Yasəmən olan evdən yas əskik olmazmış... -Ya sən, ya mən. -Ha mən, ha sən? Həyatda üstümüzdəki qalaq olan dağıntılar başqa bir yaşamda özümüzə yuva bildiyimiz evin divarları ola bilərdi mi? Ayrılıqlar, ölümlər və yaslar özgə dünyadakı bizim əlimizdən süzülməkdə olan gerçək xoşbəxtliyin bir kiçik cəzasıdır mı yoxsa? XX əsrin ikinci on illiyində savaşın, qanın, acılı itkilərin ağuşunda tanış olan şəfqət bacısı və müəllimin yolları qısa müddət sonra yenidən isti bir ocaqda kəsişər. Bakının dar küçələrindən birində yerləşən bu kiçik yer sadəcə qələm əhli olan dostların yazılarının lal şahidi olmayacaqdı, onlarla həyatın kədər və sevincinə, nifrət və sevgisinə də yoldaşlıq edəcəkdi. Görəsən, tarixin tozlu səhifələrində itmiş bu ömürlər üçün tale hansı dünyada "Xoşbəxtlik" adlı hekayə yazıb? Ya da elə bir əsər, ümumiyyətlə, var mı? Paralel dünyalara inanırsınız mı? Elə isə keçmiş sizi gözləyir...

Bir məktəb,bir yoluxma və minlərlə sual... Həyatda qalmaq uğrunda mübarizə aparan bir qrup gənc,ölümün kölgəsində irəliləyərkən anlayır ki, bəzən ən təhlükəli şey qarşıdakı düşmən deyil, veriləcək qərarlardır. Çıxış varmı, yoxsa hər qapı yeni bir kabusun başlanğıcıdır?

Aşbaz olmaq istəyən qız ilə buna məcbur edilən oğlanın məktəb hekayəsi... Baharın telefonuna bir gün yad nömrədən mesaj gəlir. Bahar, bu mesajı önəmsəmir və həyatına dəvam edir. Bir gün dostu ilə peşəyə sənəd verməyə getdiyində bir oğlanla toqquşur. Ona fikir verməyərək qeydiyyatı edir ancaq oğlanın çoxdan fikrini yayındırmışdır hərəkətləri ilə. Məktəb başlayanda dostu ilə eyni sinifə düşür və siniflərinə gedir. Sinifə daxil olduğunda yeni dostlarına göz gəzdirərkən, arxada oturan oğlan da qalır gözləri. Çünki bu oğlan ad günündə gördüyü ilə toqquşduğu oğlan idi. Bahar, təsadüflərə inanmayan, tale ilə irəliləyən biri olduğu üçün bu hadisə, onun ağlından çıxmamağa başlayır. Ayrılıqlar araya girdik də, sevgi bitməzdi. Ruh bağımızın olduğu insanla aramızda qırmızı bir ip olardı. O ip hər nə qədər qırılma nöqtəsinə çatsa da, qırılmazdı. Tale insanları bir-biri ilə qarşılaşdırıb, onların göstərdiyi səyə buraxardı hər şeyi. Bəs siz taleyə və təsadüfə inanırsınız?

"Bırak yağmur ıslatsın tenini, Günahların süzülüp aşağıya aksın. Temizlen küçük çocuk, temizlen. Sana bunları yapanlar utansın." ~🌿~ Dünya, insanoğlunun bataklığıydı. Ve bu bataklığı kirletenlerin cellatı da şarkısı da bizdik. Her kim ihanetiyle yontarsa bir ağacı, şarkımız keserdi bileğini. Her kim kurarsa pusuyu gece vakti bir masuma, düşürür kendi tuzağına katili. Kimse duymamış olabilir belki bizi ama...bu bataklıkta çaldığımız ıslık adaletidir, evrenin. Sen de bir ıslık çal bu bataklığa. Kimse duymaz belki ama bataklık ona riayet edeni asla unutmaz. © |M.B.K - İković| 15.11.22

Novxanıda bir yaya hazırsan?

31 may 2026. . "Nömrəmi istəsəydin verə bilərdim" beynimdə ildırımlar çaxmağa başladı. Qanım bədənimdən çəkilmiş kimiydi, omurğamdan aşağı ürpərti endi. "Nə? Sən... necə-" sözümü kəsti Dəniz. Və təmamən mənə tərəf döndü "Hüseyin sayəsin. İnsan qorxduğunda hər şeyi etraf edə bilər" dedi.

Gənc bir hüquqşünas səhər-səhər ailəvi dostlarından zənglə gələn pis xəbər qarşılığında ailəvi dostlarının oğlunun vəkilliyini etməyə məcbur olur...

Biz: Od və Barıt. Bir-birimiz üçün varıq və birləşən kimi ortalıq od tutub yanır. Yeri gəlmişkən, od məcaz deyil. *** Özlərindən soruşsan, ikisinin düşməndən fərqi yox idi. Amma, dərinə baxanda, onlar bir-birlərini öz ailələrindən də yaxşı tanıyırdılar. Otaqda tənha ikən, ən çətin vaxtlarda, ən zəif anlarında daim divarın digər tayında idilər. Onlarınkı eyni otaqda, birgə keçən bir həyat idi. Və hələ ikisi də gəncliyin gətirəcəyi yeni fırtınalardan xəbərsiz idi.