Başlangıç tarihi , 04.08.2017 Final tarihi , 04.03. 2018 ~ Kapak Tasarımı: @humeyraao ~ Mardin'in yakıcı ve kurak bir yaz gününde, bir evlat, anne ve babasına veda etti küçücük yüreğiyle. Dilan, iki aylıkken hem yetim hem öksüz kalan bu çocuğa analık yapma aşkıyla yandı, kardeş acısıyla birlikte. Ablasının, üzerinde kalan hakkını sadece bu küçük sabiye analık yaparak ödeyebilirdi çünkü. Fakat Mardin'in en kudretli iki ailesinin de torunu olan bu bebeği, bir kız tek başına büyütemezdi. İnsanlar ne der, diller ne söylerdi? Hem, abisinin emanetini ergen yaştaki bir kıza bırakmaya hiç niyeti yoktu Ertuğrul'un. Yeğenine bir amca olarak elbette en iyi şekilde sahip çıkabilirdi. Fakat kaderin ve hırsın karşılarına çıkaracağı oyunu göremedi iki genç de. İçlerini kavuran kardeş acısıyla birbirlerine düşman oldular, hırslarına yenik düşerken sevdaya takıldılar.

(Yeni okul 1-2 burda.Yani bir kitapta iki sezonuda yazdim.Umarim beyenirsiniz) 1.sezon-Serenay babasının ölümünden sonra annesiyle birlikte İzmire taşınmıştı.Onlar için gerçekten zordu.Annesi gece gündüz çalışmak zorundaydı.Yeni okula gidicekti.Yeni ortam ve yeni arkadaşlar.Hayatı deyişecekti.İyimi yoksa kotümü diyemem.Hikayemi okuyup devamında öğreneceksiniz.Ha bu arada Azeriyim.Türkce bazı kelimeleri yanlış yaza bilirim.Simdiden özür dilerim. 2.sezon- Genç aşıklarımızın, aşklarından doğan çocuklarının aşkını okuyacaksınız.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."