O bir abi, daha çok baba. Ve Feza, Alaz'ın en görkemli yarası. Güzel adam, Alaz Soykıran. Önce kollarım boş kaldı. Kollarımı açıp yalvardım Tanrıya. Beni yanına alır mısın? Agâh ve Seher'in mabedine. Güzel insanların yanına. Sonra kollarıma gökyüzünü sığdırdım. Tanrım affet beni. Yanına alma. Feza'm, kardeşim, çocuğum, kızım, ailem. Onun için yaşamalıyım.

'Her şey vaktini bekler. Ne gül vaktinden erken çıkar. Ne güneş vaktinden erken doğar. Bekle senin olan sana gelecektir..' 🥀 Muğla'nın izbe bir köyünden çok uzakta.. Büyülü şehir İstanbul'da, Tüfekçi yalısının kapısına bir not bırakıldı... Biz buna Mucize dedik.

Parmaklarım küllerinde dolaştı. Sonra birden yağmur bastırdı. Gülümsedim ve beni izledi. Sustu ve onu dinledim. Sessizliği bile güzeldi. "Çünkü Leyla, çünkü iki gözüm, yangında en son küller ölür."

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

TAMAMLANDI✔ "Selam! Artık kaç gün kaldığını saymayı bıraktım... Ama biliyorum az kaldı. Gidiyorum. Gitmek zorundayım. Ölüyorum... Her gün geçtikçe ölümün fısıltısını daha net duyuyorum... Duymak zorundayım. Bugün yine unuttum. Evimin yolunu unuttum... Saatlerce yürüdüm. Ama neyse ki çantamda bir kağıda adresi yazdığımı sonradan hatırladım. Yoldan geçen herhangi birine sordum evimin adresini. Şimdi ise yine buradayım... Öylece gitmek istemiyorum. Bir şeyler bırakmak istiyorum bu dünyaya. Ben Deniz... Deniz Vural. Ve bunları izleyen kişi , her kim olursan ol unutma beni olur mu? Ben ölmek istemiyorum. Beni hatırlayacak birileri kalmadığı zaman ölmüş olacağım... Ve lütfen , lütfen ölmeme izin verme!" • Aile-abi kurgusu yazmaya doyamadığım için aklındaki diğer kurguları bir kenara çekip buraya geldim! • MoonLoverrss •

Anka, 21 yaşında abisiyle küçük dünyasında yaşayan bir kızdır. Abisinin eski defterini büyük çabalarla yakmasıyla hayatında yeni bir sayfa açılmıştır. Bir gün hayatında ikinci kez yeni bir sayfa açılır. Bütün dünyası abisiyken hayatına giren anne, baba ve abileriyle ne yapacağını bilememektedir. Üstelik 17 yaşında bir de kardeşi vardır. Abla olmak tahmin edersiniz ki ona çok yabancıdır. Çağın Alaz Soykıran'ın bal kızı, Fezası. Hakan Demirsoy'un 5 numarası. Enis Demirsoy'un meleği, arkadaşı. Ferkan Demirsoy'un küçüğü. Evran Demirsoy'un Meridası. Aras Demirsoy'un Hürrem'i, ekürisi, ortağı. Esra D'nin gelini, Eva'nın annesi. Boran Demirsoy'un kopyası, Anka Demirsoy'u. Yasemin Demirsoy'un Anka kuşu. Andaç Demirsoy'un pişmanlığı, en büyük acısı. Klişe içermemeye çalışılacaktır.

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

(Tamamlandı✔) Kitabın tüm hakları; Asel'in motoruna olan aşkın'da Efo'nun alp'e olan takıntılı aşkın'da Alp'in efo'ya olan yoğun sabır'nda Çağan'ın sarı saçları maviş gözlerin'de Poyraz'ın gitara olan aşkın'da saklıdır. Açılan kapıdan kafasını sırayla çıkaran bizimkilere bakıp gülümsedim."Gelsenize." dediğim de efo hızlıca kendini içeriye atmış ve geri kalanların yeri boylamasını sağlamıştı. Kısa bi süre arkasına bakıp alpin suratını görmüş koşarak yanıma gelmişti. Bizimkiler de yanıma geldiğin de kocaman yatağı doldurmuştuk. Çağan ve poyraz sağıma, efo ve alp soluma karan da ayaklarımın dibine oturduğun da hepsine bakıp gülümsedim."Ne olursa olsun, bizim her koşulda yanında olduğumuzu unutma. " poyrazın söyledikleri ile dikkatimi ona verdiğim de bu kez elini elimin üstüne koyan çağan konuşmuştu."Sen bizim küçük annemizsin asel. Seni böyle üzgün,yorgun ve hasta olarak görmek bizi bitiriyor inan ki. Biz eski güçlü kızımızı çok özledik." dediğin de kafamı önüme eğdim. Haklıydı. Ben eskisi kadar güçlü değildim,onların güçlü kızı değildim. Çok yorulmuştum öğrendiğim gerçeklerin altından kalkamıyordum. "İstersen güçlü olma,siktir et güçlü olmayı. İste beraber düşelim,beraber kalkalım, ama tek düşme. Seni düşmeden tuttuk hep tutmaya da devam edeceğiz. " kafamı kaldırıp gülümseyerek saladım. "Farkındayız seni çok yorduk, üzdük. Üzülmene izin verdik. Özür dileriz güzel kızım, seni bazı gerçeklerden kurtaramadık." tam itraz etmek için cümleleri sıralıyacaktım ki elini ağzımın üstüne koyan efo konuştu."Ne dramatize ettiniz be, oda buram buram efkar koktu şuan. " dediğin de kahkaha attım. Ondan da duygulu bi konuşma beklemiştim ama efo bildiğiniz gibiydi... "Ben asel çakır. Kalbimin 4 odacığı da 4 mükemmel kişi tarafından sahipli." Cover by:mitolojikbirdeli❤

KIZIL VE ÇETESİ ADLI İLK KİTAPTIR. "Şimdi burda olsan bana kızardın, neden uyumadın kızılım derdin. Biliyor musun yankı'm?" gözlerimi kaldırıp gökyüzüne baktım."Ben artık karanlıktan korkmuyorum,bütün korkularımı sensizllik ile yendim." burukça gülümsedim. Aynen dediğim gibi olmuştu. Onsuz tamı tamına 3 yıl geçirmiştim. Bu zaman da çok şey değişmişti ama ona olan sevgim de gram değişime olmamıştı, aksine artma vardı. Hala onun öldüğüne inanmıyordum, ama her geçen gün ümittimi yitiriyordum. "Sen ölmedin, kimse bana inanmıyor ama sen ölmedin, sen verdiğin sözleri yemezsin ki.."avuçladığım toprağı biraz daha sıkıp gülümsedim. Beni mutsuz görsün istemiyordum bu yüzden elimden geldikçe gülmeye çalışıyordum. Burnuma gelen toprak kokusu ile kafamı mezarlığa gömüp sessizce akıttım gözyaşlarımı. Kendime verdiğim sözleri tutamıyordum, yankının beni tutmasına ihtiyacım vardı. 'Tüm hakları yankı ve alev'in aşk dolu kalplerinde saklıdır.' Covey by:Venüs desing❤

KIZIL'IN GEVEZE'Sİ. Geveze: Hangi kitabı okusam, Sen üzerine yazılmış. Geveze: Hangi şiiri okusam, Sen öznesi nakışlı. Geveze: Hangi şarkıyı duysam, Sen kokar her notası. Geveze: Herşeyde biraz sen varsın, Ama yanımda yoksun.. Başlama tarihimiz: 19.04.2020 Cover by: mitolojikbirdeli❤