Şakadan zerre anlamayan birine okkalı bir şaka yaparsanız elde edeceğiniz şey yüklü bir para ve birkaç bin fazla tıklanma olmaz. En azından benim öyle olmadı. Yayınlanma tarihi: 14.06.2019

Üniversite sınavına hazırlanan Alya; çözemediği bir soruyu bir gece yarısı kuzeni Selin'e atmak isterken uyku mahmurluğuyla yanlışlıkla harf karışıklığı yaparak, hayranı olduğu Instagram fenomeni Selim'e atar. Sizce Selim buna nasıl bir tepki verecektir? --- Selim: Hadi anlat Selim: Biz en iyi dertleşmeyi biliriz ;) --- "Bugün ders yapmayalım." Söylediği şey üzerine hafifçe geri çekildim ve başımı kaldırarak yüzüne baktım. "Neden?" "Geldiğimden beri gözlerinden uyku akıyor. Anlatsam da odaklanamayacaksın. Sen uyu," ellerini saçlarıma koyup hafifçe gülümsedi. "Ben senin saçlarını okşayayım." Ne kadar güzel olurdu... Yüzümdeki tebessümle iç geçirdim. "Dediklerin çok güzel ama kapı açıldığı zaman kime ne diyeceksin?" Aynı şekilde iç geçirerek gözlerini kaçırdı. "Ben bunu hiç düşünmemiştim." Gülerek belimdeki ellerini çözdüm ve aramızda biraz boşluk bıraktım. "Ben bir elimi yüzümü yıkayayım ve en iyisi ders çalışalım." Lavaboya gitmek üzere kapıya yöneldiğimde anlık bir cesaretle arkamı döndüm ve içleri parlayarak bana bakan o güzel gözlere odaklandım. "Benim odamda bana bu kadar yakınlaşman çok tehlikeli Selim Taşkan." Başlama Tarihi: 2 Nisan 2021 Bitiş Tarihi: 18 Kasım 2021

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."