Soğuğundan titreyebileceğim gözlerine zorla da olsa baktım,yüzünde öyle bir sırıtış belirdi ki ondan altıma işeyebileceğim kadar korktuğumu anladığına emin oldum.

Yakamoz, denizin koyu lacivertine usulca sızarken; aynı çatının altında altı genç kadının kalbi, birbirine çarparak genişliyordu. Gündüzün sıradanlığına sığmayan hayatları, gece olunca taşan duygularla çatlayıp derinleşiyordu. Dostlukla filizlenen bağlar, adı konulamayan aşklara evriliyor; bazen bir bakışta koca bir dünya kuruluyor, bazen de bir susuşta sığınılan tüm limanlar yerle bir oluyordu. Her biri diğeri için hem bir sığınak hem de hırçın bir fırtınaydı aslında. Kırgınlıklar, en çok en sevilenin kapısını çalıyor; gitmek isteyenler kalmanın o bitmek bilmez ağırlığını, kalanlar ise gitmenin o sarsıcı cesaretini bağrında taşıyordu. Ne kadar dağılsalar, birbirlerini ne kadar incitseler de; evin duvarlarına sinmiş anılar ve denizin geceye bıraktığı o titrek ışık misali, yolları dönüp dolaşıp yine birbirine varıyordu. Zira bazı hikâyeler, ancak en derin yerinden parçalandığında tamamlanırdı. . . . . . . . Merhabalar efendim. Bu bir hayran kurgusudur. Homofobikler lütfen bu profilden uzak durun! Ve siz sevgili Manifest hayranları hoş geldiniz.

Söylenecek çok söz vardı aslında. Gidilecek yollar, aşılacak engeller vardı. Birlikte tecrübe edilebilecek birçok olay yaşayabilirdik. Hayata öfkeleniyorum ama öfkemin en büyüğü kendime, her suçu da hayata atarsak halimiz ne olur? Bir ömre sığdırmak hatta belki sonsuza yaymak istediğimi artık bir hatıra kasımpatına sığdırmak zorundayım. Elimden başka bir şey gelmemesi ne acı. En nihayetinde insanım, sınırlarım var. Bir gün tekrar karşılaşmaktan, kavuşmaktan, daha güzel bir hayatın bizi beklediğini düşünüp bu ümide tutunmaktan başka ne yapabilirim?

Bazı başlangıçlar bitişleri de beraberinde getirir... Bazen bütün tuhaflığıyla ve bazende bütün şeffaflığıyla.

Kaçıp kurtulabilirdim, ama içimde hissettiğim küçücük bir his, o hissi dinlemek istedim. Tamamlandı.

normal, klasik bir aşk hikayesi değildir. Öyle de olabilir tam bilemedim. öylesine. *düzenlenmemiş --- -Sevgililer birbirlerini çok fazla sevmezler. Sevmek zorunda bırakırlar kendilerini. Ayrıca sevgili olmadan da sevemiyor mu insanlar birbirini? -Yani? -Sevgililik olayı iki tarafı da baskıya sokan bir şey bence. Niye etikete ihtiyaç olsun ki? Ben birine ilgi duyuyarsam veya öpüşüyorsam sadece öpüşüyorumdur. Niye ek anlamlar veya etiketler yükleyelim?Her şeye çok anlam yüklüyorsunuz. Her şeyi kontrol etmeye çalışıyorsunuz. Bazen gereken sadece etiketsiz öpüşmektir veya sadece birini sevmek. İki insan arasındaki bağa üst düzey anlamlar yüklemeye gerek yok bence. -Cidden senin elli yaşında bir dede korkut ajanı olduğuna eminim artık.

🏳️🌈Wattys 2022 Fantastik Kazananı (20.11.2022)🏅 🏳️🌈 Wattys 2022 Yarı Finalisti 🏆 🔥 Wattpad Fantasy TR Okuma Listesinde🔥 Serinin ilk kitabıdır. ''İki kadının aşkı mı, Dünya'nın kaderini değiştirecek?'' Dünya'yı her zaman iyi süper güçlüler mi kurtarmalıdır? Dünya'nın kaderi gerçek yaratıcılarına ve yaratılışta rol oynayanlara mı bağlıdır? En azından bildiğimiz, yaşadığımız ve gün geçtikçe doğasına betonlarla, gazlarla ihanet ettiğimiz Dünya'nın sonunda kesinlikle iyi bir kahraman ile karşılaşmayacağız.

Hazar Demirgan karanlık bir kadındı. Ölümcül zekası onu son derece tehlikeli yaparken bencilliği ve acımasızlığı bunu körüklüyordu. Hayatında zaaflara yer vermezdi. Klasik bir mafya tanımına tamamen uyuyordu. Ta ki bir gün iş için gittiği açık artırmada gördüğü, hırçın ve şirin kıza kadar. Bxb hikayeden esinlenilmiş gxg uyarlamasıdır. Orijinal eser: MAFYA @valentinusx Teşekkürler.

"Şişeyi çeviriyoruz ve şişenin uçlarının gösterdiği iki kişi dolaba giriyor. Yedi dakika sonra çıkıyorlar. Dolapta ne yapacakları kendilerine kalmış. Oyun bu, hadi başlayalım." Jennie'nin konuşmasından sonra şişeyi döndürmesiyle de oyun başlamıştı. "Chaeyoung dolapta yedi dakikanı Mina ile geçireceksin, iyi eğlenceler." 13.07.2019 - 05.07.2020

"Senden ne istedi?" Ellerini kollarımın iki yanına koyup beni duvardan ayırdı. Benden bir cevap alabilmek için doğrudan gözlerime bakıyordu. Endişeliydi ama kelimelerinin altında yatan öfkeyi de hissedebiliyordum. "Para." Ellerinden birini omzumdan çekip boynuma getirdi. Parmaklarını az önce Greg'in kaba ve büyük ellerinin olduğu yerde kibarca gezdirirken gözleri de endişeyle parmaklarını takip ediyordu. Yakınımda değildi. Vücudu vücuduma değmiyor ya da nefesi dudaklarıma çarpmıyordu ama boynuma dokunan parmakları bile tüm vücudumun alev alması için yeterliydi. "Seni evine götüreceğim. Ailenle konuşup güvende olduğundan emin olmak istiyorum." Tekrar gözlerime baktığında kafenin arka sokağını aydınlatan ışık sayesinde parlayan yemyeşil gözlerinde bir kez daha benim için duyduğu endişeyi görebilmiştim. Kalbimin Greg'ten korktuğum zamanda olduğundan daha hızlı atması normal miydi?