Pukka yayınları aracılığıyla kitap oldu! "Sana hiç söylemedim ama sana aşıktım. Bunu yüzüne karşı söyleyememek de benim ayıbım olsun." 070822 ☁️

❝Babamı benden alan Babil, bir gün benim olacaksın.❞

Rosanna Camborne, bir kitap yazarıdır ve aklındaki karakterleri kelimelere dökmeyi planladığı sırada işler bambaşka gelişir. İlkel bir zamana ve hayal gücündeki canlıların bile ötesinde bir dünyaya geldiğinde yazmayı planladığı kötü karakter artık tam da karşısındadır; Blake Nightingale. Rosanna tüm zorlukları aşıp, tekrar kendi dünyasına dönmeye çalışırken farkında olmadan kurgusunun baş karakteri çoktan olmuştur. "Soğuk beni sarıp varlığımı sonsuza kadar işkence etmek için dondururken aklımda tek bir şey vardı... Şeytan'ın cehennem ateşinde yaktığı koca bir yalandı."

"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz." EMARE serisinin, birinci kitabı Sarmaşık, ikinci kitabı Pusula ve son kitabı Maske bu başlık altında toplanacaktır.

Her bir yaprak kendi yazdığı hikayenin başrolünü üstlendi. Tek tek kaleme aldı tüm geleceğini... Bahar & Korhan Onların hikayesi ise çok başka... Baba kelimesini yıllar sonra hayatına alan Maganda, annesini aslında tanımadığını öğrenince ne yapacak? Aile kavramına bi o kadar uzak olan kızı, yakınlaştıracak kişi, aslında bir aileye sahip mi? * Elinde tuttuğun bu kitap, yoncanın eşsiz bir yaprağı... Şansın gelip gelmediğini ancak tüm yapraklar bir aradayken anlayabilirsin. Bu yüzden hikayenin eksik yapraklarını okumayı unutma... Veliahtlar 2 - Ensal ve Veliahtlar 2 - Hasal

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Mavi; güçsüz saydığı kızları avlayarak yanına çeken ve işkencelerle öldüren bir toplumdu. Lacivert, üstünde 'M' harfi olan bir kutuda en sevdikleri kişinin yaralı fotoğrafını yollayıp daha da zayıf düşürüyor ve en çöküşte olduğu zaman yanlarına çekiyorlardı. Üç sene önce duraklamaya girmiş olan bu toplumun tekrar hareketlenmesine sebep olan ilk vaka ise Simay'ın ta kendisiydi... Ama... Sadece tesadüf müydü? Her şey sandığı gibi miydi? Herkes tanıdığı gibi miydi? Sırlar içerisinden çıkabileceği gibi miydi? Hayatı dürüst bir şekilde mi kurulmuştu? ....... "Atlatılması neredeyse imkansız olan birçok şeyi atlattık. Mucizeleri, tesadüfleri kanıtladık. Ve bunların hepsini beraber yaptık. Arada kavga ettik, bağırdık çağırdık, kırdık, ağladık ve hatta öldük, öldürdük... Ama hepsini hep beraber yaptık. Her şeyi beraber yaptık. En sonunda beraber kalmamız, birbirimize koşulsuz şartsız güvenmemiz imkansızdı, dipsiz bir karanlığın bembeyaz olması kadar imkansızdı. Ama imkansızlıkları bile başarabildik. Biz başardık. Biz. Beyaz Karanlık."

Okul gezisi olarak başlayan gezi,gençlerin kendilerini ölümcül bir oyunda bulmalarıyla şekil değiştirir. Her şeyden habersiz, etrafı ölümcül tuzaklarla ve onları öldürmek isteyen katillerle çevrilmiş bir adaya bırakılan çocuklar, bu adadan kurtulma mücadelesi verirken aynı zamanda da birbirleriyle mücadele ederek hayatta kalmaya çalışırlar. Teker teker bütün sırları ortaya çıkarılan gençler,kendi sırlarını açıklamanın rahatlığını yaşarken diğer kişilerin sırlarının altında ezilirler. "Bu adadaki en büyük tehlike; ne tuzaklar ne de bizi öldürmek için can atan katiller. En büyük tehlike,sırlarımızın hapsolduğu kafesin sonuna kadar açılmış olması!"

Geçmiş ve gelecek birbirine karışırken bir pusulanın içine kapatılıyorum. Avuçlarımda biriktirdiğim gerçekliği birbirine çarpıp karıştırırken hapsedildiğim pusula bir dağdan aşağı bırakılıyor, sarsılıyor. Taklalar atarak yuvarlanıyorum. Sonra... Sonra bir engele çarpıp paramparça olurken yönümü buluyorum. Gördüklerimle, hissettiklerimden kaçarken bir şeyi unutuyorum. Pusula daima kuzeyi gösterir. 💫 *24.04.2018

"Artık ölmek kulağıma o kadar kötü gelmiyor." Onun on iki kuralı vardı. Hayatıma girdiğinde öğrendiğim o on iki kural. Gerçekleştirmek için oldukça az vaktimiz olmuştu. Ama tamamlayabilmiştik. Sanki tüm olacakları hissetmiş gibi hepsini tam zamanında bitirmiştik. Benim gerçekten hayatı tadımlamama vesile olacak on iki kuralı gerçekleştirdiğim gün kapadım gözlerimi. Bir daha da açamadım. Bu bir başlangıcın değil, sonlanışın hikayesi. Şimdi, sana nasıl öldüğümü anlatacağım.