Herkes onun dilsiz olduğuna ve hatta erkek olduğuna inanıyordu. Yüzündeki mskesi ve göğsüne taktığı korsesi ile komutanları dışında kimse ile konuşmaz ve kimseye gerekmediği müddet cevap vermezdi. Tüm bunlara rağmen timi bilirdi onun kadın olduğunu. Tomris tüm o sert hallerine rağmen, kendi öksüzlüğüne rağmen evde onlara ana baba olurdu. Fakat yine de mesafesini korurdu. Nice düşmanı yenen Tomris Türkmenov, Çocukluk aşkına yenilmişti. Kendini gizlemesinin nedeni sadece kurallar değildi. Oydu... Saçlarını sadece sevdiği adamın görmesi için her zaman maskesinin ardına sıkı sıkıya saklardı, Tomris başka erkeklerin o çirkin bakışlarından rahatsız olduğu için bunu sevdiği adama haksızlık olarak düşünür ve tüm kadınsal hatlarını kapatırdı. Hiçbir zaman açılamadılar birbilerine. Ölüm kapıya dayandı, işte o zaman çıktı ağzından o nameler; "seni seviyorum Alparslan... Sana aşığım... ne zaman oldu bilmiyorum ama oldu işte. Sende yadırgama. Seni sen sevmeden tam 12 sene önce, ilk gördüğüm andan beri seviyorum. " dediğinde göz yaşlarını tutamadı Tomris. " o kadar seviyorum ki senin kokun olmadan, sen olmadan uyuyamıyorum. O kadar seviyorum ki saçlarımı, bedenimi senden başkası görecek diye ödüm kopuyor. O kadar seviyorum ki senin için bedenimi gizliyorum. " dediğinde bir şok daha geçirdi Alparslan. " O kadar seviyorum ki... Kendimi senin için feda edecek kadar. " Dediği anda dağda bir kurşun sesi geldi... Alparslanın kucağında ki kadın küçücüktü, daha da küçüldü. Demin öptüğü dudaklardan acı dolu soluk çıktı. Kadın gözlerini kapattığında, Adam ömrünü kapattı... _________________________________________ #savaşcı 1 # tomris 1 # fısıltı 1 __________ TOMRİS TÜRKMENOV

Saate baktığımda ders çoktan bitmişti, Akel'e dışarı çıkacağımı söyleyip derslikten çıkmıştım. Fakültenin bahçesine çıkmadan önce kantine doğru yürüyüp bir kahve aldım ve ilerledim. O sırada hahverengi başörtülü bir öğrenci kitabını düşürmüş ama farketmemişti. Kitabı diğer elime alarak koşmaya başladım ama elimdeki kahve dökülünce durmak zorunda kalmış ve kahverengi başörtülü kızı gözden kaçırmıştım. Elimdeki kahve bardağını kenara bırakıp kitaba dikkatlice baktım. Bu Mehmet Rauf'un "EYLÜL" kitabıydı. Bu kitabı defalarca kez okumuştum, en sevdiğim eserlerden biriydi. Etrafıma tekrardan baktıktan sonra elimdeki kitapla dışarı çıktım ve bir banka oturup kitabın rastgele bir sayfasını açıp okumaya başladım. "Lâkin nasıl yaşıyorlar ya Rabbim Sevmeden, sevilmeden nasıl yaşanıyor?" Cümleyi bir kaç defa okuyup üstüne düşünmeye başlamıştım. Sayfaları çevirirken içinden kurumuş kahverengi bir sonbahar yaprağı çıkmıştı. Kurumuş kahverengi yaprağı biraz inceleyip tekrardan aynı yerine koyup kitabın kapağını kapattım. Acaba o kahverengi başörtülü kız bu kitabı okuduğunda neler hissetmiş ve düşünmüştü? Bunları sormam için önce onu bulmam gerekiyordu ama nasıl? Üniversitenin binasında gözlerimi gezdirip gülümseyerek başımı sağa sola salladım. Sanırım bu biraz zor olacaktı. . .

SADECE YAZIM HATALARI DÜZENLENİYOR. KURGUDA DEĞİŞİKLİK YOKTUR. "Anlıyorum çok iyi anlıyorum ben sizi, orda ne duygular içinde olduğunuzu anlıyorum." "Anlayamazsın öğretmen yaşamadan anlayamazsın en yakınını kaybetmeden anlayamazsın. Yaşama da zaten ağır gelir." ... Kars'ı özel gören öğretmen bir kız. Hayatını vatanına adamış bir asker. Kars'a tayini çıkan kendi ayakları üzerinde duran bir kız ve Kars'ta görev yapan ilk aşkı vatanı olan bir yüzbaşı... İki zıt karakter. İki inatçı kişi. Zıt kutuplar karşılaşırsa. 28.12.2023 #şehit 1. 29.12.2023 #bora 1. 30.12.2023 #vatansevgisi 1. 01.01.2024 #tayin 1. 05.01.2024 #bayrak 1. 09.01.2024 #komutan 1. 11.01.2024 #askerkurgu 1. 27.01.2024 #vatanaşkı 1. 20.03.2024 #görev 1. 22.03.2024 #masal 1. 25.04.2024 #sevda 1. 26.04.2024 #kars 1. 30.04.2024 #vatan 1.

BOZKURTUM "Durum nedir üsteğmenim " "Bir şehidimiz var komutanım astsubay kıdemli uzman çavuş Muhammed kamış, emriniz nedir komutanım" "Timi topla ve karargaha gel Üsteğmenim" "Komutanım şehidimiz var onun kanı yerede mi kalacak, komutanım emredin gidip inelim enselerine" "Asker sana emrediyorum timini topla karargaha dön!" "Ben bunu timime söyleyemem komutanım geri dönüyoruz diyemem" "Üsteğmenim destek tim yolda onlar takibe devam edecekler siz şehidimiz alıp dönün " "Komutanım şehidimizi destek time emanet edip bu göreve biz çıkmak istiyoruz" "Beni iyi dinle üsteğmen eğer bir askerin bile tırnağı kırılırsa senden bilirim yakarım hayatını haberin olsun" "Emredersiniz komutanım " Tim merak dolu gözler ile komutanlarına bakıyorlardı ağzından çıkacak iki kelime buraları cehennem etmelerine yetecekti "Komutanım emir nedir?" "Tim karşımda toplan!" Bozkurt Timi komutalarının önünde toplanmış bekliyorlardı bir emir yetecekti kardeşlerinin hesabını kesmek için bir emir herşeyi belirleyecekti "Gelen destek ekibine şehidimizi emanet edip o şerefsizlerin peşinden gidiyoruz anlaşıldı mı"? "Emredersiniz komutanım " "Tim ben bugün bu dağda kanla yazılacak bedel istiyorum duydunuz mu kanla son bulacak başlar leşlerden ayrılacak bugün baş leşten ayrılacak!"

. Boynuzları ve uzun dişleri, parlak simsiyah teni ve kıpkırmızı gözleriyle gerçekte olduğu iblis orada duruyordu. Tıpkı ilk gördüğü zamanki gibiydi. "Bu insan maskesini takmayı seviyor musun?" diye sordu en sonunda. Elini bir kere daha erkeğin önünde salladı ve tekrar insani yüzünü aldı. "Seni daha az korkutuyor" Şimdi korkmuş hissetmiyordu. Hem de hiç. "Ait olduğun cehenneme geri dön" dedi bir kere daha. "O ateşlerin içinde yüzmeye benimle birlikte gel o zaman" "Benim yerim burası."

IAN MAİTLAND, ÇOK UZUN YILLARDIR SORUMLULUKLARINDAN KAÇINARAK KENDİ ACISINI ALKOLLE VE DİĞER ŞEYLERLE YATIŞTIRMAYA ÇALIŞARAK HAYATINI GEÇİRMEKTEDİR. NE KLANININ SORUMLULUKLARI NE VAMPİR DÜNYASINDAKİ DEĞİŞİMLER UMURUNDA BİLE OLMAZ. O YALNIZCA KAYBETTİĞİ BİRİCİK AŞKI CLAİRE'İN ACISINI SÜRDÜRMEKTEDİR. TA Kİ KARŞISINA DİANA DECKARD ÇIKANA KADAR... DİANA, VAMPİR DÜNYASININ KÜLKEDİSİDİR. HASTA BABASININ KORUMASI OLMADIĞI İÇİN ÜVEY ANNE VE KARDEŞLERİ TARAFINDAN HİZMETÇİ OLARAK YAŞAMAKTADIR. BUNA KARŞILIK YARALI VE AÇ BİR HALDEKİ BİR SAFKANLA KARŞILAŞINCA DİANA KAÇAMAZ. NE VAR Kİ BU LANETLİ EVLİLİK IAN'IN AŞKININ ACISIYLA KARANLIK BİR BULUT GİBİ DİANA'NIN ÜZERİNE ÇÖKER. GENÇ KADININ IŞIĞI GÖRMEK İÇİN TEK UMUDU YA IAN'IN ONA AŞIK OLMASI YA DA İKİSİNDEN BİRİNİN ÖLMESİDİR.

Sessizlik uzun bir süre devam etti. Elbette ki onun varlığı muhteşem olurdu. Rebekah güçlü ve bilinçli bir kadındı. Ama... "Benimle yan yana durabilecek misin?" diye sordu en sonunda Blake. "Acı çekmeden" Genç kadın kollarını göğsünde birleştirdi ve hafifçe gülümsedi. "Katlanırım" dedi en sonunda. "Yaptığım en iyi şey de bu zaten"

KATHLEEN VE ALEXANDER İLE BAŞLAYAN SAVAŞ BU SEFER GENÇ NESİL İLE DEVAM EDİYOR.

✔︎🅃🄰🄼🄰🄼🄻🄰🄽🄳🄸✔︎ 𝘽𝙖𝙨̧𝙡𝙖𝙣𝙜𝜾𝙘̧ / 14 𝙏𝙚𝙢𝙢𝙪𝙯 2020 𝘽𝙞𝙩𝙞𝙨̧ / 21 𝙈𝙖𝙧𝙩 2021 Şişt buraya bak ! Gücün kadına mı yetiyor it ! -Bacım sen karışma üflesem uçacaksın zaten. Bırak ! Bu kadın bizim soyumuza leke sürdü. -Acaba ne yaptı da leke sürdü sizin o olmayan soyunuza ! Adamın yanına gittim ve kadına vuracak olan elini havada yakaladım. -Hadi yiyiyosa bana da vursana şeref yoksunu ! Adamın tuttuğum elini kendime doğru çektim ve yüzüne yumruk attım. Tam diğer eliyle vuracaktı ki dizimi yüzüne geçirdim. Etraftaki insanlar bana şaşırmış bir şekilde bakıyordu. -Bak kadın ben buranın ağası Ahmet ağayım. -Bende kıdemli yüzbaşı Beyzanur Ok'um. İster ağa ol,ister paşa umurumda değil. ~~~~~~~~~~~~~ Tam mağaraya girecekken, tek el silah sesi duydum. Arkamı döndüğüm anda yerde yatan Ahsen'i gördüm. O sırada içimden birşey kopmuştu sanki. Hani böyle olur ya kalbine bıçak saplanıyormuş gibi hissedersin. Öyle bir his işte benimkisi de. Sonra bir el daha ateş sesi duyuldu. O esnada hızlıca Buğlem'e atıldım ve kollarımla onu sımsıkı sardım. Hemen sonra da sırtımda büyük bir yanma meydana geldi. -(Arda) Komutanım ! Komutanım iyi misiniz ? -(Buğlem) Asker abla ! Asker abla ! Nolursun kendine gel ! ~~~~~~~~~~~~~ Hepimizin kalbine düştü bu kor ateş. Yakıyor yüreğimi. Ses edersem namerdim ama yakıyor işte. Ne kalbimi kül ediyor ne de yaşamasına müsade. Yakıyor ama biliyorum ki bu ateş de sönecek. Bizimkisi söner de annesinin babasının, kardeşinin yüreğindeki ateş söner mi ? Ne demişler "alışır her insan alışır zamanla" hepimiz alışırız da bir aşığın kalbi alışır mı yanmalara ? Alışır mı onsuzluğa ? Alışır. Mutlaka alışır. En çok da bu koyuyor bana. Alışmak.

Annesini ve babasını küçücük yaşta şehit veren bir kızdı o. Yanında bir tek biricik ağabeysi vardı. Şimdi o küçücük kız büyüdü kocaman bir bordo bereli bir yüzbaşı oldu. o kim mi? o Asena Türkoğlu tüm zorluklara göğüs geren kahraman türk askeri.