16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Fantastik #16 (20/05/2020) Bilim Kurgu #4 (29/09/2020) Önce aydınlık tüyü kanatlar sırtını buldu, sonra ise acının hançerleri kalbini... Sahi ya gerçekler ne kadar acı olabilirdi ki? Direndi. "Yapamam.", dedi. Sonuç olarak iyiliği benimseyerek büyümüştü ve bu öldükten sonra da böyle olmalıydı. Ölmüştü fakat asıl hayatına giriş yapmıştı. İşte asıl zorluk bununla başlıyordu. "Ben kötü değilim, olamam!" diyordu. O bir savaşçıydı ve savaşçılar direnirdi. Fakat ya hepsi tamamıyla boşuna verilen bir uğraşsa? Ya kalbinde ana rahmine düştüğü ilk andan itibaren leke bırakan bir karanlık varsa? O neydi? O kimdi? O ne yapacaktı? O şeytanın kızıydı ve yapacaklarını yalnızca Tanrı bilirdi... . . . "İçimde cehennemin ölümcül ateşini hissediyordum ve bunu dindiremiyordum, bu ateş yalnızca daha da büyüyordu." (Başlama tarihi: 02/03/2020)