Bir elinde güneşi diğer elinde ayın gücünü tutuyordu, karanlık neredeyse ele geçirmekte ruhunu. Savaşmaktan, çırpınmaktan yorulmuştu kimin için neden savaşmalı ki insan. Herkes gibi normal olmak ve sıradan şeyler istemişti halbuki. Yıllardır soluk tenli, siyah saçlı kıza bunlar dönmemişlermiydi sırtını. Şimdi bu kızıl kurt nihayetinde ayağa kalkınca mı dost oldu herkes. Her yer kan ve kana susamış herkes. Bir lider arar durur güneşin çocukları ebediyen kana bulanmadan her yer. Düşman her zamankinden güçlü ayın gücü ve kan ile beslenirler. Şimdilerde her yer korku ve tereddüt dolu bir sonraki kişi ben miyim diye. Tek yumruk olmadıkları müddetçe karanlık daha da emecek ruhları bir umut gerek bize. Karanlık aydınlığı yeneceği zaman ay kızıla bürünecek karanlığın içinden kızıl bir kurt gelecek eğer ki kızıl kurt kimin yanına geçerse sonsuz kudret onlara bahşedilecek.

Bir kavganın, bir mücadelenin, çiçek açan hayatın dilidir şiir. -Zülfü Livaneli