''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Her şey bir ölümle başladı. Ölüm, nefreti takip etti. Nefret, intikamı körükledi. Ve aşk hepsini alaşağı etti. Yüksek kayalarda uçan kartal, kayanın en dibinde yaşayan küçük kıza âşık oldu. Onların aşkı, çığlık. Onların aşkı, feryat. Onların aşkı, acı. Onların aşkı, ölüm. Onların aşkı, VAVEYLA. Karanlıkta atılan her çığlık sahipsizdir. Ben senin karanlıkta attığın çığlığım. Seninleyim ama senin değilim.

GİTİĞİ YERE KADAR DEĞİL, GÜCÜN YETTİĞİ YERE KADAR SEVMELİ İNSAN...

Seni'canımın içi diye sevecek birini kaybettin. Şimdihiçbir can nefes olmayacak sana. Daha çok sevileceğini umarakgittiğin yerde sıkışırsa kalbin, elini kalbine koy. Çünkü o acı benim. O sıkışmayla sana, bizi bitirme çabalarını ve hiçe sayışlarını hatırlatmaya geleceğim. BİLİYOR MUSUN SEVGİLİM??? Seni sevdim. Bir insan hayatında ne kadar çok ve ne kadar güzel sevebilirse, o kadar sevdim Bu benim yenik zaferim BU BENİM İLK ÇARESİZLİĞİM BU BENİM İLK YENİLGİM (Bu kitap Miraç Çağrı Aktaş'ın sözleri bulunmaktadır) (ALINTIDIR)

Herkesin bir ruh ikizi vardır. Ama benim ruh ikizim değil ruh öküzüm var!

Her halinden belliydi ağır abi olduğu böyle tiplerin lisede ne işi olmuştu ki? Ahh tabi acı gerçekler bir şeye ışık tutuyordu. O züppe liseli değildi ama henüz liseli birine takmıştı kafayı. Ve bu kız ağır merakının cezasını henüz tanımadığı biri yüzünden canı ile mi ödeyecekti? Yoksa bu sadist varlık herşeyi açığa vurup bu kızı da kendi karanlığına mı gömecekti? "İstemiyorum bırak beni!" "Bana sesini yükseltme yakında benim simgem sende olacakken hemde!" Onun bağrışı beni bastırırken ne olduğunu anlamadan korumalardan ikisi üstüme gelmeye başlamıştı bile ve gerisi ağzımdan çıkan ağır bir inleme ile çığlık.

Onun ateş saçan gözleri vardı Farklı olmak zorundamıydı? Evet zorundaydı O Farklıydı ÇÜNKÜ BENİ KAÇIRMIŞTI

Gecenin karanlığına dalan bir otobüsün içinde, sadece evine gitmek istiyordu. Fakat hayat ona öyle bir oyun oynamıştı ki artık tek isteği hayatta kalabilmekti. Aslında fark etmesek bile bir numara hayatımızı yönlendirebilirdi. Fakat bu sefer bir numara hayattaki çizgini belirlemek için tam tepende duruyordu. 17 Numara... Bazen sırf 17 Numara olduğun için şanslısındır, bazen de sırf bu yüzden ölüsündür. Defne otobüse binerken birkaç saat sonra olacakları tahmin bile edemezdi. Katliamın içinden kurtulan tek numaranın sahibi olmak ona göre şans değildi. Çünkü bazılarına göre bu şans, onun katil olma yolundaki ilk adımıydı. Çünkü o, etrafındaki yedi katilden sonra gelen sekizinci katildi. *Şiddet, kan ve vahşet içermektedir. Başlangıç: 20 Mayıs 2017 Bitiş: 2 Aralık 2018 Kitap: 14 Nisan 2023 Aksiyon #1- 02.2020/10.2020 Korku #1- 04.2020 Gerilim #1- 04.2020 Gençkızedebiyatı #1- 11.2020 Gizem #1-12.2020/01.2021 Macera #1-01.2021

Not: Psikopat'ın 2. Kitabıdır! İlkini okumayanlar, kurguyu anlamakta güçlük çekebilirler! ∆∆∆ Nefesi yüzüme çarparken kollarını belime sardı.Seziyordum, yüreğinde hala bir kaç parça karanlık vardı. O, katildi. O acımasızdı. O, istediğini elde ederdi. Ama aynı zamanda o benim kalbimin atma sebebiydi.Zifiri karanlığına rağmen, onun gündüzü olmuştum ben. Çünkü biliyordum, aydınlığa kavuşmak için önce geceyi sevmek gerekirdi. Bende öyle yapıyordum... Yanlış adama, doğru duygular besliyordum... Ama aşk oyununda, hiçbir zaman kazanamazsınız... " Kalbin, ruhun, masumiyetin, her zerren bana ait. " dediğinde gözlerine hapsolmuştum, tüm benliğimle. " Bir kaç yıl sonra bunu bana söyleyemeyeceksin" dediğimde kuşkuyla tek kaşını kaldırdı. " Niye? " " Bebeğimizle ilgilenmekten zaman bulamayacaksın. " " Bebeğimizle değil, Bebeklerimizle. " " Hayaller güzel de. " deyip duraksadığımda sözümü tamamladı. "Bu Hayal değil, gerçeklerin fragmanı. " dediğinde aradaki mesafeyi sıfırladı. Ve yine tarif edmediğim o his... Kalbim hızla çarpıyor... Ayaklarım, bedenimden bağımsızlaşmış, yere basmıyor.... Ellerim titriyordu... Bu adam, benliğimi kalbindeki bir kafese hapsediyordu ve ben kendimi yaşnız orada güvende hissediyordum. HER NE KADAR O KAFES KARANLIK OLSA DA, BEN ORAYA AİTTİM... Watsy 2019 17•07•2019 ❤

okulları tadilatta olan ecrin mecburen aktaş kolejine gidiyor . acaba ordaki kolej zübbeleriyle baş edebilecek mi yada onlardan birine kalbini teslim mi edicek okuyalım görelim...