Chanyeol yıllardır insanları kafasında kokular ile tanımlardı. Mesela eşi, gösterişli bir parfüm kokardı. Yasemin ve biraz da portakal çiçeği. O gün her zaman toplantılarını yaptığı kafenin kapalı olması kaderin bir cilvesiydi belki de. Yeni açılan kafeyi fark etmesi de oraya gidip Frezya kokan o çocukla karşılaşması da kesinlikle kaderdi. Frezya kokan bu çocuğun sıkıcı hayatını tamamen değiştireceğini görür görmez anlamıştı. Yapabileceği tek şey, kadere uyum sağlamaktı.

[texting] jongin: ne aşık olucam o sünepeye sence o benim dengim mi içim kararıyor çocuğa bakınca bile hayatı burnundan getiricem onun izleyin _ 23.04.23

"Paraya ihtiyacım var Chanyeol. Sadece tek bir gece ve kimsenin haberi olmamak şartıyla benimle birlikte olmalısın." Baekhyun bu konuşmayla Chanyeol'un karşısına çıktığında uzun olan onu kabul etmişti. Byun Baekhyun'u herkes kabul ederdi. Ancak Chanyeol sözünde durmamıştı. Daha sonra gözde öğrenci Baekhyun'un hayatı değişti. S:4"10"18

her şey özgürlüğü içindi.

Taşraya atanan mutsuz bir doktor ve yaşama sevinci ile dolu genç bir çiftçinin sıra dışı aşk hikâyesi. ( Gerçek olaylardan esinlenilerek yazılmıştır. Ama olaylar o kadar da gerçek değildir tabii jdjfjfjjfjf ) ve Kuralbaz yine çiftlik fetişine kurban oluyor :)

Baekhyun ıslanmış, yıpranmış, eli yüzü yara içinde, bir elinde çürümüş bir elmayla dururken ve ben bu gece böyle bir şey görecek kadar içip içmediğimi düşünürken, diğer elindeki biraz yıpranmış olan büyük kırmızı sümbülü bana doğru uzattı. ''Bunlar senin için." 190824

enes: sizinkiler kısa oluyormuş doğru mu? zixuan: gel göstereyim 2018-2019

Tüm hayatını sahip olduğu fikirleriyle yaşayan bir adam ile hiçbir ideolojiye sahip olmayan adamın hikayesi... 10.12.2017~19. 11.2018

Zor olan sevmek değil, sevilmeye çalışmaktı.

"Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulurlar. Ölümleri olur zaferleri, Öpüşürken yok olan ateşle barut gibi." diyen Shakespeare belki haklıydı bu sonesinde. Ancak istisnalar her zaman vardı ve var olacaktı. Bazı aşklar vardı ki; şiddetle başlasa da, düğümler dizse de aşığın boğazına ve bazen kırsa da onulmaz yerlerden, yine de başarırdı aşığın yüreğinde öldürmeden var olmayı. Sadece birazcık ölümün buruk kokusu kalırdı aşığın genzinde. Ara sıra o koku, ciğerine dolup telaşa düşürürdü aşığı. Ölüm korkusu yapışırdı yakasına. Sonra sevgilinin bir gülüşüyle içindeki cesetlerin üzerinde kan kırmızısı karanfiller açardı. Ciğerine dolan ölüm kokusu hala oradaydı ama artık karanfiller de bakiydi. Zaten aşk; risk almak, ya olursaları kuşanmak değil miydi?. Bazısının payına boyundan büyüğü düşüyordu sadece. Ve alınan her risk, aşığın kendisinden feda ettiği her parça, ölüme yazılan davetiyeye bir harf daha karalıyordu. Aşk; ince bir sıratın üstünde yürümekti. Ne kadar ağırsa sevdan, o kadar içli dışlı oluyordun ölümle. Nefeslerini ensesinde hissediyordun. Aşk; bile bile ateşe yürümekle, vazgeçmek arasında kalmaktı. Yürürsen yanacaksın, gidersen yarım kalacaksın. O yüzden küçüğüyle büyüğüyle her aşk biraz ölüm kokuyordu.