1. Μην αφαιρείς ζωή, είναι ιερό το αίμα 2. Μην προδώσεις τον έρωτα, είναι φλόγα αγνή 3. Μην απλώσεις χέρι ξένο, είναι πικρό το κέρδος 4. Μη σπείρεις ψέμα, η αλήθεια σε βλέπει 5. Τίμα τη ρίζα σου, πατέρα και μητέρα 6. Μην αφήσεις τη ζήλια, να φθείρει την ψυχή 7. Μη φυλάς κακία, γίνεται δηλητήριο 8. Μην κρίνεις τον άλλον, ο καθρέφτης σε κοιτά 9. Μην ποθήσεις ξένα αγαθά, η καρδιά σου αρκεί 10. Μην ποθήσεις ξένη αγάπη, η δική σου σε περιμένει Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

All rights reserved © Ζέτα Ορφανού 2025-26 Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα

Μέρος (Ι) : Ενεστώτας "Πιστευω γλυκια μου Κυβέλη πως διατηρεις απεναντι μου μια ακραδαντη σταση αγάπης-μισους. Απλως δυσκολευομαι να αποφασίσω για το αν αγαπάς να με μισεις ή μισεις το οτι με αγαπας" Μέρος (ΙΙ) : Παρατατικός "Πάντα επιστρέφουμε ο ένας στον άλλον ο,τι και αν γινει. Λες και κάποια μυστήρια μαγνητική δύναμη υπάρχει ανάμεσα μας. Φταίει βέβαια και το ότι τα μέτρια δεν ήταν ανέκαθεν για εμάς. Ή όλα ή τίποτα" Μέρος (ΙΙΙ) : Μέλλοντας "Δεν καταλαβαίνεις. Είναι μάταιο. Όταν μπορείς να σταματήσεις δεν θες και όταν θες να σταματησεις, δεν μπορείς." "Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά, θυμάσαι; Μου απλωσες το χέρι και μου χαμογελασες τόσο τρυφερά σαν να με γνώριζες από χρόνια. Σε κοιταξα και σκεφτηκα...Θεε μου τι αποτομη ευτυχια ειναι αυτη.'' Κυβέλη - Ορέστης.

Η Άλμα, μια κοπέλα παγιδευμένη στα «πρέπει» των άλλων, προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στο όνειρο και στην υποχρέωση.Ο Μαρσέλ, ο άντρας που έρχεται να την καθοδηγήσει... και χωρίς να το θέλει, να τη σημαδέψει.Μια σχέση που δεν έπρεπε να υπάρξει.Μια έλξη που δεν μπορεί να αγνοηθεί.Όταν η λογική σωπαίνει, μιλάει το σκοτάδι της επιθυμίας.

https://www.youtube.com/watch?v=h5J30Y2vdyA&feature=youtu.be Αφού λοιπόν άρχισε η μάσκα του να μετακινείται , ξαφνικά , σε διάρκεια μερικών δευτερολέπτων τα χέρια μου , συγκεκριμένα οι καρποί των χεριών μου , ήταν εγκλωβισμένοι στα δικά του μεγάλα χέρια . Το χαμόγελο που είχε σχηματιστεί πριν λίγο στα χείλη μου , είχε πλέον χαθεί και την θέση του είχε πάρει την εξής σοκαρισμένη έκφραση . Ελάχιστα ανοιχτό το στόμα μου και τα μάτια μου γουρλωμένα από την έκπληξη και τον φόβο . Είμαι σίγουρη πως επιπλέον τα μάγουλα μου είχαν πάρει μια ελαφρά ανοιχτή απόχρωση κόκκινου χρώματος . Τον κοίταζα τρομαγμένη μέχρι το κόκκαλο . Τα μάτια του στο σκοτάδι , μια βαθιά απόχρωση του πρασίνου , εκείνο που θύμιζε δάσος . Μαγευτικά μα ο τρόπος που με κοιτάζανε με έκαναν να τρέμω από τον φόβο που ένιωθα αυτήν την στιγμή .Οι καρποί τον χεριών μου είχαν αρχίσει να πονάνε και σίγουρα πως είχαν αρχίσει να μελανιάζουν . Αυτό άλλωστε ήταν αυτό που με επανέφερε στην πραγματικότητα . " Με πονάς ! " του φώναξα , κουνώντας

Όσα πρόσωπα έχει ένας άνθρωπος, Άλλα τόσα έχει και ο έρωτας... Ποιος θα σωθεί; Και ποιος θα σώσει; Πάντα ήξερε ότι μέσα σε εκείνες τις μαύρες χάντρες, υπήρχε και λίγο καφέ... Σαν ένα άγριο τσακάλι που ηρεμία δεν έχει στο βλέμμα... Αν εκείνος ήταν όμως τσακάλι, εκείνη ήταν φωτιά ολόκληρη... Δεν ήταν Γεράκι, μήτε και λιοντάρι... Ένα άγριο ατίθασο άτι ήταν... Ένα μείγμα εκρηκτικό και ακόμα ποιο επικίνδυνο από όσο φαντάστηκαν οι γύρω της Πόσο ψέμα; Πόση ανάγκη για εκδίκηση; Όσες απώλειες κι αν μέτρησε, αυτή της ψυχής της ήταν η μεγαλύτερη... Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Λένε ότι τα τσακάλια κυνηγάνε σε αγέλες... Ότι πολλές φορές είναι χειρότερα από κάθε άγριο ζώο εκεί έξω. Αδίστακτα και επιθετικά... Φθονερά και άκρως ύπουλα... Τι κι αν είσαι λιοντάρι και βασιλιάς, τι κι αν πετάς... Αυτά πάντα θα σε βρίσκουν... Τσακάλια είναι... Δεν μπορείς να ξεφύγεις... Η μήπως μπορείς; Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Μια οικογένεια Μία ιστορία... Το Γεράκι, επιστρέφει... Η αναγέννηση έφτασε... Καλώς ήρθατε στη Familia Nostra Πόσα Γεράκια αντέχετε; Δεν είναι ένα πια... Ούτε δύο... Τα αίματα δέθηκαν, η γενιά μεγάλωσε... Η ιστορία γράφεται ξανά μα το μελάνι δεν είναι το ίδιο... Don't copy ©2024 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Ένας καθρέφτης είναι η ζωή... Καμιά φορά , ίσως ζωντανεύει κι όλας... Η Ισμήνη με την Χριστίνα, είναι ένα πρόσωπο και δύο γυναίκες... Δύο χαρακτήρες αλλά μια μορφή... Ίδιες σαν δυο σταγόνες... Μέχρι που ένα βράδυ όλα ανατρέπονται Ένας ξυλοδαρμός είναι αρκετός για να τη κάνει να ψάχνει το ζωντανό της είδωλο... Η Ισμήνη θα μπλέξει σε μονοπάτια επικίνδυνα όταν η αδερφή της βρεθεί χτυπημένη μέχρι θανάτου σε ένα σοκάκι... Πόσο ίδιες είναι όμως; Πόσο ίδιο είναι το κορμί; Πώς μπορείς να ξεφύγεις όταν εκείνος ξέρει; Don't copy ©2024 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Ένα φύσημα θέλει... Τίποτα παραπάνω ... Αν πιάσει βοριάς, σε παρασέρνει και σένα Σκορπάει τα πάντα στο πέρασμά του. Σχέσεις στιγμές, φιλίες... Η Ξανθίππη και ο Άρης είναι από παιδιά μαζί... Δύο διαφορετικοί άνθρωποι ενωμένοι και δεμένοι με μια φιλία που δεν υπολογίζει τίποτα. Ένα ταξιδάκι θα είναι η αρχή για το τέλος. Ή μήπως θα είναι το τέλος και μια άλλη αρχή; Πόσο δυνατά θα είναι διατεθειμένος να φυσήξει; Κι όταν το κάνει, εκείνη θα αντέξει άραγε; Don't copy ©2024 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.