Marina Duka nje vajzë 19 vjeçe plot ëndërra për jetën ose ndryshe ashtu si I quante ajo ''objektiva''. Mendonte se mund të bënte gjithçka, nuk shikonte asgjë si të pa mundur. Njerëzit në shikim të parë ju dukej sikur përballë kishin një ajzberg akulli si ai I titanikut. Ajo nuk i beson askujt, mendon që në jet mund të ja dal e vetme pa ndihmën e askujt e sidomos të një mashkulli. Një djalë i panjohur që dilte në ëndërrat e saja del në jetën e saj reale. Çfarë do të ndodh mes tyre? Pse Marina ka frik të dojë dikë? Pse nuk i beson askujt? *** - Kjo është e tepërt, edhe ktu më doli përpara?- I kisha thën këto me zë dhe duke harruar që rrethohem nga shokët dhe shoqet e klasës. - Për kë po flet?-Më pyetën një zëri shoqet e klasës. - Askush.- them duke marrë çantën dhe duke u larguar nga oborri i shkollës për të dal në rrugë, atje ku pash atë teksa kalonte rrugën i rrethuar nga shokët e tij. Me hodhi një shikim nga larg dhe ma bëri më sy. Nuk reagova dhe vendosa të largohesha kur e shikoj që po më afrohej, qëndrovva si idiote duke menduar se e kishte me mua por ai po i afrohej stelës vajzës mbrapa meje e cila ndodhet në një klasë me mua. Me të cilën nuk kuptohemi shumë mirë, u ndjeva shumë e turpëruar kështuqë kalova nga ana e kundërt e rrugës , vendosa kufjet në vesh për të dëgjuar muzikë dhe u nisa për në punë. - E solle kokën?- Më pyet Arla, pronarja e butikut ku punoja. - Iki unë po deshe.- them me shaka. Pas një ore në butik hyn ai djali misterioz që nuk ja dija emrin akoma.

"Ndonjehere jeta te zhyt aq thelle sa as vet ajo nuk te nxjerr dot me . Te kryqezon rruget me ate lloj menyre dhe te ben te perplasesh me fatin dhe neqoftese ke imunitet dhe force , mbetesh gjalle . " Historia eshte shkruajtur nga nje autore e cila ma dergoi per ta publikuar ne fb. Me lejen e saj po e publikohet edhe ktu :)

Shkurtabiqja nxitoi hapat per tu larguar sa me pare nga aty.Askush nuk kishte arritur ta acaronte si ai.Deri tani vetem ajo fitonte ne kete loje.Ktheu koken per ta pare dhe njehere ate tipin pa emer.Ende kishte te stampuar ate buzeqeshjen e semure. -Idiot.-tha neperdhembe.Ngriti hunden perpjete dhe u largua duke marre kthesen. Kurse ai e shihte duke qeshur i vetekenaqur qe e kishte acaruar ne kulm ate shkurtabiqe llafazane.U be gati te ikte kur shkeli nje bllok te mbuluar siper me nje push roze te embel.Rrotulloi syte. "Sa klishe.Shkurtabiqja na mbaka dhe ditar."-tha me vete teksa merrte ne duar bllokun ose ditarin.Po e veshtronte me medyshje.Nuk i fuste kurre hundet ne punet e te tjereve por dicka e terhiqte per te zbuluar me shume rreth saj. -Vetem faqen e pare.-dhe me ngurrim e hapi ate bllok aq delikat,aq feminor sic ishte dhe vete zonja e atij blloku.Ne faqen e pare hasi me shkronja te medha, te shkruara me rregull dhe bukur, fjalet: "10 deshirat e mia te fundit para vdekjes"

Aq gjak u derdh atë natë, sa edhe hëna mori një tjetër ngjyrë, një ngjyrë gjaku... *** Pasi vendoset në fshatin e vogël Fordwich të Anglisë, jeta e Xhejsit ndryshon plotësisht. Tashmë nuk ka më një jetë monotone për të vazhduar, por shtatë vrasje misterioze për të zgjidhur. Vrasësi bredh i lirë. Është pranë saj. E sheh, e dëgjon, por ajo kurrë s'e dallon. Është një vrasës i dashuruar, por që dashurinë kurrë s'e shfaq. Çështja në të cilën është përfshirë del se nuk është aq e thjeshtë sa duket. Në të vërtetë, s'ish Xhejsi ajo që zgjodhi misterin, por misteri që e zgjodhi atë. Filluar më qershor 2020 Përfunduar më qershor 2021

Jeta nuk eshte asnjehere e lehte!Do kete gjithmone nevoje per disa zgjedhje qofshin keto edhe ato me te veshtirat. A do ja vleje e gjitha kjo?A do jete e lehte te hedhesh pas krahe gjithcka te perjetuar ?!A do ja dalin pa njeri-tjetrin?! Rikthimi pas kaq shume vitesh,perballja me njeri-tjetrin a do beje qe te rindezi shkendinjat e dikurshme?! ⚠️Ndalohet marrja e historise pa te drejten e autores.

Iu duk sikur për disa çaste nuk mund të merrte dot frymë. Ndjeu një ngushtim në zemër, një ndjenjë faji e pendese që s'e dinte se nga i buronin. Fjalët kishin vendosur të largoheshin e po i dukej vetja memece. Hapte e mbyllte gojën, por në fund përfundonte duke mos thënë as fjalën më të vogël. Nuk e dinte se sa zgjati ajo gjendje, por e kuptoi se heshtja e saj nuk ishte e mirë për personin përballë. - Të vdesësh? - pyeti me zë tepër të ulët, sa mendoi se ai s'do ta dëgjonte e u çudit kur ai pohoi me kokë për t'iu përgjigjur pyetjes së saj. - Të vdesësh, - përsëriti për të dytën herë, këtë herë më shumë me veten sesa me të. - Pse të vdesësh prej dhimbjes? Këputi një gjethe nga një lule që e kish pranë dhe po luante me të e trishtuar. Ndihej sikur një gur i kishte goditur zemrën. - Janë disa gjëra që ti s'i kupton Gabriela, - këtë herë ai foli butë, por vështrimi ishte po ai që kishte pak më parë, ai vështrim i trishtuar që ajo donte ta zhdukte prej fytyrës së tij. - Atëherë më ndihmo t'i kuptoj, të lutem, - vështroi oqeanin në dyzim. - Unë... Nuk e di, nuk di ç'të bëj. Ktheu kokën nga ai dhe i dhuroi një shikim të tillë të përvuajtur, sa edhe në sytë e tij u pasqyrua e njëjta dhimbje. - Mos, - foli ai pas pak me zë të mërzitur dhe ajo s'e kuptoi se për çfarë po fliste, derisa ai vazhdoi fjalinë. - Mos u mërzit kaq shumë. S'dua të shoh trishtim në sytë e tu. S'dinte ç'të bënte tjetër, përveçse ta përqafonte fort e të qëndronte në krahët e tij që i falnin siguri. Filluar më 14 gusht 2018 Përfunduar më 2 nëntor 2018

- Mos ndoshta nuk je mirë? - e pyeti ai gjasmë serioz. - Të ka bërë keq ëmbëlsira? Po të duash mund të të çoj në spital. Bëri të vendoste njërën dorë në ballin e saj si të donte të kuptonte në qoftë se ajo kishte temperaturë, por Kristeni bëri një hap mbrapa. - Mos më prek. Jam alergjike ndaj sheqerit. Ai ngriti përsëri njërën vetull, ndërsa ajo po mundohej të perceptonte edhe njëherë se çfarë dreq budallallëku kishte thënë. Mos ndoshta sapo i kishte thënë sheqer?... Filluar më 22 Mars 2018 Përfunduar më 11 Gusht 2018

Ndonjehere bota e te rriturve te bene pjese e problemeve te pashmangeshme te jetes. Atyre problemeve qe te marrin frymen cdo dite nga pak, te prishin enderrat apo ti vendosin kembet fort ne toke per te njohur realitetin dhe perqafuar zhgenjimin ‼️ Por cfare eshte lumturia? Kjo eshte nje pyetje qe ne edhe pse pa ze, ja bejme shpesh vetes ne situata te ndryshme jetesore apo ne momente reflektimi. Dhe kjo eshte historia e ETERNES . Vajzes 6-vjecare, prej te ciles perkufizova perendimin e diellit , dhe i vendosa emrin e lumturis ETERNA

Shkurt eshte nje histori dashurie.......

Gjithcka nisi me nje Ckemi. Ah sikur te mos i kisha kthyer pergjigje. #1 in Histori 25.05.2022.