"Peter..." Demişti neredeyse fısıldayarak. Karşısındaki çocuk hiçbir şey demiyor, sadece suratına bakıyordu. O arkadaşıydı. Belki de hayatında önemli bir yere koyduğu tek kişiydi. Ama onun gözlerinde öfkeden başka bir şey göremiyor, bu da ağlamak istemesine sebep oluyordu. Elini öne doğru uzatarak kendisini izleyen gözlere dikmişti gözlerini. Vereceği cevap ödünü kopartıyordu. "Dost muyuz düşman mı?"

"Söyle bakalım Lexi.. seni bu kadar karanlık yapan nedir ?" "Aslında siyah rengini pek sevmem Kaptan." Genç kız sorgu masasında hafifçe eğildi. "Ama insanları da gecenin karanlığında öldürdüğüm için.. bazen istisna olabiliyor."

Salak olmanın bir ayrıcalık olduğunu yalnızca o anlayabilirdi. [İlk Türkçe Pietro Maximoff texting çalışması.]

[ Wattys2020 Hayran Kurgu Kazananı ] ✯ "Gitmeme izin ver," diye fısıldadı güçlükle göz yaşları içerisindeki bedene, onu, elini bırakması için ikna etmeye çalışıyordu. "İyi olacağız, sorun yok." ✯ "Seni korumak için ne gerekirse gereksin, yapacağım, prensesim. Ben, sen olmadan ışığımı, umudumu kaybederim." ⭑ "Benim küçük Astrea'm," diyerek gülümsedi beyazlar içindeki kadına. "Çok, çok güzelsin." ⭑ Elindeki kırmızı gülleri koklarken, göz yaşlarını akıttı sessizce. Denizin kıyısında, ayın yükselmekte olduğu gecenin güzelliği eşliğinde, ayakları altındaki kumu hissederken, derince nefes alarak, gülleri denizin uçsuz bucaksız sularına bıraktı. Ufak bedenini kumların üzerine teslim ederken, başını önüne eğerek hıçkırdı, "Özür dilerim." Ayın bembeyaz ve temiz ışığı etrafını sararken, başını kaldırıp derince nefes aldı. Tekrar hıçkırmaya başlarken, denizin, dalgaların, rüzgarın ve ay ışığının onu sarmaladığını hissetti. "Eğer ölürsem, lütfen ağlama," diye fısıldadı kumsaldaki tüm tanelere. "Sadece gökyüzüne bak ve 'hoşça kal' de." Teselli cümleleri her daim işe yarar mıydı birinin yokluğunu örtebilmek için? En son söylenmiş güzel sözler, akıllarda nasıl bir iz bırakırdı?