" Uyu." " Uyuyacağım sonra, ateşin dinmedi henüz." Yüz üstü çevirdi bedenini lakin rahat edememiş gibi yastığa gömdüğü yüzünü çevirdi bana. Kirpikleri örtmüş siyah sularını, kaşları ise olabildiğince çatık. Aklım fikrim çatık kaşlarında. İmkansız lakin acıyor canı da ondan mı bu memnuniyetsizliği? " Geçer " " Biliyorum, biliyorum geçecek hem uyurum şimdi." Bezi bu defa sırtında gezdirdim yavaş ve bir o kadar temkinli. " Öyle düşünmüyorum." dedi, ve güzel sesi karşıtı ormanımızdan, odamıza çarpan baykuş seslerine. Belki de hülyalıydım, bilmiyorum. Lakin bir gerçek vardı ki bedenimi dar ağacına mahkum eden, ben ondan gelen hiçbir şeyi hangi durum ve zamanda olursam olayım unutmam, karıştırmam asla. " Neyi öyle düşünmüyorsun?" " O değilsin." Baştan aşağı titredim. " Kimse değilsin." " Biliyorum." Elbette ki biliyordum. Her zerresini kalbimde ağırladığım vakitten beri çok iyi biliyorum lakin bir an öyle bir düşmüştü ki kalbime dağılmıştı tüm dengem ve gerçeklerim. " Öyle düşünemedim." " Eda bilmiyorsun." Penceremize durmadan çarpan yağmur ve süzülüp geçtiği yerde bıraktığı izlerden daha silikleşti bir an varlığım. " Senden nefret etmiyorum. " 🔥🔥🔥 TÜM HAKLARI ŞAHSIMA AİTTİR. KOPYALANMASI VEYA ÇALINMASI DAHİLİNDE GEREKLİ İŞLEMLER BAŞLATILACAKTIR! Not: Watpatta KARANLIK TUTKUNUN HAKİMİYETİ adlı ilk hikâyedir.