#tarixi #fantastik #reankarnasiya #zamandasəyahət Uşaq vaxtından yuxularında gördüyü xatirələrlə böyüyən Fəridə, aid olduğu zamanda özünü sıxışıb qalmış hiss etdiyindən bəri, yeganə çıxış yolu kimi real dünyadan qopmağı adət halına çevirən bir məktəbli qızdır. Nənəsinin ona öyrətdiyi kimi, bədbəxtlik və uğursuzluqlardan xilas olmaq üçün həmişə xəyal dünyasına sığınan bu gəncin həyatı, özlərini uzaq qohum kimi təqdim edən iki qara paltarlı adam - Mehman və Pristinin - gəlişi ilə tamamilə dəyişir. Xəstəlik hesab etdiyi zaman-məkan halüsinasiyalarının əslində uzaq keçmişdən xəbər verən carçılar olduğunu anlamağa başladıqda isə qəfil özünü 1927-ci ildə - Sovet dövrünün çiçəkləndiyi zamanda - köləyə çevrilmiş Bakıda tapır.

Yuxuda görüb insan kiməsə aşiq ola bilər? Məncə hə. Çünkü bunu mən yaşamışdım. Mən illərdir tanıdığım insana sadəcə yuxumda aşiq olmuşdum. Ətraflı başqa gün danışacam sizə.

-Vərdiş.Yaşamaq bir yaşdan sonra sadəcə pis bir vərdişdən ibarət olur.Həm də ata-anamın ,sevdiklərimin ölüb getməyini görməkdənsə heçnə hiss eləmədən yaşamağı seçərdim. -Bu əsl qorxaqlıqdı.Yaşamaqdan qorxmaq. Yerindən qalxıb mənə yaxınlaşdı. -Məni itirmək istəmədiyin üçün məni heç sevməməyi seçirsənsə bunun nə fərqi olur?Mən yenə də sənin üçün ölmüş olmuram?

Qarışıq şeirlər'im🌵 Bir gün yazmışdım bir kənara yazdıqlarımla əlaqəli: "Bir addım, bir başlanğıc və bir başlanğıc istər təməli sağlam istər zəif olsun, sənə sonsuz xoşbəxtlik və gözəl gələcəyə ümid verirsə bundan vaz keçməməlisən" Kiçik başlanğıcların böyük uğurlara vəsilə olması diləyi ilə)

Bəşəriyyətin planeti tərketməsindən minillər sonra dünyaya düşən bir generalın başına gələnlər. Həyat mübarizəsi, macəra, xəyanət və sirlərlə dolu bir macəra.

Körpə yaşında yetimxanaya atılmış bir qızın hekayəsi... İftaraya qurban gedən iki il... Həqiqətin ardınca getməsi... Və onun yaşamaq üçün bir ümid axtarması... Və böyük həqiqətlər... Bəlkə kitabının davamı...

Bu mənim 10il əvvəl başlayan bu gün davam edən illər sonra bəlkə aylar bəlkə də günlər sonra bitəcək hekayəmdi.

Pandoranın açılması onların sonu oldu

"Dəniz düzdü. Eşitmişəm onun və zülmləri haqqında. Bir ata qızına, öz canına nə edə bilər axı elə şiddətli?" Gözlərimi nə qədər açılırsa o qədər açdım. Necə yəni nə etmişdi? Etmədiyi bir şeymi qalmışdı? Yaşlar yanağımdan süzülməyə başlamışdı. İnanmırdı mənə. -"Nə edə bilər hə? " Yanağımdan süzülən yaşı əlimin tərsi ilə silib belimi Əliyə çevirdim. Əynimdəki qara köynəyin ətəyini qaldırıb barmağımı yara izinə qoydum. "Bax Əli. Yaxşı bax. Bu ağ zəhər çəkib beyni dumanlanandan sonra mismarlı taxta ilə döydüyü yaranın izidir." Birazda qaldırdım köynəyi və digər yara izinə qoydum barmağımı "Bu məni döyərkən itələdiyi zaman, sobaya yapışdığım izdi" bu səfər köynəyin ətəyini aşağı salıb Əliyə çevrildim. Üzünə baxmamaqda qərarlı idim. Köynəyimin çiyin tərəfdən aşağı endirib barmağımı oradakı yara izinə qoydum. "Tikanlı məftillə döydüyü yerin izi"