Sevdiğini alamazsan, aldığını seveceksin sözüne inat o asla kocası olacak adamı sevmeyecekti. Herkesin sevdiği ve saygı duyduğu Beyzade onun nefret ettiği kocasıydı. Kuzeninden intikam almak için her şeyini almaya yemin eden adam sevdiği kızı da alıp kendi karısı yapmıştı. Kızın bedeni ona ait olsa bile kalbi asla olmayacaktı. Bu bir direniş hikayesidir. Aşka direniş.. +18 içeriklidir rahatsız olanlar okumasın :) Tecavüz içermez ve kadını hor gören unsurlar kınanmak için yazılmıştır.

DÖNEM KURGUSU 🍃 +18 Sencer, 30 yaşına gelmiş, sertliğiyle dağları titretmiş, acımasızlığıyla Karapınar'ın kanunu olmuş bir adamdı. Karşı çıkılması imkansız, bakışıyla insanı taşa çeviren o mizaç, artık bir yuva kurmalıydı. Gül Hanım, pazarda Ceylan'ı gördüğü o günden beri uyuyamıyordu. O kızı gördüğünde, "Tam bu konağa layık, Sencer'in o buzul kalbini ancak bu narin ama alımlı kız eritir," demişti kendi kendine. Gül Hanım, yanındaki hizmetliye fısıldadı: "Haber saldın mı Ömer'in evine? Yarın ikindi vakti kızı görmeye gideceğiz, hazırlansınlar." "Saldım hanımım, muhtar bizzat iletti." Gül Hanım'ın yüzünde sinsi ama memnun bir gülümseme belirdi. Sencer Bey'in henüz hiçbir şeyden haberi yoktu ama bu konak yakında ya bir düğün evine ya da bir yangın yerine dönecekti

Yüksek dağların kızı Heja kan davasını durdurmak için Kürt beyinin ortanca oğlu Civan'a gelin oldu. Baba ocağında gülmeyen kaderi koca evinde onunla oyunlar oynadı.

Nefes alıp verdim. Yandığım kadar yakmadan durmayacaktım. Silahı alıp kasayı kapattım. Tabloyu yerine taktım. Salona geri döndüm. Duvara nişan aldım. Nefes al Deren. Sakinleş. Tetiği çektim. Rastgele duvara ateş ettim. Barut kokusu genzimi yaktı. Silahı kendime doğrulttum bu kez. Tetiği çektim. Omzuma hedef alıp biraz mesafe bıraktım. Derin nefes al. Geri ver. Sakinleş. Tetiğe bastım. Omzuma saplanan dehşet verici acıyla silah elimden yere düştü. Acıdan nefesim kesilmiş, aldığım soluk ciğerlerime batıyordu. Nefes al Deren. Nefes al. "Nefes alamıyorum..." acıyla inledim. Yere diz çöktüm. Omzumdan akan kanı gördükçe başım dönüyordu. Kan kokusu midemi bulandırırken zorla koltuktaki telefonuma uzandım. Bayılmamak için kendimi zor tutuyordum. Başım dönüyor, her şey sallanıyordu. Annem, Hazel'den ve Civan'dan cevapsız aramalar ve sesli mesajlar vardı. Hepsini es geçtim. Numarayı tuşlayıp telefonu kulağıma dayadım. "Alo." Sesim titriyor zor duyuluyordu. "Alo 112 buyurun, sesiniz net gelmiyor hanımefendi." Yutkundum. Boğazım kurumuştu. "Ben." diyerek duraksadım. Konuşabilmek için dudaklarımı ıslattım. "Civan Hancıoğlu tarafından saldırıya uğradım yaralıyım." Adresi mırıldanırken sona doğru sesim iyice gitmiş, gözlerim kapanmıştı.

Annesini kaybettikten sonra Mira'nın hayatında geriye yalnızca suskun bir dede, yarım kalan sorular ve yıllardır anlatılan nefret hikâyeleri kalmıştı. Tek bildiği şey, Ataman ailesinden uzak durması gerektiğiydi. Ama bazı insanlardan uzak durmak sandığı kadar kolay olmuyordu. Bir kavga her şeyi değiştirdiğinde Mira kendini geçmişin ortasında buldu. Çünkü yıllardır düşman olarak anlatılan insanların bakışlarında bile saklanan gerçekler vardı. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında insan, en çok kendi ailesinden korkuyordu. "Beni koruduklarını söylüyorlardı. Ama kimse benim neden korunmam gerektiğini söylemiyordu."

Bir köyde doğan kızların kaderi çoğu zaman daha onlar konuşmayı öğrenmeden yazılırdı. Dilşah ise kendi kaderini kendi yazmaya kalktı. Kazandığı üniversiteyle birlikte hayatının değişeceğini sanarken, ailesinin onun için çoktan başka bir gelecek hazırladığını öğrendi. Önünde yalnızca iki seçenek vardı: Ya susup kaderine boyun eğecekti, ya da arkasına bile bakmadan gidecekti. Dilşah gitmeyi seçti. Fakat o gece, yolu yıllar önce çocukken birbirlerine "büyüyünce evleneceğiz" diyen Azat'la yeniden kesiştiğinde hiçbir şeyin düşündüğü kadar kolay olmayacağını anladı. Çünkü bazen insan en çok özgürlüğe koşarken kaybolurdu. Ve bazen yeni bir hayat kurabilmek için önce eski kimliğinden vazgeçmen gerekirdi.

Mardin'in taş sokaklarında, yıllardır süren iki düşmanlık gölgesini korumaktadır: Koçerler ve Sînorlar. Bu iki aile için sevgi bir seçenek değildir; kurallar, kan ve suskunluk vardır. Şilan Koçer, kendi hayatının bile kararını veremeden büyümüş bir kızdır. Onun için gelecek; çizilmiş, yazılmış ve çoktan başkaları tarafından seçilmiştir. Bir gün, hiç istemediği bir gerçeğin içine sürüklenir: berdel. Karşısına çıkan isim ise düşman tarafın gölgesidir. Mirzan Sînor. Soğuk, sert, korkulan ve adı söylendiğinde bile sessizlik yaratan bir adam... Ama asıl tehlike, onun düşman olması değil; Şilan'ın hayatına dokunmaya başlamasıdır. Bir ev, iki düşman, zorla bağlanmış iki kader... Ne sevgiyle başlayan bir hikâyedir bu, ne de kolay bir nefretle biten. Sadece mecbur bırakılmış iki hayatın, birbirine çarpmasıdır. Ve bazen kader... en çok zorlandığında başlar.

"Bana aşıktın ." Buz gibi olmuş dudaklarımı ıslattığımda elini koltuğun başına yasladı . "Işığıma kapılmış bir avdın," dedi 🦋 Onlar sadece canlarını değil tüm hayatlarını ortaya koyanlardı aldıkları nefes yedikleri lokma ayak bastıkları toprak bile meslekleri içindi, ölüm ve yaşam arasında yürürken ölümle barışmış yaşamla küsmüştü çünkü yaşam ona zorla sunulmuştu... Attığı her adımda cesareti, disiplini, korkusuzluğu ve kahramanlığı konuşulan adamın etrafına ördüğü duvarlar yalnızca düşman için değil aynı zamanda kendi içindeki kimsesiz büyüyen çocuğa,zaaflarına karşı şekillenmiş büyük bir kalkan.En derinlerinde bir çocuğun kaybolmuş ruhu hiç tatmadığı sevgi ve korkuları vardı.Gözlerini bazen ölümün soğukluğu bazende vatana olan bitmeyen borcunun kutsallığını taşırken şimdi o gözlere yıllar sonra bu gün korku tohumu ekilmişti aslında bu en derinlerine gömdüğü çocuğun fısıltılarıydı .

Ablasının düğün günü kaçmasıyla Leyla, istemediği bir kaderin içine sürüklendi. Kapı açılınca kendime geldim. Annem içeri girdi. "Zelal nerede?" Hiçbir şey demedim. Elbiseyi yerde görünce ağlamaya başladı. "Nerede Zelal?!" Ayağa kalktım. "Evden çıktı." Annem dondu. "Sen... ablanın kaçmasına izin mi verdin?" Başımı salladım. Annem bana bir tokat daha attı. Sonra köşeye gidip ağlamaya başladı. Bir süre sonra elbiseyi yerden aldı. Ve bana fırlattı. "Giy şunu." Elimde elbise ile kaldım. Annem yanıma geldi. "Madem ablanın evlenmesine engel oldun..." Gözlerimin içine baktı. "O zaman sen evlenirsin." Gözyaşlarım elimdeki elbiseye damlıyordu. "On yedi yıl sana baktım." "Sen de bir işe yara." Elbiseyi yüzüme doğru kaldırdı. "Giy şunu Leyla." "Onların bizden istediği sadece bir gelin." Gözlerimin içine bakarak söyledi. "Gelin doğru mu yanlış mı... hiç fark etmez." Kolumdan tuttu. "Yanlış gelin olmayı sen seçtin." Sonra elimi bıraktı. Alnımdan öptü. Ve ben sadece fısıldayabildim. "Yanlış gelin mi..."

"Bir yanda hayalleri Paris sokaklarında yankılanan bir genç kız, diğer yanda vatan bildiği toprakların töresine kurban edilen bir dev." Hazan Soydan için hayat, kaleminden dökülen tasarımlar ve özgürce yaşayacağı bir gelecekten ibaretti. Ancak abisinin işlediği günahın bedeli, onun narin omuzlarına yüklendi. Mezarı olacak bir düğünle, düşmanı olan adamın kollarına itildi. Boran Şahsuvar... Diyarbakır'ın surları kadar sert, bakışları kadar karanlık bir adam. Şehir onun adıyla titrerken, o kendi kalbine gömdüğü merhametin intikamını Hazan'dan almaya yeminliydi. Onu sevmek bir ihanet, ona boyun eğmek ise ölümdü. "Sen benim için sadece bir bedelsin," demişti Boran, sesindeki buzu Hazan'ın tenine değdirerek. "Ruhun benim, bedenin benim, nefesin benim hükmümde." Hazan ise sadece fısıldadı: "Beni bu konağa hapsedebilirsin Boran Şahsuvar, ama hayallerimi asla zincire vuramazsın." İki aşiretin kan davası, bir gecede sessiz bir yeminle mühürlendi. Şimdi Diyarbakır sokaklarında ne aşk ne de töre konuşulacak; sadece bu amansız savaşın küllerinden doğan tutku yankılanacak. "Kanla yazılan bu hikâyede, mürekkep aşka dönüşecek mi?" Her gün yeni bölümlerle sizlerle!