliyordu. Başka hiçbir akrabası olmayan ikili bu koca dünyada yalnız kalmıştı. Eylül, en yakın arkadaşının ölümüyle sarsılırken Bade'nin sorumluluğunu Çağlar'ın almasıyla onları yeni bir serüvenin beklediğini anlamıştı. Ona emanet edilen Bade'yi amcasıyla baş başa bırakmak istemediği için soluğu Çağlar'ın kapısında aldı. Bütün günleri bebek kusmuğu ve kakası temizleyip, Bade'nin karnını doyurmakla geçen Çağlar, kesinlikle kaçık olarak nitelendirdiği Eylül'ün yardımını istemiyordu. Şimdi ne olacaktı? Eylül minik bebeği bırakıp gidemezdi. Bu hayattaki tek akrabası ise amcasıydı. Bade için hiç haz etmedikleri halde yan yana durabilir, onu büyütürken kavga etmekten vazgeçebilirler miydi? Daha da kötüsü, her fırsatta birbirlerinin ayağını kaydırmak için bekledikleri günleri arayacakları şekilde hisleri değişirse ne olacaktı? 🐣 ~25.08.20~ Kapak Tasarımı: @bsudeee 💜

"Bana anılar ver, unutmak mümkün olmasın." (01.01.2024)

Atakan Eralp, Birce'nin hayatına bir rüzgar gibi girip çıkmıştı. Arkasında da bir ehliyet, iki kare fotoğraf ve tutulmamış bir söz bırakmıştı. Birce ise Atakan'ın yakasını öyle kolay kolay bırakmayacaktı. Atakan'a ulaşmak için çevirdiği dolaplar biraz fazla başarılı olduğunda kendisini fenomen bir spor programının aksi ve soğuk yönetmenin asistanı olarak bulmuştu. Artık Atakan'a gölgesi kadar yakındı, yalnızca ufak bir sorun vardı. Atakan dahil olmak üzere herkes, Birce'nin kanal sahibinin şımarık torunu olduğunu zannediyordu. Atakan'ın yanına sızmak kolaydı. Ama sosyetenin prensesi Birce Soyak'ın tacını taşırken kalbine sızmak hiç kolay olmayacaktı...

"Ece..." dedi sesi ilk defa bu kadar kısık ve boğuk çıkarken. Testi bana doğru salladı. "Bu ne demek? Hamile misin?" Cevap veremedim, sadece daha şiddetli ağlamaya başladım. Baran bir anda patladı, testi lavabonun kenarına fırlattı. "Cevap versene! Kimden bu? Amına koyayım nasıl olur lan bu? Kimden bu çocuk?!" Bana doğru bir adım attığında geri kaçtım. O anki şaşkınlığı, o kadar büyüktü ki dudaklarından dökülen her kelime kalbime bir bıçak gibi saplanıyordu. "Çocuk benden mi?" diye kükredi. Sesindeki o inkar beni mahvetti. "O gece... o geceden mi?" Hıçkırıklarımın arasından yüzüne baktım. Bana her zaman tepeden bakan, beni küçümseyen o adam şimdi yıkılmış gibiydi. Ama canımı yakmasına izin vermeyecektim. "Yok Baran!" diye bağırdım, sesim koridorda yankılandı. "Benden! Sadece benden! Sen bir şey yapmadın zaten, değil mi? Senin için o gece bir hataydı, bir çöptü! Şimdi gelip hesap soramazsın!"

"Sence dışardan bakınca silahını banyoda unutacak bir adama benziyor muyum?"dedi. Şaşkınlıkla ona bakarken konuşmaya devam etti. "Beni dinlediğinide biliyorum." Utanmam gerekiyordu belki ama utanmamıştım çünkü ben bunu yapmak zorundaydım. "Bana neden yardım ettin?"diye sordum. "Çünkü yardıma ihtiyacın vardı." "İyide bunu nereden anladın?" Yeniden şaşkınlıkla sorduğum soruyla gözlerime baktı. "Çaresiz olan bir insanı her halinden anlarım ve sen çok çaresizdin." Beni çaresiz olarak görmesi sinirimi bozmuştu. "Ben çaresiz değilim. " dedim. "Bak ya çaresiz olan birisi eve gelen birinin silahını alarak evden kaçmayı düşünür ya da ahmak olan birisi. Ahmak olmadığını düşünmek istiyorum ."

Ankara'da geçen, ailesini korumak için kendisini öldü gösteren adamın geri döndüğünde hem kendi taşıdığı hem de geride bıraktığı yaralarla yüzleşmesini anlatan bir hikâye. Bir kadının, bir çocuğun ve bir adamın sessiz savaşı...

Bir kaza sonrası hafızasını kaybeden bir kadın. Karısının onu hatırlamadığı bir adam. Ve devamının yazılı olduğu bir kitap... • "Ya seni ve bahsettiğin aşkımı hatırlamazsam?" Keskin ve kararlı bakışları bakışlarıma tutundu. "O zaman seni tekrar kendime aşık ederim." • +16

Ümit vâdeden bir keşif, çığır açan bir deha, bilime adanmış hayatlar ve bu yolda yeşeren sımsıcak, yumuşacık bir gönül bağı... Güçlü olanın hayatta kalabildiği kurtlar sofrasında pasta giderek küçülüyordu. Tam da bu endişenin içine bir ışık gibi doğmuştu luksoryum elementinin keşfi. Günden güne kaynakları tükenen ve nükleer rekabet yarışına giren dünyada luksoryumu işleyebilen ülkeler kartları yeniden dağıtacaktı. Genç ve dâhi Profesör Mehmet Alp Tunalı, bu iş için kollarını sıvadığında istihbaratın radarına gireceğini ve onu korumakla görevli Leyla Mahur'a abayı yakacağını öngörememişti.