Ablasının düğün günü kaçmasıyla Leyla, istemediği bir kaderin içine sürüklendi. Kapı açılınca kendime geldim. Annem içeri girdi. "Zelal nerede?" Hiçbir şey demedim. Elbiseyi yerde görünce ağlamaya başladı. "Nerede Zelal?!" Ayağa kalktım. "Evden çıktı." Annem dondu. "Sen... ablanın kaçmasına izin mi verdin?" Başımı salladım. Annem bana bir tokat daha attı. Sonra köşeye gidip ağlamaya başladı. Bir süre sonra elbiseyi yerden aldı. Ve bana fırlattı. "Giy şunu." Elimde elbise ile kaldım. Annem yanıma geldi. "Madem ablanın evlenmesine engel oldun..." Gözlerimin içine baktı. "O zaman sen evlenirsin." Gözyaşlarım elimdeki elbiseye damlıyordu. "On yedi yıl sana baktım." "Sen de bir işe yara." Elbiseyi yüzüme doğru kaldırdı. "Giy şunu Leyla." "Onların bizden istediği sadece bir gelin." Gözlerimin içine bakarak söyledi. "Gelin doğru mu yanlış mı... hiç fark etmez." Kolumdan tuttu. "Yanlış gelin olmayı sen seçtin." Sonra elimi bıraktı. Alnımdan öptü. Ve ben sadece fısıldayabildim. "Yanlış gelin mi..."

"Bir yanda hayalleri Paris sokaklarında yankılanan bir genç kız, diğer yanda vatan bildiği toprakların töresine kurban edilen bir dev." Hazan Soydan için hayat, kaleminden dökülen tasarımlar ve özgürce yaşayacağı bir gelecekten ibaretti. Ancak abisinin işlediği günahın bedeli, onun narin omuzlarına yüklendi. Mezarı olacak bir düğünle, düşmanı olan adamın kollarına itildi. Boran Şahsuvar... Diyarbakır'ın surları kadar sert, bakışları kadar karanlık bir adam. Şehir onun adıyla titrerken, o kendi kalbine gömdüğü merhametin intikamını Hazan'dan almaya yeminliydi. Onu sevmek bir ihanet, ona boyun eğmek ise ölümdü. "Sen benim için sadece bir bedelsin," demişti Boran, sesindeki buzu Hazan'ın tenine değdirerek. "Ruhun benim, bedenin benim, nefesin benim hükmümde." Hazan ise sadece fısıldadı: "Beni bu konağa hapsedebilirsin Boran Şahsuvar, ama hayallerimi asla zincire vuramazsın." İki aşiretin kan davası, bir gecede sessiz bir yeminle mühürlendi. Şimdi Diyarbakır sokaklarında ne aşk ne de töre konuşulacak; sadece bu amansız savaşın küllerinden doğan tutku yankılanacak. "Kanla yazılan bu hikâyede, mürekkep aşka dönüşecek mi?" Her gün yeni bölümlerle sizlerle!

*Aşiret konulu bir kitaptır. (+18) 🌑 "Aşiret hanım ağası olacaksın değil mi?" diye sordu. Başımı kısa bir hareketle salladım. Aslında söylemek istediğim şey çok başkaydı. "Senin kökünü kurutacağım." Ama bunu söylemedim. Çünkü mahallede zaten yeterince göz üzerimizdeydi. Camlardan bizi izleyen kadınları hissedebiliyordum. Sokakta top oynayan çocuklar bile durmuştu. Herkes nefesini tutmuş bizi izliyordu sanki. Eflah'ın yüzündeki gülümseme yavaşça büyüdü. Sonra kulağıma doğru eğildi. Bir anda nefesi ensemi yakmaya başladı. Vücudum istemsizce gerildi. Kalbim sinirden göğsüme sert sert vuruyordu. Sesini alçaltıp sadece benim duyabileceğim şekilde konuştu. "Ne güzel..." dedi yavaşça. "Ben de aşiret ağası olacağım." Tam ağzımı açıp ona haddini bildirecek bir cevap verecekken devam etti. "Biz yeniden âşık olacağız... ve sen benim karım olacaksın." "Avucunu yalarsın," dedim dişlerimin arasından. 🌑 *Kitabın çalınması durumu yasal işlem başlatılacaktır. ***Kitap kapağı Pinterest hesabından alınmıştır.

Kimi kaderler, sevdiğini kaybederek tamamlanır... Efsun, hayattan aldığı tüm yaralara rağmen dimdik duran bir kadındı. Berkan ise yıllar sonra pişmanlığın ateşinde kavruldu. Onları bir kez ayıran kader, yeniden birleştirdi - ama bu kez bedel, bir kalbin susmasıydı "Nasip derlerdi... Oysa kader bazen en sevdiklerini senden alır."

Şanlıurfa'nın kavurucu sıcağında, Balıklı Göl'ün şahidinde başlayan bir aşk... Rojda Raman, Raman Aşireti'nin cesur ve inatçı kızı. Aşır Mirkanî ise Mirkanî Aşireti'nin genç ağası; bastığı yer titreyen, sözü geçen, yakışıklı ama mert bir adam. Töreye rağmen, rakip aşiretlerin husumetini göze alarak, ailelerini ikna edip evlendiler. Altı yıl boyunca aşkları ateş gibi yandı; konaklarında mutluluk, Harran ovalarında geziler, geceleri birbirlerine sarılarak geçirdiler. Ama bir şey eksikti: Çocuk sesi yoktu evlerinde. Berivan Ana'nın baskısı, aşiret büyüklerinin "Soy devam etmeli!" fısıltılarıyla kuma fikri ortaya çıktı. Genç, güzel ve entrikacı Narin, konağa ikinci gelin olarak geldi. Rojda bunu kabul etmedi: "Aşkımız tek kişilik Aşır... Paylaşmam seni!" diye isyan etti. Aşır ise töreyle aşk arasında kaldı. Zorunlulukla Narin'le "gereğini" yaptı, ama kalbi Rojda'daydı. Narin hamile kalınca her şey değişti: Kıskançlık fırtınaları, aşiret gerilimleri, Raman ve Mirkanî arasında husumet korkusu... Rojda direndi, odayı kilitleyip meydan okudu. Aşır ise "Sensiz ölürüm güneşim!" diye yalvardı. Entrikalar, gözyaşları, silahlı gerilimler... Peki aşk, töreye ve kuma'nın gölgesine yenilecek mi? Yoksa Rojda'nın isyanı zafer mi getirecek? Urfa'nın taş konaklarında, Balıklı Göl'ün dualarında saklı bir aşk hikâyesi... Kıskançlık, ihanet, possessive aşk ve direniş dolu bir drama!

İhanet affedilir mi? DİLŞAH VE SAVAŞ ARSLAN 02.04.2026

Bir evliliğe giren üçüncü kişi, güveni zedeler, sevgiyi tüketir ve yuva sessizce dağılır. Çünkü evlilik iki kişi arasında yapılır üçüncüsü her zaman yıkımdır. Çünkü araya giren kişi o kalpler arasında ki bağı sessizce koparır. Ve evliliğin temelden sarsılmasına neden olur. Ben Helin karahan çocuğum olmuyor diye üzerine kuma getirilen kadınım. Sorun sende dediler, başımı eğdirdiler. Ama susmayacak, üstüme kuma getiren kocamı boşamak için elimden ne geliyorsa yapacaktım.

Onu sevmek, onun en büyük hatasıydı. Efsun... Babasının gölgesinde büyüyen, kırılmış ama asla tamamen yıkılmamış bir kız. Arven... Geçmişinin yükünü sırtında taşıyan, kaçmayı seçen bir adam. Bir nişanla kesişen yolları, bir gecede paramparça oldu. Ve aradan geçen yıllar... Efsun'u güçlü bir kadına dönüştürdü. Arven'i ise pişmanlıkla yüzleşmeye zorladı. Ama bazı yaralar iyileşmez... Bazı insanlar affedilmez... Ve bazı aşklar, ne kadar kaçsan da seni bırakmaz.

" Beni buradan çıkar lütfen." dedim fısıltıyla. Beni duyar duymaz, anlaşılmaması için yalancı bir gülümseme taktı yüzüne. "Ah, buradan sonra bende sana uğrayacaktım. Ne güzel oldu karşılaşmamız" dedi. Bir yandan da koluma girip beni belli ettirmeden çıkışa doğru götürüyordu. " Bakıyor mu ?"dedim üzgün sesimle. Hemen anlamıştı kimden bahsettiğimi. Kafasını etrafa bakar gibi kaldırarak tekrar bana döndü. " Evet bakıyor. Ama baya üzgün bakıyor. Bir şey mi oldu?" dedi merakla. Üzgünmüş, eski sevgilisi yanında, salak karısı evde neye üzülüyorsa. Sonunda çıkmıştık oradan. Uzaklaşır uzaklaşmaz kendimi sıkmayı bırakmıştım. Tutsak ettiğim ne kadar yaş varsa özgürlüğüne kavuşmuştu sonunda. Yanımda beni nasıl teselli edeceğini bilemeyen arkadaşım, perişan halimi izliyordu. Ayakta duramayan bedenimi taşın üzerine oturtup ellerimi tuttu. " Ne oldu anlat hadi " Nasıl anlatacaktım ki? Ağlamaya devam ederek kafamı iki yana salladım. Konuşmak istemediğimi anlasa da anlattırmadan bırakmazdı beni. Ellerimde ki elinden birini yüzüme getirerek göz yaşlarımı sildi. " Anlat güzelim. Ne oldu" dedi tekrar. Çoktan kanlanmaya başlamış gözlerimle gözlerine baktım. Onunda gözleri dolmaya başlamıştı. " Savaş'ın eski sevgili geldi" Yanlış anlama ve bolca Aşkla dolu bir hikaye. HÜMEYRA & SAVAŞ

Mardin'in en nadide mücevheri: Viyan Cevherizade. Herkesin uzaktan bakıp iç geçirdiği, ama kimsenin dokunmaya cüret edemediği yasak elma. 💎 Dışarıdan bakıldığında o, Cevherizade Konağı'nın etrafı koruma duvarlarıyla örülü, kibirli ve ulaşılamaz kızıydı. Kimsenin yüzüne bakmaz, kimseyle göz göze gelmezdi. İnsanlar bunu asaletinden ya da kibrinden sanırdı. Oysa gerçek, Viyan'ın ruhuna ve bedenine vurulmuş görünmez bir mühürdü. Bir erkeğin tenine değmesi, Viyan için karanlığa düşmek demekti. Bedeni, yabancı bir dokunuşa isyan edip bilincini kapatırken; Viyan çareyi kimseye ümit vermemekte, gözlerini yerden kaldırmamakta bulmuştu. O, cam bir fanusun içindeki "Seyirlik Bebek"ti. Dokunmak yasaktı, sadece izlenebilirdi. Ta ki Agir Dervişoğlu, o fanusun camına elini yaslayana kadar... Mardin'in hükümranı Agir, herkesin "buzdan prenses" dediği Viyan'ın gözlerindeki o saklı korkuyu gördüğünde, imkansız bir yangının fitilini ateşledi. Dokunmadan sevmek mümkün müydü? Yoksa Agir, yanacağını bile bile o cama dokunup "Seyirlik Bebeği" uykusundan uyandıracak mıydı?