"Artık ölmek kulağıma o kadar kötü gelmiyor." Onun on iki kuralı vardı. Hayatıma girdiğinde öğrendiğim o on iki kural. Gerçekleştirmek için oldukça az vaktimiz olmuştu. Ama tamamlayabilmiştik. Sanki tüm olacakları hissetmiş gibi hepsini tam zamanında bitirmiştik. Benim gerçekten hayatı tadımlamama vesile olacak on iki kuralı gerçekleştirdiğim gün kapadım gözlerimi. Bir daha da açamadım. Bu bir başlangıcın değil, sonlanışın hikayesi. Şimdi, sana nasıl öldüğümü anlatacağım.

İzlerimiz, bunlar bizim kaderimiz ve bizi bırakmayan tek şey kaderlerimizdir. Biz izimizden ibaret değiliz ama izimiz bizden ibaret. Kendimizi buna adadık. Gelecekler, az kaldı... - "Bir karanfil, işte siz oydunuz..." - 07.19 savaş kategorisi #10 Kapak tasarımı: @kairosay

Rakının adabı vardır. Herkese kalkmaz o kadeh. Herkese içilmez. Ya Yare içersin, Ya da yaraya. Yıllardır içinde tuttuğun ne varsa doldurursun kadehe. Acıların, kederlerin, çaresizliklerin, yarım kalmışlıkların. Geçer yudum yudum boğazından. Geçtiği yerleri kor alevler sarar. Rakının adabı vardır. Herkesle kalkmaz o kadeh. Herkesle içilmez. Dostlar meclisidir orası. Kimin yarası yariyse ona içilir. Onun için kalkar o kadehler. Acılar, kederler, çaresizlikler, yarım kalmışlıklar. Pay edilir bardaklara. Herkes eşit sırtlanır yükü . Herkes eşit yudumlar. Rakının adabı vardır. Herkes doldurmaz o kadehi. Herkese doldurulmaz. Kendin dökersin dertlerini kadehe. Karşında oturan birde yar ise, yarinle beraber yara olan Yare içiliyorsa ve kadehi dolduran Saki yar ise işte o zaman o kadeh senin celladın olur.

TÜM BÖLÜMLERİYLE SİZLERLE TAMAMLANDI

--En yüksek: Bilim Kurgu #1, Fantastik #1, Aksiyon #3 -- Claire hafızasını kaybetmiş bir biçimde kendisini yabancı bir evrende bulur. Kafasındaki bir ses sürekli olarak kaçmasını söylüyor. Ama bir yabancı. Tek bir yabancı. Kalmasını sağlayan tek şey o. Sürekli gidecek bir yeri olmadığını hatırlatıyor. Bağlanma sorunları olan yarı alkolik bir ressam, memnuniyetsiz bir teknoloji dehası, istediğini elde etmek için her şeyi yapabilecek kendinden büyük bir kaplanı olan bir hayvan sever, her şeye sırtını dönmüşken eve geri dönmek zorunda olan bir dansçı... Ülkeyi yönetenler bunlar. Bir de adından başka bir şey hatırlamayan Claire. Ne yanlış gidebilir ki?

Bir kış günü başladı hikayeleri. Hava kasvetliydi. Bir not vardı ortada cama acı nefesinin buğusuyla kazınmış. Bir de gözyaşları onu süsleyen. Hem gülerken hem ağlamak. Koşarken yorulmakta vardı. Yolun sonu uçurumdu, evet. Karmen o uçuruma koştu. Uçurum gül bahçesiydi. Düşünce binlerce dikenin batacağını bile bile koştu. Adal kendini dipsiz bir kuyuya bıraktı. Binlerce ses "Gitme." diye yalvarırken bir tanesine uzattı elini. Dikenler acımasızca saplanıp kanatırken onları, gözyaşları dökülürken sonlarının iyi olmayacağını biliyordu, Karmen. Koştu, nefesi tükendi. Ağladı, gözyaşlarıyla meydan okudu "Erkekler ağlamaz." sözüne. Kalbi, hızını arttırdığın da duracak sandı. Ve işte bu onların hikayesi... "Bir kız var. Ölüm gibi..."

Öfkeyle motoru çalıştırdım ve son gaz uzaklaştım o restorandan. Uyuşturucuyu bırakmaya çalıştığım yıldan bu yana sakinleşmek için hep gittiğim o yere gittim. Burası; kocaman şehir ayaklarımın altındayken o şehirdeki bir kızın düşüncesiyle sakinleştiğim tek yerdi. Ve bu günün ikinci farkı beni sinirlendiren de sakinleştiren de aynı kızdı. Arabadan inip önüne çöktüm ve sırtımı kaputa yasladım. Mesajı açıp tekrar tekrar okudum. Ta ki yazılar buğulanıp titreyene kadar... başımı geri atıp yıldızlarla aydınlanan gökyüzüne çevirdiğim sırada bir ışık öylece geçip kayboldu gökyüzünden. Yıldız kaymıştı. Küçük bir tebessüm dudaklarımda yer edinirken gözlerimi yumdum ve dileğimi tuttum. Lütfen ikimizden birisi vazgeçsin. 🖤👻🖤👻 👻: Seni Seviyorum. İlya: 45. kez tekrarlayınca bir anda dalga geçmediğine inanmıyorum. 👻: Asrın'da 45. kez onu sevdiğini söylemene rağmen bir anda niyetinin arkadaşça olmadığına inanmadı.

Aşkın nerede , ne zaman karşımıza çıkacağını bilemeyiz. Hiç ummadığı bir yerde aşkı bulacağını kim bilebilir ki? Onlarda bilmiyordu... Birbirleriyle daha çok vakit geçirmek ve daha çok eğlenmek için gittikleri bir kampta aşık oldular... Belki aşık oldukları kişi gerçek kişilerdi, belki de geçici kişiler... Bunu da bilemezdiler ama sevdiler. Onlar acısıyla, tatlısıyla sevmeyi seçtiler ama bu aşkın nereye gidiceği hakkında hiç kimsenin bir fikri yoktu. Ve onlar sonunun ne olacağını bilmeden sevmeyi seçtiler... Onları ya atraksiyonların bitmediği bir hayat ya da sıkıcı bir hayat bekliyordu. Bu hayatı kontrol etmek onların elindeydi... Bu hikâyenin sonunu öğrenmek için sizi kitabıma davet ediyorum. İyi okumalar... 06.04.2017 #gençkızedebiyatı 29 02.26.2018 #mizah 36 02.03.2018 #mizah 35 06.16.2018 #gençkızedebiyatı 14 01.27.2018 #klasikler 3

İki köklü okul, Saygın ve Özkan Kolejleri Bir ortak duvar, Ve yıllardır bitmeyen bir kavga... ~~~~~~~~~~~~ Bir tarafta Toprak, Koray, Arya ve Beril'in dostluğu... Diğer tarafta Savaş, Enes, Berru ve Kıvılcım'ın dostluğu... Ve nefretten filizlenen bir aşk... Her şey Arya'nın bale antrenmanları için Saygın Koleji'nin konferans salonunda çalışmak zorunda kalmasıyla başladı... ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Kendi etrafımda dönüp bütün ormanı parlatan ateşböceklerini izledim. "Çok güzel." Diye fısıldadım. "Öylesin." Savaş'ın dediği şeyle ona döndüm. "Ne ?" Savaş işaret parmağıyla ateşböceklerini gösterdi. "İzle, gidiyorlar." *Bazı kısımlar küfür içerir* ~MİZAH~ TÜM HAKLARI SAKLIDIR ! #2 Romantizm 11/07/2020