Geçmişinde yaşadığı kalp kırıklığı yüzünden kendine duvarlar örmüş bir kız düşünün.Yaşadığı o kötü olay sonrasında herkes tarafından suçlu bulunan kız..Geçmişinde hissettiği duyguları tekrar kalbinde hissetmeye başladığı zaman ise hayatı yepyeni bir değişim geçiriyor.Onun mutlu yoksa mutsuz mu biten sonunu bilmek istemez misiniz? Bir genç kızın evinden ayrıldıktan sonra tek başına hayatını kurma çabaları...Bu yolda kalbi kırılabilir yada tekrar aşık olabilir ama hayatıda hiç göründüğü kadar kolay olmayacak.......

Büyük aşklar nefretle mi başlar? Ah, çok saçma. Aşk diye bir şey yoktur. Hem de nefret ile başlıyanı hiç yoktur. Yani en azından ben öyle zannediyordum. Ta ki karşıma Kerem Sayer çıkana kadar ve beni mahvedene kadar. O kadar nefret doluydum ki ona, ama ilk başta anlamamıştım bunun aşk olduğunu, aşk hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu.

herşey onun gelişi ile başladı...

Herkes hayatının aşkıyla nasıl tanıştığını anlatırken gülümser. Bizim için durum biraz farklıydı. Hayatlarımızın tepetaklak olduğu gün her şeyin sonu gibi görünse de, birçok şeyin başlangıcıymış aslında...En derin acılar en mutlu anlarımıza sebep olabilirmiş. İnandıklarımızı kaybettiğimiz gün inanmadıklarımızın gerçeğimiz olduğunu öğrenmiştik. Biz de zamanla alıştık, gözlerimizi kapatmaya...

Seveceğiniz ve heyecan duyacağınız bir hikaye. Keyifle okumanız dileğiyle :)

Ben anne olamam ki. Bar işleten, her gün sabah akşam demeden alkol içen, daha evi bile temizleyemeyen, yemek yapmayı bile bilmeyen anne mi olurmuş hiç? Ben daha kendime bakamıyorum bir bebeğe nasıl bakacağım? Bir bebeğin bezini nasıl değiştireceğimi bilmiyorum. Nasıl karnını doyuracağımı bile bilmiyorum. O bebeği nasıl yıkayacağımı ona nasıl sarılacağımı sevgimi nasıl göstereceğimi onunla nasıl oynayacağımı onu nasıl güldüreceğimi hiçbir şey bilmiyordum. Ben anne olamam.

Bir ZeyKer masalı

Biraz mıknatısa benzer zıt insanlar aslında...Farklı kutuplarda bulurlar çekimi. İşte öyleydik biz. Ben hikayenin masalsı prensesiydim...Kerem ise kötü adamı... ~Sinirle ona döndüm."Öyle söyleme.Beni gitmekle suçlama!" "Ne dememi istersin peki?Ben gitmene sebep oldum ve sen de gittin.İnkar edecek birşey yapmadın.Küçük bir çocuğum ben bak itiraf ediyorum.Haylazım biraz.Sevdiğimin saçının bir teline zarar gelirse kimseyi dinlemem onu bile.Çünkü biliyorum o hep önce başkalarını düşünür." Titrek bir nefes alıyorum dudaklarımdan."Önce başkalarını düşünmez yanılıyorsun.Önce sevdiği adamı düşünür.Hani sen diyosun ya sevdiğimin saçının teline zarar gelirse diye...Benim sevdiğim yaramaz bir çocuk.Bak şimdi bile kaşını gözünü dağıtmış karşımda duruyor.Ben ne yapayım?" "Ama bu sefer bir nedenim var.Dinlemek ister misin?Hem hikayeye birkaç satır daha ekleyebiliriz." "Yine yarım kalmaz mı?Ben nefret ederim mutsuz biten hikayelerden." "Benimle bu hikayeye bir son yazmak ister misin?~

"Sen annemin istediği gelinin tam zıttısın. Boyama tahtası bir yüzün, sarı olan boyalı saçların, beyaz bir tenin, çılgın ve kıpır kıpır bir kişiliğin var...Ha birde bakire değilsen tam da annemin istemediği gelin tipine uyacaksın. Bakire değilsin değil mi?"