"Öyle sert acılar vardır ki en çok o acılara merhem olacak kişilerin canını yakar." . Kızıyla Amerika'dan, Türkiye'ye yeni dönen Nazlı KARACA. Yıllardır onun nerede olduğunun merakıyla yanıp tutuşan Uygar Ömer BİRKAN. Ortak bir geçmiş,acılı bir bitiş. Bir tarafta pişmanlık, bir tarafta büyük bir sır. Nazlı ve Uygar Ömer tüm bu pişmanlıkların ve o büyük sırrın üstesinden gelebilir mi?

Ceylan, sevdiği adamı unutmak için çareyi Türkiye'den İngiltere'ye taşınmakta bulmuştu. Ama gözden uzak olan gönülden de uzak olamıyordu bazen. Dört yıl boyunca Ceylan'da gönlünden uzak tutamamıştı sevdiği adamı. Ceylan Türkiye'ye bir ziyaret yapmak zorunda kalacaktı. Belki geçici, belki kalıcı bunu bilemiyordu. Yine de ülkesine döndüğünde artık eski Ceylan kalmış olarak dönmek istemiyordu. Dört yılda değişmemişti ama bir gecede değişecekti. Bu aşkı başka bir tene karışarak bırakacaktı, karıştığı tenin aşkının da kalbine kazınacağını bilmeden..

tamirci kız /mafya Aşkı Hikayemin esirlenme adı altında çalınmasına karşı yasal sürece baş vurulacaktır.

Bu kitap tamamen bana aittir, kendi fikrimce yaptığım bir kurgudur ve Wattpad kurallarına uyarak yazılmıştır. Bu kitap güvenipte hayal kırıklığına uğrayan kızlarımız hatta insanlarımız için olsun. Sevipte sevilmeyen, hissedip karşılığını almayan. Ama çokta güvenip güvensizliğe uğrayanlar için olsun. İyi okumalar. ----- Talha Ali arkasına döndüğünde gördüğü kızla dumura uğramıştı. bu kız bu kadar güzelmiydi diye düşünmeden edemedi. 4 yıl önce bıraktığı kız ile şuan ki kız arasında dünya kadar fark vardı. o yıllarda güzeldi ama küçüktü. zaten pek düşünmemişti. ama şuanki hali fazlasıyla etkileyiciydi. açıkçası düşmanın kızını hiç bu kadar güzel beklememişti. istemsizce dudaklarından güzel kelimeler dökülmüştü. "Ne kadar güzel gülüyor." cümleleri sesli söylediğinin farkında bile değildi. Ama artık çok geçti çünkü kardeşleri duymuştu. "Abi bu senmisin?" "İlk defa bir kadını beğendin?" "şaşırmamak lazım. Zeynep gerçekten güzel. Kaç kişi onun gönlünü almak için nelerini verdi, ama hiçbirini kabul etmedi. Kalbinde başkasımı var yoksa hedefimi var bilmiyorum. ama kimseyi istemedi." kardeşleri bunu fark ettiğinide hepsi şaşkınca abilerine bakıyordu. Abileri ilk defa bir kadın beğeniyordu üstelik gülüşu, ama onlarda farkındaydı Zeynep gerçekten güzeldi. fazla güzeldi. Birden fazla gamzesi vardı, zaten abileri bunu belli etmişti. Abileri Zeynep'e hayran olmuştu. gözlerinden belliydi.

Sevdiğini alamazsan, aldığını seveceksin sözüne inat o asla kocası olacak adamı sevmeyecekti. Herkesin sevdiği ve saygı duyduğu Beyzade onun nefret ettiği kocasıydı. Kuzeninden intikam almak için her şeyini almaya yemin eden adam sevdiği kızı da alıp kendi karısı yapmıştı. Kızın bedeni ona ait olsa bile kalbi asla olmayacaktı. Bu bir direniş hikayesidir. Aşka direniş.. +18 içeriklidir rahatsız olanlar okumasın :) Tecavüz içermez ve kadını hor gören unsurlar kınanmak için yazılmıştır.

DÖNEM KURGUSU 🍃 +18 Sencer, 30 yaşına gelmiş, sertliğiyle dağları titretmiş, acımasızlığıyla Karapınar'ın kanunu olmuş bir adamdı. Karşı çıkılması imkansız, bakışıyla insanı taşa çeviren o mizaç, artık bir yuva kurmalıydı. Gül Hanım, pazarda Ceylan'ı gördüğü o günden beri uyuyamıyordu. O kızı gördüğünde, "Tam bu konağa layık, Sencer'in o buzul kalbini ancak bu narin ama alımlı kız eritir," demişti kendi kendine. Gül Hanım, yanındaki hizmetliye fısıldadı: "Haber saldın mı Ömer'in evine? Yarın ikindi vakti kızı görmeye gideceğiz, hazırlansınlar." "Saldım hanımım, muhtar bizzat iletti." Gül Hanım'ın yüzünde sinsi ama memnun bir gülümseme belirdi. Sencer Bey'in henüz hiçbir şeyden haberi yoktu ama bu konak yakında ya bir düğün evine ya da bir yangın yerine dönecekti

Yüksek dağların kızı Heja kan davasını durdurmak için Kürt beyinin ortanca oğlu Civan'a gelin oldu. Baba ocağında gülmeyen kaderi koca evinde onunla oyunlar oynadı.

Nefes alıp verdim. Yandığım kadar yakmadan durmayacaktım. Silahı alıp kasayı kapattım. Tabloyu yerine taktım. Salona geri döndüm. Duvara nişan aldım. Nefes al Deren. Sakinleş. Tetiği çektim. Rastgele duvara ateş ettim. Barut kokusu genzimi yaktı. Silahı kendime doğrulttum bu kez. Tetiği çektim. Omzuma hedef alıp biraz mesafe bıraktım. Derin nefes al. Geri ver. Sakinleş. Tetiğe bastım. Omzuma saplanan dehşet verici acıyla silah elimden yere düştü. Acıdan nefesim kesilmiş, aldığım soluk ciğerlerime batıyordu. Nefes al Deren. Nefes al. "Nefes alamıyorum..." acıyla inledim. Yere diz çöktüm. Omzumdan akan kanı gördükçe başım dönüyordu. Kan kokusu midemi bulandırırken zorla koltuktaki telefonuma uzandım. Bayılmamak için kendimi zor tutuyordum. Başım dönüyor, her şey sallanıyordu. Annem, Hazel'den ve Civan'dan cevapsız aramalar ve sesli mesajlar vardı. Hepsini es geçtim. Numarayı tuşlayıp telefonu kulağıma dayadım. "Alo." Sesim titriyor zor duyuluyordu. "Alo 112 buyurun, sesiniz net gelmiyor hanımefendi." Yutkundum. Boğazım kurumuştu. "Ben." diyerek duraksadım. Konuşabilmek için dudaklarımı ıslattım. "Civan Hancıoğlu tarafından saldırıya uğradım yaralıyım." Adresi mırıldanırken sona doğru sesim iyice gitmiş, gözlerim kapanmıştı.

Annesini kaybettikten sonra Mira'nın hayatında geriye yalnızca suskun bir dede, yarım kalan sorular ve yıllardır anlatılan nefret hikâyeleri kalmıştı. Tek bildiği şey, Ataman ailesinden uzak durması gerektiğiydi. Ama bazı insanlardan uzak durmak sandığı kadar kolay olmuyordu. Bir kavga her şeyi değiştirdiğinde Mira kendini geçmişin ortasında buldu. Çünkü yıllardır düşman olarak anlatılan insanların bakışlarında bile saklanan gerçekler vardı. Ve bazı sırlar ortaya çıktığında insan, en çok kendi ailesinden korkuyordu. "Beni koruduklarını söylüyorlardı. Ama kimse benim neden korunmam gerektiğini söylemiyordu."

Bir köyde doğan kızların kaderi çoğu zaman daha onlar konuşmayı öğrenmeden yazılırdı. Dilşah ise kendi kaderini kendi yazmaya kalktı. Kazandığı üniversiteyle birlikte hayatının değişeceğini sanarken, ailesinin onun için çoktan başka bir gelecek hazırladığını öğrendi. Önünde yalnızca iki seçenek vardı: Ya susup kaderine boyun eğecekti, ya da arkasına bile bakmadan gidecekti. Dilşah gitmeyi seçti. Fakat o gece, yolu yıllar önce çocukken birbirlerine "büyüyünce evleneceğiz" diyen Azat'la yeniden kesiştiğinde hiçbir şeyin düşündüğü kadar kolay olmayacağını anladı. Çünkü bazen insan en çok özgürlüğe koşarken kaybolurdu. Ve bazen yeni bir hayat kurabilmek için önce eski kimliğinden vazgeçmen gerekirdi.