Bu aydınlık şehrin karanlık çocukları Karanlığa hapsedilmiş olan çocukların hikayesi. Buse, her gün yaşama tutunurken aslında öldüğünün farkında değildi. Belki farkındaydı ama dile getiremiyordu. Artık her şey bitmiş miydi? Hayır daha yeni başlıyordu...

Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.

Cehennemin ortasında cennettin çocukları... Karanlık da yürümekten korkmayan aydınlığın çocukları Kanlarla dolu bir semtin ortasında kalmış 7 genç. Ailelerinden herkesi teker teker kaybediyorlar. Her geçen gün nefes almakta zorlanıyorlar. Tebessümlerin de bile kan var. Peki bu cehennemin alevi ne zaman sönecek? "Bir savaş vardı ve ben bu savaşta bir silahtım. Dokunduğum herkesi öldürüyordum."