Ellerim hala kolyemdeydi. Bu kalp benim sarayımdı ve yanımda olduğu sürece ben her zaman iyi olacaktım. Zira kalbin sahibi bendim ve dört bir yanım onlarla çevriliydi. Kalp Muhafızlarıyla...

Begomanya korkunç bir mektupla uyanmıştı. Kurul toplantısında kargaşa hakimdi. Kral sesini bir kaplan gibi haykırdı. "sessizlik. Tekrar okuyun şu mektubu." Prens babasının dediği cümleyi kendi üzerine alıp mektubu okumaya başladı. 'Ben boyut 6 yani Frelya prensesi Asel Mina. Boyutumuza saldırı oldu ve sadece 12 kişiyiz. Lütfen bize yardım edin' Cümle bu kadardı ama Begomanya'ya yetmişti çünkü boyut 6'ya yani Frelya'ya olan saldırı Begomanyaya olurdu. Herkes sessizce kralın ne diyeceğini bekliyordu. Sonuda kral Konuşmuştu. "Oğlum sence ne yapmalıyız."

Doğum gününden sonra, kardeşiyle eğlenmek için konsere giden bir genç kız... Fırtına yüzünden iptal olan konserden eve dönmeye çalışırken, kendini bir anda hiç bilmediği bir yerde bulursa... Ve bu bilmediği yerden, evine dönecek hiçbir yolu olmasa... Kendisini yabancı hissettiği bu şehirde, tüm bunlar yetmezmiş gibi, aklını karıştıran ve tüm yolları kendisine çıkaran gizemli bir genç adamla karşılaşırsa... Neler olur?

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Hayallerim ve Sen nede güzel yakışıyorsunuz bir birinize

Zorlukla kalktı yatağından tek, tek odaları dolaşmaya başladı. Bütün odaların ışıkları yanıyordu ve evde tek başına kalmıştı korkmaya başlamıştı sonra bir aynanın karşısında donup kaldı. İnanılır gibi degildi aynada gördügü kendi değildi . Bir gecede 5 yaş yaşlanmıştı sanki! Birden çığlık attı "Aman Allahım! " Neler oluyordu? Tek hatırladığı akşam babasını öpüp ona iyi uykular dileyip yattığıydı. Dün akşam o uyuduktan sonra neler olmuştu , aynadaki yüzü nasıl değişmişti Ya o güzelim saçlarına ne olmuştu? hangi ara kesilmişti? Ya babası onu bir an olsun yanlız bırakmayan babası nerelerdeydi ?