Bugün gelmeyeceğim, yarında Hakeza.

"Topun peşinde bu kadar koşacağına benim peşimde koşsaydın şu an nikah masasına oturmuştuk." İlk mesaj. Sahanın içine gömülü bir aşk galibiyetle mi yoksa mağlubiyetle mi sonlanacaktı? Demirhan Bolat için aşk sahanın yeşilinde koşmaktı. Ecem Alpman için ise onun gölgesinin ardında kalmaktı. Yıllar geçti, seneler onlardan alıp gitse de kaderin doksan artı beş uzatması onları bir sahanın içinde yeniden buluşturmuştu. "Bir sahanın yeşilliğine bir de senin yeşillerine fanatiğim kızım ben. Sana verdiğim hiçbir sözü unutamadım. Tıpkı seni unutamadığım gibi." Unutmamıştı. ❝ İlk gölü değildi belki fakat beraber olduğumuz maçta bana adadığı ilk golüydü. ❞

Kimileri denizlerin aslanı, Kimileri evladım, Kimileri Mehmetçik, Kimileri ise vatan sağolsun der. Hırçın dalgalı deniz kırmızıyı kucakladı, deniz karmen denizine dönüştü. "Yemin ederim ki Helen, değil seni yunan askerleri tüm dünya benden almaya kalksın, dalgalarımda boğarım hepsini" Dedi. Yüzbaşı boz. "Karmen denizi." dedi Yunan kırması çingene Helen. "Benim karmen denizim, yaseminlerimi sussuz bırakmayan, beni kimsesiz vatansız koymayan karmen denizim." ["𝒟𝒾𝓇𝑒𝓃𝒾𝓈̧ 𝓈𝑒𝓇𝒾𝓈𝒾 - 𝒪𝓃𝑒" ] . [Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup kurgudan ibarettir.]

Kütüphane tanıştığı Mafya vârisi olan genç adam yüzünden başı belaya giren bir genç kız hayatını zorluğu yetmezken histarik kırızleri beraber karanlık Dünya'nın adam atar ,bizi bekleyen sırlarla dolu bir geçmiş hep bir umut ateşi 🔥❤️‍🔥❤️‍🔥🔥 Gecenin İzleri Kütüphanede başlayan masum bir tanışma, karanlık bir kaderin kapılarını aralar. Bedeninde geçmişin izlerini taşımasına rağmen umudunu kaybetmeyen bir kız: Ecem. Omuzlarında karanlık bir dünyanın yükünü taşıyan, normal bir hayat yaşamaya çalışan bir genç: Emir Hanedaroğlu. Tesadüf diye bir şey yoktur. Kader, bu iki yaralı ruhu aynı ateşin etrafında buluşturur. Saklanan sırlar, yıkıcı gerçekler ve kaybedilen masumiyet... Gerçeğin enkazı en çok onları yaralayacaktır. Ama Ecem, Emir'in ışığı olurken; Emir de Ecem'in karanlıktaki ışığı olacaktır. Umut ateşi sönmediği sürece, gecenin izleri bile iyileşebilir. 🔥 💬 Son Söz UMUT ATEŞİN HİÇ SÖNMESİN HEP DİRİ KALSIN

O kazınan kanla sarılır boynuna gece. Öyle bir gece ki sahipsiz ve kahramansız kalırsın. İşte o zaman parmağına bir yüzük takar, Geçmeyecek izlerini nefret ettiklerinle kapatırsın. "Günün sonunda dönüp dolaşıp geleceğimiz yer," derken parmağımdaki alyansa dokundu. "Evimiz." Ve evin sen olduğunu söyleyecek o dudaklar. Kelimeleri tanı ve kalbine kazı. Kurtulma. Bırak kendini. Yine de kaptırma. Adını üfle senden seni çalanlara. Günü geldiğinde fısıltını, her zerresine kadar onlara hatırlatacaksın. "Araf yok Alyeska." derken boynuma çıktı dudakları. "İhtimaller yok." bir daha fısıltı. "Sadece sen varsın." İlk acıyı sonra uğruna savaşılan aşkı tadacaksın.

Kayra Anka Akın, hukuk dünyasında yeni bir savcı olarak görevine başlar. İstanbul Adliyesi'nde namı bilinen sert ve kararlı savcı Kutay Afsar Karahan ile aynı dosyada çalışmaya başlamak, ona hayatının en büyük sınavını verir. Bir cinayet dosyası, onları bir araya getirir. Ancak cinayet davası, her ikisini de çok daha karanlık bir dünyanın içine sürükleyecektir. Kim suçlu? Kim masum? Ve adalet gerçekten her zaman doğru karar verir mi?

Anne sevgisinden yoksun, mafya gölgesinde büyümüş bir kadın... Kendi karanlığından bir parça bulduğu lise aşkıyla hayata tutunmaya çalışır. Nişanlandıklarında her şeyin düzeleceğine inanır; geçmiş susar, gelecek konuşur sanır. Ama bazı yaralar sandığından daha derindedir. Aldatıldığını düşündüğü an, tüm güveni yerle bir olur. Ve tam geçmişin sesini susturduğunu sanırken, yakın arkadaşı-tek güvendiği kişi-ortadan kaybolur. Şüpheleri onu yeniden eski nişanlısına götürür. Gerçeği öğrenmek için yaptığı anlaşmalı evlilik, aslında hiç çıkamayacağı bir oyunun ilk hamlesidir. Bir şarkı çalmaya başladı uzaktan... Neşeyle başlayıp, acıya evrilen bir melodi. Tüm anılar, tüm yalanlar ve sessiz çığlıklar o notalarda saklıydı. Gözlerini kapattı, çünkü artık hiçbir son, onu şaşırtamazdı. Ve belki de en kötüsü buydu artık hiçbir şey hissetmiyordu. Kalp, her darbeyi affetmez. Aşk, her savaşı kazanmaz. Ve bazen... intikam bile teselli etmez. Bu hikâyede kazanan yok. Sadece sessizce yanan enkazlar var.