On. Przystojny szatyn który mieszka w Wielkiej willi na Tacariguii. Jest Yakuzą, gangsterem. Ogólnie jest ponury, nie zna litości ani szczęścia. Od dziecka widział krew i bitki ludzi. Prowadzi rodzinny interes. Jego życie by się nie zmieniło do czasu gdy na swe dwudzieste piąte urodziny dostał kota. Którego nazwał Kłębuszek. A zaraz po tym spotkał kobietę swego życia, piękną Karainę. Nie potrafię pisać ale robię to dla zabawy i konkursy. Na prywatny konkurs Yakuza 2020 Okładka: NierAutomata2B Kocham cię 2B!!!

Ukradli ♥

Zgodnie z tytułem będą się tutaj pojawiać one-shoty powiązane z moim fanfiction do Detroit Become Human. Przerzucam je tutaj żeby były łatwiej dostępne. #170 w OC 19.01.2019

Altissia, żyje tam młoda księżniczka Samantha Flawless Grimes która przeżyła atak na królestwo w Insomnia które rozdzieliło ją oraz księżniczkę Lunafreya od króla Regis Lucis Caelum oraz jego syna, Noctis'a który jest kuzynem Samanthy. Mija wiele lat, Samantha poprawia swoje hobby: fotografia i nagle dostaje przykrą wiadomość. O co chodzi z tą wiadomością? Sprawdźcie sami. Pomysł wzięłam z gry "Final Fantasy XV"

"W pokoju przez godzinę dało się słyszeć płacz, jakby umarł ktoś ważny. Teraz tylko kilka szlochów co rusz uciekało z gniazda koców na łóżku. Podłogę zaściełały zużyte chusteczki. Pomieszczenie oświetlał tylko ekran telefonu, zastopowany na jakimś filmiku na Youtube. Z koców powoli wychynęła szopa różowych, nastroszonych kłaków powoli zmieniająca kolor na granatową czerń. Odzwierciedlały poprzednią fryzurę bohatera z zastopowanego filmu. Było to Final Fantasy XV, a główny bohater, Noctis Lucis Caelum właśnie się poświęcił dla dobra świata. Kalejdoskopowe oczy spiorunowały wzrokiem telefon, jakby mogły przebić się do świata gry i wrzasnąć "Hańba wam!" w twarz bogów tamtego świata. Jak mogli zrzucić swoją pomyłkę na barki człowieka, by ten w wieku dwudziestu lat umarł za ich winy?! Tysiące fanfików później sfrustrowana istota postanowiła zastosować pierwsze prawo fikcji fanowskiej: Jesli coś ci się nie podoba albo czegoś nie ma - napisz to!"

Wyjście z szafy nie należy do najprostszych zadań. Nie, kiedy rodzina na każdym kroku podkreśla, że odmienność jest zła; krzywdzące komentarze stale wywierają presję i odwodzą od potrzeby wygadania się nabliższym, tworząc niepotrzebny dystans. Clay, mimo to, lubi swoje życie, kocha swoją siostrę i od miesięcy wzdycha w ukryciu do starszego chłopaka, podziwiając go za całkoształt - za kuszącą beztroskę, godną pozazdroszczenia otwartość i ten cholernie zaczepny uśmieszek, przez który zapomina o bożym świecie. Chcąc odpocząć od codzienności, pozwala sobie na więcej niżby chciał, co skutkuje zwróceniem na siebie oczu zbyt wielu osób, w tym chłopaka, którego w życiu nie podejrzewałby o dobrowolne poświęcenie mu uwagi. Innymi słowy historia o tym, jak jedno spotkanie potrafi do reszty namieszać w życiu, a także o wpływie drugiej osoby, której bliskość jest w stanie pomóc podnieść się z samego dna. Powiązanie z "Dniami, które nie wrócą".