"Hocam yardım edin!" diye bir kez daha bağırdım. "Nabzı hala atıyor, ipini keseceğim." Sesimin yüksek çıkışı bacaklarını harekete geçirdi. Benim gibi masanın üzerine çıkarak Ayşenur'un bacaklarını tuttu. Sınıftaki dolaplarda eğe vardı. Bir kenarı hafif keskin, bıçaktan daha kalın ama işe yarayacak bir şeydi. Elime aldığım gibi tekrar masaya çıktım. Eğeyi ipe sürte sürte kesmeye başladığımda sınıfa kızlar gelmeye başladılar. Hepsi şok olarak bağırıyorlardı. Bütün bina sesleriyle yankılanıyordu. "Kapıyı kapatın," diye bağırdım hala ipi kesmeye çalışırken. Bölüm öğretmenlerimizden bir tanesi kızları dışarıya çıkartıp kapıyı kapatmaya çalışırken Kutay sınıfa girdi. Sadettin hoca titriyordu. "Kutay Ayşenur'u tut," dedim bağırarak. Şu an yaşadığım ruh halini anlatacak bir kelime bulamıyorum. Tek düşündüğüm şey, 3 dakika 28 saniyedir kesmeye çalıştığım halatın bir an önce kopmasıydı. Başlangıç tarihi: 15.07.2020

Aydın Alparslan Dinçsoy'un hikayesidir. Meslek lisesinin devamı niteliğinde değildir, ama onu okuduktan sonra okumanızı tavsiye ederim. "Anne ben aşık oldum." diyerek girdim eve. "Anne." diye bağırmaya devam ettim. Dinçsoy silahlı kuvvetlerinin hepsi farklı cephelerden salona geldiler. Annem elinde bıçakla mutfaktan salona çıkınca bir şoka girdim ama muhtemelen yemek yapıyordu. Yoksa aşık oldum diye beni kesecek değil amk. Anam bize kıyamaz. "Ne zaman?" diye sordu kardeşim Ayhan Mete. Otuz dişi sırıtıyordum. Aşk güzelmiş, aşık olmak daha güzelmiş. "Bu sabah."

Adı üstünde diyebileceğim bir hikaye. Suskun. Çünkü herkes aşkını konuşurdu, herkes sizi görürdü. Ama onlar öyle değildi. Gereksiz bir düşmanlık yüzünden kardeşleri ve sevdiği erkek arasında kalan Beste, ne sevdiği erkekten vazgeçebildi, ne kardeşlerinden. Kavgayla başlayan ilişkileri yine bir kavgayla bitişe sürükleniyordu. "Biz 5000 kişilik bir lisede 2 kişilik yalnızlar şehri kurduk. İsmini de Suskun'lar şehri koyduk. 5000 kişide 2 kişi bu küçücük şehirde yaşadık. Şehrin etrafına kalın duvarlar ördük, kimse bizi görmesin, kimse bizi duymasın diye. Şehrimiz karanlıktı, güneş tepemize doğmuyordu ama onun gözleri şehrimizin tek ışık kaynağıydı. Kimse bizi duymadı, gözlerimizle konuştuk. Kimse bizi görmedi, yaptığımız şehri bile herkesten sakladık." Başlangıç tarihi: 08.12.2020

Ben şok olmuş bir şekilde oka bakarken kulağımın dibinde kısık sesi, "Bir şahinin yemine baktığı gibi değil de," dedi, "daha çok parasını verdiğim hatuna bakar gibi baksam da oluyormuş. Balım kaptan." Küçücük bir gülüş sesi geldi ve hemen ardından yayımı elime tutuşturdu. Elini cebime atıp spor salonunun anahtarını aldı. Spor salonunun çıkışına giderken arkasından mal gibi bakıp kalmıştım ama bana böyle durmak yakışmazdı. Gerine gerine yürüyen haline baktığımda sinir kat sayım daha da bir arttı. Oku onun o hatunları gören koyu kahve gözlerine sokmak istiyordum. "Yay gibi gerineceğine, ok gibi dik ol. Ama önce, adam ol..."

Bu bir bağımlının değil, bağlılığın hikayesi... Aykut'un en yakın arkadaşı, Mısra'nın en yakın arkadaşını aldatınca metal bölümü sınıfı ve ressamlık bölümü sınıfı arasında düşmanlık kaçınılmaz olmuştu. 5000 kişilik lisenin acımasız reisine kafa tutan Mısra, Aykut'un acımasız olduğu tarafı öğrenmiş, ona yardım etmeye başlamıştı. Başına geleceklerden bir haber fedakarlık yapıyordu garibim. Çünkü neden yapmasındı? O Mısra Türkmen'di, dediğini yapar, istediğini alırdı. Aldı da. O Aykut reisse, ben de Mısra reisim diyerek çıktığı yolda reislerin savaşı neye dönebilirdi ki, aşktan başka? Bu savaşın galibi ne ressamlık sınıfı oldu, ne metal sınıfı... Bu savaşın tek bir galibi vardı, o da AŞK...