**Mahalle Kurgusu** ! Yetişkin İçerik Barındırır ! "Dört yıldır bu mahallede bir kişi eksik değildi, Neris. Bir ev eksikti; sen eksiktin.Benim ne sensizliğe ne de aşkımı sensiz yaşamaya dayanacak gücüm kaldı." *** 09.04.2026 ------

"Zafer." diye fısıldadım duvarla arasından çıkmaya çalışırken. "Ssst sessiz ol güzelim. Duyacaklar." diye uyardı beni. "Karıma rahat rahat dokunamak istiyorum." "Okula geç kalıyorum." dedim bir çabayla daha çıkmaya çalışırken ama çok güçlüydü. Bir milim bile hareket etmiyordu. Kafamı geriye atıp elbisemin fermuarını aşağı çekerken onu izledim. Öyle güzledi ki. "Erkek güzeli." dedim birden. Kaşlarını çatıp bana baktı. "Ne güzeli ne güzeli?" Kıkırdarken ellerinle ağzımı kapadım. "Erkek güzelsin sen." "Sensin güzel. Lafını bil de konuş." dedi. Gülmekten gözümden yaşlar geliyordu artık. Elbisem yere ayaklarımın etrafına düşmüştü bile birden kendimi havada bulunca ağzımdan bir çığlık kaçıverdi. Zafer bana ters ters baktı. "Ne dedim ben sana?" Çıplak bacaklarımı beline dolayıp kollarımı da boynuna sardım. "Çok sessiz olacağız anlaştık mı kimse duymadan karımın tadına bakmak istiyorum." "Çok sessiz olacağım." dedim gülümseyerek dudaklarına uzanırken. Yalan söylemiştim.

"Bazı insanlar ailelerini doğdukları gün kaybeder... Bazıları ise yıllar sonra bulur." Yüzbaşı Eylül Kara, Türk Silahlı Kuvvetleri'nin en başarılı komutanlarından biridir. Disiplini, cesareti ve soğukkanlılığı sayesinde katıldığı her görevi başarıyla tamamlar. Emrindeki tim; Baran, Hakan, Burak ve Selim onun için yalnızca asker değil, yıllar içinde ailesine dönüşmüş insanlardır. Fakat Eylül'ün içinde hiç kapanmayan bir yara vardır... Küçük yaşta yetimhaneye bırakılmış, anne ve babasını hiç tanımadan büyümüştür. Hayatı boyunca kimsesiz olduğuna inanmış, bu yüzden kalbini kimseye kolay kolay açmamıştır. Ta ki sıradan görünen bir operasyon, geçmişin üzeri örtülen sırlarını birer birer ortaya çıkarana kadar... Bir dosya... Bir fotoğraf... Ve yıllardır saklanan büyük bir gerçek... Eylül, aslında sandığından çok daha büyük bir ailenin parçası olduğunu öğrenecektir. Fakat gerçek ailesine ulaşabilmesi için önce onları hedef alan karanlık güçlerle savaşması gerekecektir. Kan bağı mı daha güçlüdür... Yoksa birlikte canını ortaya koyduğun insanlar mı?

YAZDIKÇA BÖLÜM GELMEKTEDİR!!! Bu kitap +18 yetişkin içerik vardır. Bazı karşılaşmalar tesadüf değildir. Bazı evlilikler ise iki insanın değil, iki ailenin kararıdır. Eflin Akbora, hayatı boyunca ailesinin koyduğu sınırların arasında kendi küçük dünyasını kurmuştu. Neşesiyle, gülüşüyle ve herkese kolayca güvenen kalbiyle yaşarken, bir gün ailesinin aldığı karar bütün hayatını değiştirdi. Berdel. Karşısındaki adam ise Mardin'de adı bile insanlara yeten Boran Karahan'dı. Sertliğiyle, öfkesiyle ve kimsenin bilmediği karanlık bağlantılarıyla tanınan bir adam... Boran için bu evlilik yalnızca bir zorunluluktu. Çünkü karşısındaki ailenin, kardeşinin kaçırılmasıyla bağlantısı vardı. Eflin ise kendisine biçilen kaderi kabul etmek istemiyordu. Ama eflinin bilmediği bir şey vardı. Boran , onu yıllar önce tanıyordu. Yıllar önce, uçurumun kenarında yaralı hâlde bulduğu çocuğu... Boran'ın ise hafızasında yalnızca bir kız kalmıştı.Yarasını saran ve sonra kaybolan o küçük kız. Yıllardır onu arıyordu. Şimdi ise kader, aradığı kızı kendi evine gelin olarak getirmişti. Fakat bu hikâyede herkesin sakladığı bir sır vardı. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında... Bir aile dağılır. Bir aşk başlar. Bir kader yeniden yazılır. Peki ya kaderin hükmü, ikisinin de sandığı gibi değilse?

"İster karın olsun, ister senden çocuğu... Bana geldiği gün kabulüm!" ​Bu tek bir cümle; nikâhın, kan bağının ve Midyat'taki tüm dengelerin üzerine sıkılmış tek bir kurşundu. ​Cihan'ın dünyayı karşısına alacak kadar yakıcı kıskançlığı ile Pusat'ın sınır tanımayan cüreti karşı karşıya geldiğinde, Karadağlı konağında geri dönüşü olmayan bir savaş başladı. Ancak ikisinin de unuttuğu bir şey vardı: ​İki amcaoğlunun acımasızca körüklediği bu yangında; Cihan sevdasıyla boğacak mı, yoksa Pusat cüretiyle yakacak mıydı? 🌹|03.01.18| 🌹 |01.09.19|

"Evlen benimle," dediğimde kendimden emin çıkan sesim beni bile bozguna uğrattı. İlk defa geldiğim bu şehirde, yabancısı olduğum bu dört duvarın arasında ve sadece bir kez gördüğüm bir adama evlenme teklifi ediyordum. "Ne saçmalıyorsun sen?! Böyle bir şey olmayacak!" Kaşları şiddetle çatılırken ses tonu bile öfkesini yansıtmaya yeterdi. "Ben niye tanımadığım bir kadınla evleneyim?!" Ben taraftaki eli yatağın üstünde yumruk hâlini alırken sesi kısıldı. "Üstelik bu hâldeyken..." Belden aşağısının felç olması evlenmemize engel değildi. "Görücü usulü diye bir şey duymadın mı sen hiç?" "Duydum duydum ama senin kadar ısrarcı bir gelin görmedim!" Kınayan bakışlarla bana baktı. Ardından gözleriyle kendini işaret etti. "Gerçekten hayatında sadece bir kez gördüğün ve felçli bir adamla evlenmek mi istiyorsun? Delirmişsin sen!" Benim de kendime göre birtakım sebeplerim vardı elbet. Hayatta hiçbir şeye böyle imkansız gözüyle bakmamalıydı, ona bunu öğretecektim. Oturduğum koltuktan kalktım ve odanın kapısına yönelirken duyacağı bir şekilde konuştum. "Gidiyorum ve dışarıdakilere yakında düğünümüz olduğunu söylüyorum." Ben odadan çıkarken öfkeyle söylendiğini duymuştum. "Deli kadın! Seninle evlenmeyeceğim! Git ve diğer görücülerini bekle!" ••• Bazen, sadece devam edebilmek bile müthiş bir meziyettir. Kaybedişlerin kucağında, hiçliğin ortasında. Bazen de bir uçurumun kıyısında... ••• Bu isimle yayınlanan ilk hikayedir.

[ 🔞Küfür ve Yetişkin içerik içerir ] Aşiret konulu İki farklı hayat. İki farklı yaşam. Töreler le büyümüş Doğunun en büyük aşiretinin acımasız ağası olup yer altı dünyasının en karanlık yüzü olan genç bir adam. Tanınmış bir aileye sahip sıradan hayatını sürdüren en masum olmasına rağmen çocukluğundan bu yana çok yara alan . Yaralı genç bir kadın. Aile büyüklerinin dostluğuyla bir araya gelen iki genç . Biri beyazın en temiz hali . Diğeri siyahın en karanlık hâli. Amcasının zoruyla evlenmek zorunda kalan bir kadın. Kadını ilk gördüğü gün aşık olup onunla evlenmek için fırsatı değerlendiren bir adam. "Bir nefes kadar yakınsın bana bir okadarda uzaksın. Sen benden nefret ettikçe nefes alamıyorum nefesimi kesiyorsun be kadın." " İnsanın için de kıyamet koparmışta kimse ne görür ne duyarmış. Hiç biriniz görmediniz . Sen benim yalvarışlarıma kör ve sağır oldun . Sen benim yalvarışlarımı ne gördün ne duydun. Şimdide nefesimi kesiyorsun sev beni diyorsun ya. Sen de beni nefessiz bıraktın içim de kopan kıyameti görmedin. Bu evliliği sen istedin ve ben seni hiçbir zaman sevmeyeceğim.Benden sana nefes olmamı bekleme..." Barlas KARAHAN ve Aden EROĞLU Nefretten doğan bir aşk. 14.05.2023

Asker ve aşık olduğu aynı mahalledeki arkadaşının kız kardeşi olan kızın hikayesi... Çocukluğundan beri tanıdığı adama kalbi başka şekilde attığında on altı yaşındaydı Yasemin. Çocukluğunu geçirdiği Foça'da aynı mahallede büyüdüğü adamdı bu: Sancar Yılmaz. Aşkını bile söylemeden çekip gitmişti Sancar. Alt üst etmişti Yaseminin umutlarını. Unuttuğunu sandığı adam bir gün gelip içindeki umutlarını tekrar yeşertene kadar. Yıllar sonra tekrar geri döndüğünde farklıydı bakışı artık Sancarın. Arkadaşının kız kardeşiydi. Bü yüzden yıllarca kaçmıştı kalbinden ama içinde saklı tuttuğu aşk kalbine sığmıyordu artık Sancar'ın. Ne kadar uzak durmaya çalışsa da başaramayacak , sevdiği kadının bir bakışı bir kokusuna yenilecekti....

Yetişkin okurlar için uygundur! Bir Mahalle Hikâyesi... Çok daha fazlası... ✨ "Bak bana," diye fısıldadı. Dudaklarının arasından çıkan sıcak nefesi benimkilere dokundu. "Bir kere bana eskisi gibi baksan..." yalvarır gibi çıkan sesinin tonuyla tüm iradem dağıldı. "Bırak lütfen," derken gözlerimi kapattım. Elinin birini kaldırıp parmaklarını usulca yanağımda gezdirdi ve çeneme doğru indi. "Adımı söylemiyorsun artık," dedi dişlerini sıkarak. "Fark etmem mi sanıyordun?" Soru soruyordu ama benim buna verecek bir cevabım yoktu. "Senin dudaklarından dökülmesini istediğim öyle çok kelime var ki..." Eğilip anlını anlıma yasladı. Bu kadar yakınken tek nefesi paylaşıyor gibiydik. Onun aldığı soluk, benim dudaklarımda kayboluyordu. Benim sıklaşan nefeslerim ise sanki onu canlandırıyor gibiydi.

Sezen Aslanoğlu'nun zarif boynu canından çok sevdiği abisi ailesinin saadeti için husumetli ailenin oğluyla evlenmesi gerektiğini söylediğinde ilk kez eğilmişti. Ailesi için üzerine düşen sorumluluğu kabullenmişti ta ki evlenmek zorunda olduğu adamın onu mahveden eski sevgilisi olduğunu öğrenene kadar. Ne yapacağına dair hiçbir fikri olmasa da ne yapmayacağını adı kadar iyi biliyordu. O adamla evlenmeyecekti. Sezen bu evlilikten kendi iradesiyle kurtulamayacağını ve tek çıkar yolunun kendi kontrolü altında yapacağı bir anlaşmalı evlilik olduğunu fark ettiğinde, kartlar yeniden dağıtıldı. Aradığını buldu. Abilerinden borç alıp sırra kadem basan ve aylarca bulunamayan adamı. Kenan'ı. 🖇️ "İndir o silahı abi." Abim beni dinlemeden Kenan'a kilitlenmişken sesimi yükselttim. "Abi indir dedim!" Metin abim kaşlarını çatıp öfkeyle konuştu. "Sana ne oluyor Sezen, geç içeri." Aldırmadım, ona bakmadım bile. "O silahı beline sok ve namluyu indir Oktay, sevgilimi öldürmeyeceksin." "Ne?!" "Ne?!" Omuzlarımı silktim. "Sizi ben tanıştırmak istiyordum fakat siz elinizi çabuk tutmuşsunuz." Abilerimin bakışları üzerime dönmüşken gelen o şaşkın "Ne?!" sesiyle birlikte sinirle gözlerimi yumdum ve üçümüz de ona baktık. O ise bana bakıyordu. Tebessüm ettim. "Sorun değil aşkım," Dedim ölmemesi için beni anlayıp ayak uydurmasını umarak. Hayatlarımızı kurtarmaya çalışıyordum fakat yardımcı olmuyordu. "Bugünün geleceğini biliyorduk artık numara yapmana gerek yok. Buraya kadarmış." Abilerimin şaşkın bakışları karşısında gerçekten zevkle sırıttım, bu kez şaşırtma sırası bendeydi. Son kozumu oynuyordum ve bu kez, elim her zamankinden güçlüydü. Kenan'ı bulmuştum. "Şimdi sevgilimi mezarından çıkarın. Konuşmamız gereken şeyler var."