Her ruhun bir dileği, bu dileğin ise er ya da geç teslim olduğu bir kehanet vardır.

Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.

"Bir dikiş ipliği, bir kurşun ve kaderin tuttuğu en tehlikeli nöbet..." Ben Meyra. Şehir Hastanesi'nin acil servisinde duygularını cam duvarların arkasına saklayan, hayatını düzen ve kurallar üzerine kurmuş bir hemşireyim. Babamın mesleği yüzünden bir askere veya polise asla gönül vermeyeceğime, o belirsizliğe adım atmayacağıma dair kendime söz vermiştim. Ta ki o gece yarısı acil servisin kapısı büyük bir gürültüyle açılana kadar... Barış Karahan; kolundaki derin kesiğe ve akan kana rağmen gözlerinde en ufak bir acı belirtisi taşımayan, kuralları hiçe sayan gamsız bir Özel Kuvvetler astsubayı. Bir tarafta insanları iyileştirmeyi meslek edinmiş soğukkanlı bir kadın, diğer tarafta hayatı pamuk ipliğine bağlı olan korkusuz bir asker. Attığım tek bir dikiş düğümü, ikimizin de kaderini birbirine bağlamaya yetti. Çatışmadan kaçılırdı belki... Peki, kaçınılmaz bir aşktan kaçılabilir miydi? Karakterler: Meyra & Barış | Nuray & Tugay Kategori: Askeri Kurgu / Romantizm / Medikal Yazar: Vharfi

I ran away because I couldn't bear the thought of staying with someone who had betrayed me. Kayden Hawkins, my best friend and the guy I thought I would marry, knocked up Amber Smith during our high school graduation, so I fled our small town, I fled the heartbreak and pain. Ten years later, I'm back in town, and now everything has changed.

*** Timur'un soyundan gelen Babür İmparatoru Ekber Şah, zamanın belki de en kudretli hükümdarıydı. 14 yaşında çıktığı tahtla halkına yepyeni bir yönetim sundu. Yüreğinde taşıdığı cesareti, kudreti ve merhameti ona yeni bir isim getirdi; " Celaleddin... " Ekber Şah, dinine ve geleneklerine aykırı bir şey yaptı. Rajput'un soyundan Jodhaa ile evlendi. Rajput prensesiyle Şah'ı ayıran en büyük sorun prensesin Hindu, Şah'ın ise Müslüman olmasıydı. Ulema da dahil bir çok kişinin itirazına rağmen Celaleddin, Rajput prensesini " Babür Melikesi" olarak sarayına, hayatına getirdi. Tek amacı dedesi Babür zamanından bu yana fethedilmekte olan toprakları vatanı haline getirmek olan Şah'ın henüz bilmediği bir şey vardı; " Aşk... " Düğün çadırına girene dek ne Şah ne de prenses birbirlerini görmemişlerdi. Jodhaa'nın yüzünü ilk kez gördüğü an Şah'ın kalbi zehirli bir okla vurulmuşçasına yandı, yandı, yandı. Ve en sonunda kül olup prensesin ayaklarına döküldü...

BU KİTAP BASILI ESER HALİNE GETİRİLDİĞİ İÇİN KALDIRILMIŞTIR. FİKİR SAHİBİ OLMAK İSTEYENLER İÇİN GİRİŞ BÖLÜMLERİNDEN BAZILARI BULUNMAKTADIR. KEYİFLİ OKUMALAR. * Lütfen bekleyin. Operatöre bağlanıyorsunuz. * * Kapak tasarım: @viranebirkalp

Henüz 6 aylıkken bara bırakılan Mavi Altun onu sahiplenen mafya lideri üvey baba Kuzey Altun nüfusuna taşıyıp babalık yapar. Üvey babasının düşmanı İdris Kara ve oğlu Azad Kara. Hem mafya hemde boksör olan Azad ,Mavi altuğu görüp düşmanın kızı olduğunu bilmeden aşık olur.

Esin, şehirden sıkılıp köy hayatının huzuruna sığınmak isteyen genç bir öğretmendi. Yeni görev yeri olan bu dağ köyüne adım atar atmaz, Nebahat teyze ile tanışmıştı. Nebahat teyze, köyün en tatlı ama aynı zamanda en meraklı yaşlı kadınıydı. Kısa sürede Esin'i de kanatlarının altına almıştı. Esin, ona "Neboşum" diye hitap etmeye başlamış, bu sevimli hitap aralarındaki bağı daha da kuvvetlendirmişti. Köyde herkesin hakkında konuştuğu bir isim vardı: Esat. Nebahat teyzenin torunu olan Esat, sessiz ve içine kapanık biriydi. Çiftlik işleriyle uğraşıyor, insanlarla pek konuşmuyordu. Onunla ilgili söylentiler köyde sıkça dile getiriliyordu; kimileri onu ukala buluyor, kimileri ise geçmişte yaşadığı travmalar yüzünden böyle olduğunu söylüyordu. Esin, bir gün köy kahvesinin önünden geçerken birkaç kadının onun hakkında fısıldaştığını duydu: "Esat'ın neden hâlâ yalnız olduğunu hiç anlamıyorum." "Kesin bir sorunu var, yoksa bu kadar yakışıklı adam evde kalır mı?" Kadınların söylediklerine kulak misafiri olan Esin, tam o anda Nebahat teyzenin onu fark edip yanına gelmesiyle afalladı. "Esin kızım, şunların laflarına bakma," dedi Nebahat teyze, gözlerini devire devire. "Esat'ın gönül işlerine kimse karışamaz. Ama seninle iyi anlaşacağınızı düşünüyorum." Bu cümle Esin'in beyninde çakan bir şimşek gibiydi. Nebahat teyze, Esin'i Esat'la yakıştırmaya başlamıştı! Daha kötüsü, bunu dile getirmekten hiç çekinmiyordu. Köyde dedikoduların hızla yayıldığını bilen Esin, istemsizce bir yalan söyledi: "Ah, zaten biz Esat'la sevgiliyiz."

"Her şey, o defteri bulmamla başladı. Başlangıçta yalnızca bir oyun gibi görünüyordu. Sadece düşüncelerimi dökeceğim bir yer... Ama yazdıklarımın gerçek olacağını kim bilebilirdi? Oysa ben, sırf bir kalbe dokunabilmek için bir hayatın altını çizdim. Ve şimdi, başlattığım bu hikaye beni boğmaya başlıyor." Alina, sevdiği adamın adını bir kez daha kâğıda döktü. Bir rüya mı, yoksa kâbus mu başlatıyordu? İçi korkuyla karışık bir heyecanla doluydu. Yazdığı her kelime, gerçekliği örmeye başlamıştı. Adamın ilişkisi çatırdıyor, olaylar tam da onun satırlarda yazdığı gibi gelişiyordu. Ama o, sevgisini anlatmanın bir yolunu ararken kendini tehlikeli bir oyunun başrolünde bulmuştu. "Bazı şeyler yalnızca hayalde kalmalıymış," diye düşündü Alina. Ama bunu anlamak için artık çok geçti.

"Benim..." dedim gözlerim anlık dudaklarına kayarken. Etli dudaklarının üzerindeki su taneciklerini diliyle temizlediğinde gözlerim gözleriyle buluştu. "...korumam ol, Kara Yağız."