! +18 içerik bulunmaktadır! [Dudaklarım hala dudaklarındayken konuştum "Seni seviyorum Ölüm"]

slm arkadaşlar bu yazıyı izmirden yazıyorum herkesin okumasını ve okuyanların okumamış arkadaşlara tavsiye etmelerini isterim inanın okuyunca tüyleriniz ülperecek...........

🔞+18 içerik vardır, 18 yaşından küçük ve rahatsız olanların okumaması tavsiye edilir.🔞 Elini bacak aramdaki sıcaklığa soktu.Kadınlığıma dokunduğunda kendimden geçip kafamı arkaya attım ve inledim.Ellerimi ani bir refleksle elinin üzerine atıp çekmesi için yalvaran gözlerle ona bakıyordum.Sinirlenmiş gibi elini daha da derine bastırdı. "Kuzey ! Canımı yakıyorsun." Duraksayıp gözlerime baktı,ardından hızla pantolonunun kemerini çıkartmaya başladı.Onu arzuladığım için sırılsıklam olmuştum.Sertleşmiş erkekliğini çıkartıp altıma doğru ittirdi.Tez bir çığlık atıp göğsüne yapıştım.Kulağıma doğru eğilip fısıldadı. "Bu acının hoşuna gitmediğini söyleyemezsin güzelim." Kuzey&Derin Biraz aşk,biraz seks ve bolca tehlike #1 katil #3 tehlike #1 aşk

Parmaklarını içime ittiğinde ilk defa acı ve zevki bu kadar net hissettiğimi anladım.

Kafasında kurduğu onca yalan mutluluktan sonra bu adam ona iyi gelecek miydi ? Titrek elleri soğuktan kızarmıştı. Karşısında ki adamın cehennem kadar sıcak elleri sarıyordu yaralarını. Korkuyordu içten içe. Ya yine tökezlersem diye sormaktan alıkoyamıyordu kendini. Acı dolu dünyasında sevilmek istemek suç geliyordu kıza. Ben bir şeyin karşılığı olamam diye düşündü. Peki adamın cehennemi kendisine nasıl cennetten bir köşeymiş gibi geliyordu. Adımı içeri attığı anda canı yanıyordu. Korkuyordu. Sessiz ve tek başına yaşadığı, kuyu diye adlandırdığı bu zindan onu ne zaman serbest bırakacaktı ? Acılar tek tek etraflarını sararken birbirilerine ilaç olduklarının farkında değillerdi. Zehir diye içtikleri bu hastalıklı duygu ikisine de iyi geliyordu. Kabullenmek zor olsada. Yakıp yıkmak kolaydı. Zarar vermek, bağırmak. Tek İhtiyaçları büyük bir yıkımdı sadece. Tüm her şeyi yıkıp yeniden inşa edeceklerdi. " Sen kendi cennetin için yalvarırken ben çoktan kendi cennetimin kapısını açtım sana. " erkeksi sesi kulaklarının dibinde yankılandı. Kendine bu kadar yakınken karışısın da kavruluyordu. " Senin cennetine ihtiyacım yok benim. " kaybetme korkusu sesine de yansımıştı. Alkan vazgeçmedi. Ne olursa olsun harap olan hayatında bir güzellik olsun istiyordu. " Ne kadar inkar edersen et cennetim senin. " kabul et dedi içten içe. Kabul etki cehennemden daha sıcak olan cennetimin kapıları açılsın sana. " İçimde sönmeyen bu ateşle cennetine girersem orayı yakar kül ederim. " karışısında duran kızın sesi titriyordu. Adım atmaya korkuyor, kendine bir adım gelen bacağını yerinden koparıyordu. Genç adam parmaklarını kızın pürüzsüz teninde gezdirdi. Korma dedi içinden senin ilacın benim. " Ben senin ateşine bile razıyım. " 04.24.2020

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

-B- ben ne yapmam gerektiğini bilmiyorum.- Dedi ve yutkundu karahan,bu yakınlıkları onu öldürüyordu,onu daha önce 10 dk geçmeden işini halledip gönderdiği kızlara benzetmek kesinlikle istemiyordu ama başka yol bilmiyordu işte. Vera karahanın ellerini alıp beline koydu ve daha da yaklaşarak kendini ona bastırdı. -işte böyle yapacaksın- Diye fısıldadı Karahan dayanamıyordu,ölüyordu Vera bunu hissetmiş olacak ki (yada altındaki sertliği) -şimdi beni sertçe öpmen gerekiyor, aynı zamanda da ( kız tekrar kendini bastirdi ve dudaklarından bir inleme koptu çünkü bu kadar büyük olacağını tahmin etmemişti) dudaklarını yalayarak konuşuyordu -beni kendine çekmen ve kıyafetlerimi çıkarman gerek- Dedi. Erkek daha fazla dayanamayacağını anladığı an bu güne kadar yaptığı her şeyi unuttu ve Verayı duvara sert bir şekilde yapıştırıp şöyle fısıldadı -Sen kaşındın - Bu hikayede bu sefer bir şeyleri yaşatan ve öbür ana karakteri kurtaran kişi Vera yani kız karakterimiz Karahan çok zor zamanlardan geçmiş ve hala da geçiyorken günden güne psikopatlaşmış ama kızı okulda gördüğü Andan itibaren hayatı değişen genç bir karakter Çok heyecanlı bol tutkulu biraz da psikolojileri zorlayan ve acıma duygusunu coşturan bir hikaye İyi okumalar

Uyarı: Bu kitap 18 yaşından büyük okuyucular için uygundur. *** Onun kafasına sıkacaktım. Bitecekti her şey. Sonrasında kimsenin beni öldürmeyeceğini de söylemişti. Onu öldürmemek için hiçbir nedenim yoktu. Öyle sandım... Öyleymiş gibi yapmaya çalıştım. Sonra birden ona "Beni seviyor musun?" diye sordum. Dudaklarımdan kopan soru başta onu şaşırttı, dağılan şaşkınlığının akabinde sıkıntıyla iç çekti. "Zorlaştırma Tutku. Buna vereceğim cevap işini kolaylaştırmayacak." Silahı avucum içinde sıkarken taviz göstermedim. Tekrar sordum. "Reha, beni seviyor musun?" Birkaç saniye sessizce gözlerime baktı. Orada ne aradı ne buldu bilmiyorum. Ölümü kabullendiği gibi bu sorunun cevabını da kabullendi. "Evet." Ateş ettim. Evet der demez, namludan çıkan mermi onu buldu. Omzuna aldığı yarayla yalpalanarak geriledi. Bembeyaz kesilen parmak boğumlarım, siyah demirle tezattı. Bir zamanlar bende böyle şeylerle tezat düşecek bir kadındım. Susmadım, silahımı da indirmedim. Yine sordum. "Beni seviyor musun?" Aldığı derin nefesin ardından bağırdı. "Evet!" sesi gürleyen gök gibiydi, kulaklarımda yankılanırken beni korkutuyordu. Nefes nefese kanayan yarasına bakarken sakinleşebilmem imkansızdı. Bu defa silahın hedefini bilerek ıskalayıp yeniden ateş ettim çünkü ona ateş etseydim, ölümcül bir yara alacaktı. Amacım neydi? Silah zoruyla ona beni sevmediğini söylettirmek mi? Ne kadar dayanabileceğini ölçmek? Beni sevdiğinden mi öldüremiyordum onu? Hâlâ neyi bekliyordum kafasına bir kurşun sıkmak için? Reha'nın yüzündeki ifade sabrının taşmak üzere olduğunu sinyallerini veriyordu. "Eğer beni öldürmeyeceksen indir o silahı!" 🖤🗝️ Karanlığın Aç Çocukları Serisi; Akılbaz (1.kitap) ve Canbaz (2.kitap) olmak üzere iki kitaplık bir seri ve bütün bölümleri burada tamamlandı.

Koca sema, diz çöktü gözlerine. Ay bembeyaz parlak tenin yanında soluk kaldı, yıldızlar gökyüzü kadar karanlık olan saçlara meydan okudu. Bulutlar ağladı, yağmur selam verdi kanlı ellere. Kalplere sis çöktü, güller boyun büktü üzerinden çıkmayan kan kokusuna. Ve dinledi toprak sözlerini. "Saçların kadar uzun ve güzel olsun ömrün Küçük Yalancı." Dedi adam, ama kesti kadının saçlarını kendi elleriyle, kıydı sevdiğinin ömrüne. "Hiçbir yere gitmeyeceğim sevgilim..." Dedi kadın, ama tutmadı sözünü, kıydı sevdiğinin aşkına. Sevdiği kadınları bir bir kaybeden acımasız katil, Akın Korel. Sevgiden yoksun kurak bir kalp ve o kalpte açan beyaz bir papatya. Kendi döktüğü göz yaşlarıyla büyüdü, getirdi baharı. Kimse fark etmedi onu. Güllere ulaşılmak isteyenlerce ezildi, yine döktü göz yaşlarını. Adam fark etti solan papatyayı, aldı ellerine. Ama öldü beyaz papatya. Muhteşem bir koku sardı etrafı. Ölü bir çiçek hiç böyle güzel kokar mıydı? Yaşadığını sandı, sevindi adam. Ama bilmiyordu papatyaların ölünce koktuğunu. Öğrendiğinde ise artık çok geçti...

Burası bir kar küresiydi, biz de içindeki figürler. Bizi tutup salladılar, ne olduğunu anlamadık, alt üst olduk...