#2 +18 şiddet içerir Karanlık hüküm sürer ruhunu kaybetmiş bedenlerde. Bakanlar onları güçlü sanırlar. Hasta bedenlerdir onlar. Ruhları kayıptır. Acı çekmeye alışmak kolay bir duygu mu sanılır? Acı ile yaşamak zevklimi geliyor sana? Yere düşünce kırılan kolun açısını bağırarak dindiremezsin. Bir trafik kazası geçirirsin ve annen baban oracıkta gözlerinin önünde ölü verir. Sen kırılan boynunun acısı ile onlara bakar ve kendi acını unutursun. Yedi yaşında bir çoçuksundur ama artık büyümüşsündür. Kayıp ruhlar acıların keyif verdiği bir hayatı ideme ettirmez. Acılar ile yaşamayı emreder sana. Başlayacağınız bu kitap bağımlılık yapabilir. Aşırı merek ve heyecana yol açabilir. Büyük ihtimal kitaba başladığınızda vaktiniz varsa bitirmeden elinizden bırakamayacaksınız. Yani uykusuzluğa yol açabilir. "İddialı konuşuyorsun yazar" diyenler, okumayı bitirdikten sonra "yeni bölüm gelsin bir an önce" de diyeceksiniz

" ᴋiᴛᴀʙıᴍᴅᴀ ʟüᴛғᴇɴ ʀᴇᴋʟᴀᴍ ʏᴀᴘᴍᴀʏıɴıᴢ :)" 17 yaşıma girmeden önce klasik bir sayı gibi gelirdi bana 17 . Şuan binlerce anlam katıyorum klasik dediğim 17 yaşıma "onlarca", "binlerce", "yüzbinlerce" anlam katıyorum. Bedenimde atmakta olan sıcacık bir kalbim var , imkansız bunun farkındayım çünkü ben "Doğaüstü" bir varlığım . "Ama imkansızlarla savaşan bir bedenim var . "

"Adım Defne Demir." "Sadece bu kadarmı " "Gerek varmı hocam uzatmaya tanıttım işte kendimi yeter." ••• Bir dalga geçişi ile başlayan, kavga ile devam eden ve aşk ile sona eren iki gencin hikayesi.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

"Sen ona, ben de sana aşıktım ama ben bekledim. BİR GÜN SEVERSİN DİYE" Kitap kapağı by cilenkaa

Yirmi yıl sonra babasını bulmak için Türkiye'ye dönüyor. Fakat babamı bulayım derken Ege adında birine aşık oluyor! Babası kardeşini istemezse! İşler çıkmaza sürüklenirse! Ne olur? Ama o Rüzgar Can SOYKAN'ın kızı o vazgeçmez! Size asla önceki kitabı okumadan bunu okuyun demiyorum. Belki de bunu kavrayabilirsiniz. Hani olur ya bir dizinin yirmi bölümünü izlemezsiniz yirmi birinci bölümde her şeyi kavrarsınız. Hah işte bu yüzden demiyorum. Nasıl isterseniz öyle okuyun. Ve bazı sahneler sizin hayal gücünüze kalmış. Okuyup vote ve comment yapanlara çok teşekkür ediyorum. Sizi Seviyorum :) :* Not: önceki kitap 'Bebeğimin Babası!' :)

Dedimki; "Bir ateş su olmadan sönmez" Oda bana karşılık verdi, Bir su ateş olmadan kaynamaz."Ve böylece ateş sonsuza kadar yanacak dedim acıyla."Ve su sonsuza kadar donacak."Dedi fısıltıyla. ikimiz birlikte,"Sadece aramızda acı kalacak."diye tamamladık. "Alev ve Buz'un hikayesi. Bazı acılar söner,bazı acılar yanar. Ama bazı acılar hiç bitmez." Eftelya hiç bilmediği,yabancısı olduğu bir dünyaya adım atar. Daha 16 yaşında olan genç kız garip olaylarla karşılaşır. Herşeyin bir bedeli olduğu gibi o dünyanında bir bedeli vardır. Her şeyden önce karşısına çıkan aras denen çocuk hayatının değişmesini sağlar. Gizemli genç çocuğun bir takım sırları olduğunu anlar... Vücudu ateşle savaşmamış öfkeli bir alev ,ve ölmüş bir buz. Alevden ateşe ,buzdan suya... Ama önce Bedeni ateşle savaşmalıdır.. Ölecekmi? Yada Kazanacakmı? Arası kurtarabilecek mi? Sıcak anılar Ve Soğuk acılar...

Reklam yorumları yapmayın. "Bir sabah uyandım ve hayatım hiç olmadığı kadar farklıydı." 18 yaşına geldiğinde özel bir soydan geldiğini öğrenen bir kız, koruma kalkanı ile dışarıdan izole edilmiş bir okula gönderilir. Bu okul farklı yetenekleri olan, farklı soydaki gençleri ağırlamaktadır. Orada sadece dövüşmeyi değil, yeteneklerini kullanmayı ve hayatta kalmayı öğreneceklerdir. İlk bölümlerde Moorim School'dan esintiler görebilirsin. Bilim Kurgu #1 Aksiyon #1 Romantizm #1 Rastgele #1 Korku #1 Fantastik #3 Başlangıç: 18.06.2017

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

4 kişilik olan küçük çaplı bir çete. Her şey normal giderken gruba gelen bir kişi grupta kavgalar çıkmaya neden oldu. Acaba bu kavgalar grubu yıkmaya yetecek mi? 🧑🏻🧑🏼🧑🏽👩🏻