Küçüktüm daha. Kendimi bile bilmeden onu bilip severken. Annem saçlarımı tararken daha küçüksün büyüyünce geçecek demişti. Geçmemişti işte. O...Baran. Adı misali, gözlerimden yağan ilk gerçek yağmurun onun yüzünden olacağını bilemezdim. Sorun değildi. Allah biliyordu ya; sonunda gökkuşağı çıkarıp güneş açtıracaksa, gözlerimden taşanlar sel olsa dahi gıkım çıkmazdı. Fakat o beni o selde boğmayı tercih etmişti. Ne gökkuşağı çıkmıştı ne de güneş açmıştı. *** "Sana bir kardeş gözüyle bakıyorken bir şeyler hissetmemi bekleme benden." Bunu tasdiklercesine bir adım geriye gitti. "O olmasaydı bir başkası olurdu ama sen olmazdın." Sözleri canımı canımdan çıkarırken son günlerde ağlamaktan yanan gözlerimden bir damla daha özgürlüğe kavuştu. "Hatta iki cihan bir araya gelse, değil kalbimin; gözlerimin uğrayacağı son kişi bile olmazdın." Son sözleri bu olmuştu. Yüreğimi de beraberinde alıp götürmüştü. Bundan sonra ne o eski Barandı, ne de ben eski Dilaydım.