"Hoşuma gidiyorsun ama seni öldürürüm."

Bir melek kanat çıptı, halbuki kanatları kanla boyalıydı. Savurduğu rüzgarın etkisi, kanatlarındaki kanları etrafa saçtı. Sonra bir nefes üflendi. Sûr'a üflenen nefes, kıyameti getirdi. Dudaklarıma verdiği nefes kıyametimi getirdi. Fısıldadı içimdeki kız çocuğu," İhanetin gölgesi, akan kanda saklıydı." "MÜREKKEBİN SON DAMLASI" adıyla yazılan ilk ve tek kitaptır. Hikâyenin adı değiştirilmiştir. Önceki adı: Ebyaz.

Güzel bir hayatın içinde yaşıyordu. Bir gün babası ve üvey annesi tarafından zorla evlendirilmeye çalışıldı ama o kadar asabiydi ki babası ve üvey annesi ona karşı koyamadı. Bu zorla evlendirilmeden dolayı annesinin yanına gitti ama oradada işler karıştı.

Kader neydi? Önceden yazılan ve değişmeyecek olandı. Kaderin önüne ne geçebilirdi? Hiçbir şey geçemezdi. İşte bu hikayede de onların kaderleri onlar doğmadan kanla yazılmıştı. Oluk oluk kan kokan, nefret akan ve kin kusan bir kaderdi onları bekleyen. Biri nefret ve kin dolu hapishanesinde büyüyüp kaderine boyun eğerken, diğeri sevgisiz ve kimsesiz hissettiği bir yetimhanede kaderi ile savaşıyordu. Ama ikisi de ne bu kaderden kaçabiliyor ne de sonlarını biliyordu. Kader, daha onlar doğmadan bembeyaz sayfayı simsiyah mürekkebi ile çizerken bir kez daha onlar için eline aldı kalemi. Ama bu sefer bembeyaz sayfayı kırmızı mürekkebi ile süsleyemeye yemin etmişti. Ve bir kez daha çanlar onlar için çalıyordu.