Bazen yapabileceğiniz en iyi şey düşünmemek olur, endişelenmemek, üzerine düşmemek. Bazen sadece her şeyin sonunda yoluna gireceğine inanmak gerekir.

"Belki de ölmek daha kolay, senin tarafından affedilmiş olmaktan."

"Eğer güzel bir şey söylemeyeceksen, hiçbir şey söyleme daha iyi. "

"Aşk gözlerle bakmaz." -William Shakespeare

-Baba gitme ne olur? He daha uslu olurum gerçekten... Bırakma beni... -Şiiit... Muhakkak bir daha karşılaşacağız... Beni görmeye sakın ağlayarak gelme... Bunu asla unutma tamam mı? Ve dediklerimi de asla unutmamalısın. Biliyorum mantıksız geliyor ama beni ancak aşık olduğunda anlayabilirsin. -Ben aşık olmak istemiyorum baba. İnsanlar alçak yaratıklar. Bak sen bile beni bırakıp gidiyorsun. -Üzgünüm bebeğim... Ama ölüm elimizde olan bir şey değil. -Evet... Tanrının elinde ve o keyfine göre kullanıyor. -Şiiit. Öyle konuşma. Sen iyi bir çocuksun Ri... -Baba! -Veda vakti bebeğim... Özür dilerim... Bu erken ayrılık tamamen benim suçum... Ve... Her şey için teşekkür ederim... Beni seçtiğin için... Senin sayende o kadar çok şey öğrendim ki... Eskiden olduğum yerde tadamayacağım duygular yaşattın bana... Senin baban olmak benim için bir onurdu Ri... Seungri odayı dolduran tiz ses ve elinden kayıp giden el... Bu kadar mıydı? Sevdiğin birini kaybetmek bu kadar kısaydı. Bir insanı sonsuza kadar kaybetmek bu kadar kısa sürüyordu. Tanrı adil miydi? İki insanı sevdirmek için uzun yıllar veriyor ama ayırırken sadece birkaç salise...

Her şey berbat olsa bile, çiçekler güzeldir.

Herkesle sarhoş olabilirsin ama her zaman yalnız kusarsın.

''Ben korkunç biriyim.'' fısıldadı. ''Değilsin..'' ''Öyleyim.'' Çocuğun yüzünü ellerinin arasına aldı. ''Bunu sende biliyorsun- Neden hala buradasın?'' ''Öyle olsan bile.. farketmez.Bunu sen istemedin hyung..Seni biliyorum ve...sadece senin hakkında her şeyi seviyorum.Ne olursa olsun senin için buradayım.'' Çocuğa iyice yaklaşıp yanağını öptü. ''Benim için bu kadar önemli olmamalıydın.'' derin bir iç çekti. ''Ama öylesin ve bırakamıyorum çünkü denediğimde çok acıtıyor.'' Yavaşça dudağının kenarını öptü. ''Başından beri biliyordum..İlk görüşte aşk falan değildi ama.. -Hey bu sensin.Sen olacaksın.- gibiydi. Çocuk kollarını boynuna dolayıp onu dinledi.O korkunç biri değildi.Çocuk bunu biliyordu.O tanıştığı en iyi insandı. ''Ben kimseyi bu kadar sevmedim.'' çocuğu kollarının arasına aldı.Ve bu kelimeler kalbinin birkaç atışı kaçırmasına neden oldu. Alnını onunkine dayayıp burnunu öptü. ''Seni incitmek istemiyorum ama...Sana ihtiyacım var.'' titreyen sesiyle söylediğinde yavaşça eğilip onu öptü.Tekrar.Ve tekrar. ''İncitmezsin..Asla.''

Düşmeyi göze alamayan hiçbir kuş uçamaz.

Normal misiniz? Cevabınız evetse böyle olmayı seviyor musunuz? Hayırsa.. Emin misiniz? Normallik, sıradanlık gibi kelimeler bazılarına korkutucu gelmez.Bazen insanlar normal olmak ister.Sıradan. Bazen insanlar yanlış seçimler yapmadan önce durduğu o yol ayrımına geri dönmek ister.Normallik dairesinden dışarı çıkmamak.O hatayı yapmamak.