Adam Duru'yu tek bir hamlede, sudan çıkan bir balık gibi yukarı doğru çekti. Duru havaya savrulurken ciğerlerindeki suyu öksürerek ahşap, sert bir zemine yığıldı. Gözleri tuzlu sudan yanıyordu, nefes almakta zorlanıyordu. "Τι είναι αυτό το πλάσμα;" (Ti einai auto to plasma? / Bu yaratık da ne?) diye sordu kalın bir ses. Duru titreyerek başını kaldırdı. Sadece kot şortu ve sarı tişörtüyle, sırılsıklam bir halde ahşap bir güvertenin üzerindeydi. Gecenin karanlığını, hemen önünde duran adamın elindeki meşale aydınlatıyordu. Duru yavaşça bakışlarını yukarı kaydırdı. Karşısında duran adam, hayallerindeki herhangi bir korsan tasvirinden çok daha ürkütücü ve gerçekti. Devasa bir cüssesi vardı, geniş omuzlarını örten kalın bir deri zırh ve belinde altın işlemeli ağır bir kılıç taşıyordu. Meşalenin ışığında parlayan ıslak, koyu renk saçları ve yanağından çenesine doğru ince soluk bir yara izi vardı. Gözleri, avını inceleyen bir şahin gibi acımasız ve keskindi. Adamın gözlerindeki o karanlık parıltı aniden bir aydınlanmaya dönüştü. Theron'un bulmaya gittiği, zamandan muaf olan o "Kayıp Ruh"un sıradan bir şehirli gibi görünmeyeceğini tahmin etmek zor değildi. Kılıcının kabzasını sıkan elini gevşetti ve o gür, otoriter sesiyle, yavaşça konuştu: "Είσαι η κόρη της μάγισσας..." (Eisai i kori tis magissas... / Sen cadının kızısın...) ///////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////// Zamanın seyrini değiştirmek ölümcül bir lanetti. Ama o, zamandan muaftı. Gizemli bir sikkeyle M.Ö. 78 yılına savrulan Duru, hayatındaki en büyük yalanla yüzleşmek zorundadır: O, iki zaman arasında sıkışmış bir kayıp ruhtur.