" Sen benim vüucuduma, benden izinsiz nasıl dokunursun? Bu dövme de ne demek?" Dedim aynada gözüm tekrardan kuş motifindeki dövmeye kayarken. Yavaşça bir adım atarak aramızdan hava geçmeyecek şekilde durdu. Gözlerimi gözlerine çevirdim. Yavaşça boynunu omzuma yani dövmenin üzerine doğru eğdi ve sıcak dudaklarımı tenimle buluşturdu. "Anka, ölümsüzlüğü temsil eder." Dedi nefesi verişleri tenimde dans ederken. "Ben ölümsüz değilim!" Dedim etkilendiğimi kendimden bile gizlemeye çabalıyorken. "Benden önce öyleydin. Ama benden sonra ölümsüzsün. Buda benim senin teninde ki sahiplik ve ölümsüzlük mühürüm." Gözlerimi kısaca kapattım. Bu doğru değildi bunu kendi içimde sonra tartışacaktım. Aklıma takılan diğer soruyu sormak için nefesimi düzenledim. "Ankayı anladım diyelim, peki ya onun altındaki panter yazısı?" Diye sordum, evet ona panter denildiğini biliyordum ve bu büyük ihtimalle bendeki imzasıydı,sadece onun ne diyeceğini merak ediyordum. "Panterle tanışmana daha çok var küçüğüm, nefret ede ede tanışacaksın." Sırlarla doluydu ve bende onun bir sırrıydım, elbette o sır birgün açığa çıkacaktı. BU BİR ANKANIN PANTERLE SAVAŞ HİKAYESİYDİ. ♧Bütün haklar PANTER'e aittir.♤

Yüksek duvarlarla örülü bir arsa ve tam ortasında tüm görkemli kasvetiyle duran simsiyah bina Kimse orada ne olduğunu ve neler döndüğünü bilmiyordu sadece kulaktan duyma birkaç cümle ve oradan çıktığını savunan birkaç tane kaçık. Elimizde ne net bir bilgi vardı ne de oraya yaklaşma iznimiz taki bir radyo istasyonuna bir adamın bağlanarak orada olanları ağlayarak anlatmasına kadar. -Kesit- "Emin ol istediğimde yapamayacağım hiç bir şey yok Hera Arjen" fısıltıyla çıkan sesi dudaklarıma çarptı. Fısıltısının oluşturduğu kelebek etkisini yok sayarak "Birazdan da öpeceksin sanırım" dedim. Cümlem bittiğinde muzipçe dudaklarını yukarı doğru kıvırdı. Sert yüzüne ihanet eden gamzeleri gözlerimin hemen önünde duruyordu. Dudaklarıma biraz daha yaklaşarak "neden olmasın?" Soru sormaktan uzak kurduğu cümle ile kalp atışlarım bana ihanet ederek hızlanmıştı. Fazlasıyla yakınımda olan Arafta bunu fark etmiş olmalı ki "Dikkat et Hera kalbin bu kadar hızlı atmaya devam ederse öpmemek için hiç bir bahanem kalmaz" dedi. HER PAZARTESİ BÖLÜM GELECEKTİR. *küfür,argo ve yakınlaşma bulunacaktır. *Tüm haklar gizlidir. *Kapak bana aittir. *26/01/23

"Soyun!" dedi ve dudaklarındaki o histerik, şeytani gülümseme yeniden kendisini gösterdi. "Bunu yapamam." dedim korku, bedenime hükmetmeye yüz tutmuşken. Umursamadı. Bakışları, bir psikopat kadar anlamlı, bir deli kadarsa ardı görülemez şekilde parıldıyordu. "Sana yapabilir misin diye sormuyorum. Kıyafetlerini çıkar ve buraya gel. " Bir psikopatla nasıl başa çıkacağınızı bilirdiniz. Ardında yapacağı hamleler, kafasındaki kurduğu dünyadan nefes alırdı. Ama o, ardı arkası kesilmeyen bir dehşetin yüzüydü ve bunun farkındaydı. Çünkü tam olarak bu olmak istiyordu. O psikopatla taçlandırılamayacak kadar deliydi. Ve istediklerini yapmazsam, zelzelesi dünyama kıyameti yaşatmaya ant içmişti. Onu tanımak, sokakta yaşayan bir adamı yaşamak kadar korkutucuydu. Onu hatırlamak, damarlarımda dolanan kanı donduracak kadar soğuktu. Onu yaşamak, gökyüzü gibiydi. Günün her saatinde, değişebilecek milyonlarca mucizeyi ellerine verecek kadar kudretli ve ulaşması imkânsız olandı. Onu bilmek ise imkânsızdı. Çünkü o var olanı, var olmayanlarla süsleyecek tek insandı. O, Bir deliydi.

"Uzak dur benden!" Durmuyor burnunu boynuma kadar sürtüyordu. "Dokunma ablama!" Salihden gelen bu sesle kendimi okadar aciz ve ucuz hissettim ki ağlamamak için dişlerimi dudaklarıma geçirdim. Şu an kardeşimin önünde taciz ediliyordum... . Kurgum olumsuz içerikler ve yanlış davranışlar içermektedir. Hakaret edecekseniz okumayın!

Hikaye +16 olacaktır,rahatsız olacakların okumaması önerilir. Şiddet olabilir. Şimdiden uyarıyorum,sonradan en ufak bir yükümlülük kabul dahilimde değildir. "Umut ettiğin kadar özgür, Korktuğun kadar tutsak olursun." Kadın en az adam kadar çaresiz, Adam en az kadın kadar siyah. Kadın çaresizce adama sığındı, Adam kadını sessizce karanlığına kattı. "Kirpiklerini sayıp ezberlemek istediğim, kadın. Sen en güzelisin." 9 HAZİRAN 2017|CUMA GÜNÜ PAYLAŞILMAYA BAŞLAMIŞTIR.

Ruhsuz bir adamla evlendim. Ruhsuz, duygusuz, gaddar, kaba ve insanlıktan yoksun bir adam... Artık Karahan konağında o ruhsuz adamla bir ömür geçireceğim. Ben beyaz gelinlikle annemin evinden çıkarken herkesin gördüğü gelinlik değildi, üzerimdeki... Kefenimdi... O gelinlik üzerimden çıktı ama kimsenin görmediği kefenim hâlâ üzerimde. Kimse görmese de ben görüyorum. Ben her gün öldüğümü sanırken, aslında o adamı gördüğüm gün öldüm ama bilemedim. Ben kim miyim? Hande İnanoğlu. Kerem Karahan'la evli, hayatı cehennemden daha cehennem sıradan biri... Çok sevdiğim arkadaşım Zehra'mın katkılarıyla.. Sonsuz teşekkürler NOT: TÖRE HİKAYESİ DEĞİLDİR!

İnsan katilini sevebilir mi? O sevdi... Koşulsuz ve geri dönülemez bir şekilde aşık olduğu adam masumiyetinin, saflığının ve tüm güzel duygularının katiliydi. #1 mafya 28.03.2019 #4 ask 26.03.2019 #5 ask 19.03.2019 *** Onu bulmak için 2 gün gerekmişti. Beni az biraz tanıdığı kadarıyla bile kaçıp ülkeyi terketmesi gerekirken, bir kaç semt ötemde olması aptalca bir hamleydi doğrusu. Kolundan çektiğimde dengesini kaybedip göğsüme tutunduğunda, o kadar farklı bir Eylem vardı ki karşımda sanki daha saf, daha naif, daha çekici... Ona karşı hiç bir şey hissetmiyor ve kokusunu bile bilmiyorken şimdi çiçek gibi mis kokusu beni ona çekiyordu. Ve bu beni daha çok sinirlendiriyordu. Onu gördüğümden beri içimde oluşan arzuyu görmezden gelemiyordum. Aklımdan bile hiç geçirmediğim bir şeyi yapmak için dayanılmaz bir istek duyuyordum ki yapacaktım da. Her ne kadar şu an çok farklı biri gibi davransa da o bunu haketmişti. Hem de daha önce kendi teklif etmişti. Bir sıkıntı olacağını düşünmüyordum. Asansör yukarı çıkarken kafamı kaldırıp ona baktığımda tekrar dudağını kemiriyordu. "Sana dudağını kemirmeyi kes dedim" diye bağırdığımda korkuyla yerinde sıçradı. Dudağını kemirmeyi bırakıp sırtını asansörün kapısına yasladı. Bakışlarını benden kaçırsa da gözlerinin dolduğunu hissediyordum. İlk yayınlanma tarihi 03.03.2018

• Ellerimle masadan destek alıp öğretmen masasına oturdum.Bacaklarımı hafif açtığımda pileli eteğim yukarı sıyrıldı.Buna aldırış etmeyip gözlerimi onun yüzüne çevirdim.Sinirliydi bunu çok net bir şekilde hissedebiliyordum. Sınıfta volta atıyordu.En sonunda durdu ve ela gözlerini bana çevirdi. Bir kaç büyük adımda yanıma geldi.Hemen önümde aralanan bacaklarımın arasında durdu.Gözlerini bana dikip tehditkâr bir şekilde "Bu yaptığında neydi?" keyifle dudağımın kenarı kıvrıldı.Bu halleri hoşuma gitmiyor değildi. Oturduğum masadan kalkıp tam önünde durdum.Kafamı hafif kaldırıp "Ne o kocacım?" Elimle yakasını düzelttim.O sırada sıcak boynuna değen elimi sanki ateşe değmiş gibi çekmek istesemde çekmedim.Yakalarındaki ellerimle onu yavaşça kendime çektim "Yakalanırız diye korktun mu?" Kısık sesle söylediğim cümleye gözlerini kıstı.Dişlerinide sıktığının farkındaydım.Onu kendime çektiğim için görüş açım daha genişlemişti.Gözlerinde şimşek çakmıştı.Bunu gördüğüme yemin edebilirdim.İfademi bozmadan sırıtmaya devam ettim.Dudakları düz bi çizgi halini alınca kollarımı boynuna dolayıp ona biraz daha yaklaştım.Kalbim deli gibi atsa da bunu belli etmedim.O ise tepkisiz bir şekilde beni izledi. Daha çok ne kadar ileri gideceğimi merak ediyor gibiydi. Dudaklarımızın arasında santimler kala konuştum "Unutma Ediz Kandemir," nefesini içime çektim ve dudaklarına bakan gözlerimi gözlerine çıkardım.Aynı şekilde o da gözlerime bakınca devam ettim.Dudaklarımız birleşmeden önce söylediğim tek şey şu oldu ; "Ben yapamayacağım hiç bir şeyi dile getirmem." • (+18 sahneler olacaktır.) (Profilime gidip diğer kitaplarıma göz atabilirsiniz.)

Yorumlarınız ve oylarınızın desteğiyle bölümler gelebilir. ~~~~~~~~~~ "Kırmızı en sevdiğim renk ve en sevdiğim melodi..." sıcak yüze fısıldadı "... senin heyecandan çırpınan kalbinin sesi." Gözleri karşısındaki koca kahveleri memnuniyetle süzerken çatılan kara kaşlarla burun kanatlarıyla soğuk havayı içine çekti. "Bakıyorumda çok şiir okumuşsunuz!" iğneleyerek çıkmıştı dudaklarından kızın. "Belki... Önemli olan şiir mi söylemem yoksa kimin söylettiği mi?" Freya, kaşlarını çatıp bu laf cambazı adamın yüzüne olumsuzca bakıyordu. "Yani, bilirsin şairler şiire layık olmayan bir şeyi söylemezler..." dudakları yana yayılıp beyaz dişleri ortaya çıkınca "... benim şairliğimde elmaların layıklığı kadar." dedi adam. Bu neydi böyle?! Ah, ne bu kur mu şimdi? "Belli ki sizin elmalar daha olgunlaşmamış ki bu kadar basit bir şiir söylüyorsunuz. Ya da söylediğinizi sanıyorsunuz. Ha kralım?!" "Olgunlaşmasını sağlarım o vakit matmazel." Freya, yapılan imayla bir adım gerilerken karşısındaki adamın laflarıyla kıpkırmızı olmuştu yanakları. Frank'in yüzündeki gülümseme yerini ciddiyete bırakırken "Olgunlaştılar bile!" gözleri kırmızı yanağın üstünü süsleyen siyah ayva tüylerini arşınlıyordu. ~~~~~~~~~~~~~ Körlük, bir şehre yayılırsa ve bunun sorumlusu Kralın Kuğusuysa ne olur? Sebebi neydi de yalan ve doğru savaşırken doğrular, yalanlardan daha fazla acıtırdı? © Tüm Hakları Saklıdır! Ç(alıntı) kesinlikle yasaktır! Kitabımda reklam ve başka kitaplar hakkında yorumlarda bulunmayın! Hakarete tahammülüm yoktur❗

"Kaçmaya cesaret ettin!" Üzerime doğru yürüyüp kolumu tuttu. Tutuşu öyle sertti ki, etimi kemiğimden ayırmak istermiş gibi... buna rağmen canım acımıyormuş gibi davranmak oldukça güçtü. "Bunun bedeli sandığından daha ağır olacak." Bu söylediğine güldüm. Her zaman bana en ağır işkenceleri yaşatmamış gibi konuşuyordu. Daha ne kadar ruhumu kanatıp, beni parçalara ayırabilirdi ki? "Şimdi arabaya bin." Bedenimi arabaya doğru ittirdiğinde kapalı olan kapıya hışımla çarptım. Diğer elimi uzatıp sızlayan kolumu tuttum. Araladığı kapıdan beni içeri doğru ittirip kapıyı sert bir şekilde çarptı. Hızlı adımlarla sürücü koltuğuna geçip direksiyondaki hakimiyeti sağladı. Başımı çevirip yüzüne baktım. Dişlerini sıktığını çıkık yanaklarından anlıyordum. Yine hapishaneme gidiyor olma gerçeği, tüylerimi diken diken yapıyordu. Hiçbir zaman içinde olduğum esaretten kurtulamayacaktım. "Neden seni şuracıkta öldürmüyorum ki?" Direksiyonu sıkan parmakları bembeyaz kesilmişti. Onu bu kadar öfkelendiren sebep kaçmam değildi, kurtulacağıma dair bitmeyen ümidimdi. Süratle giden arabayı aniden durdurduğunda, öne doğru savruldum. Bir eli saçlarımın üzerinden ensemi bulup beni kendine doğru yaklaştırdı. Gözleri adeta şu an yapmak istediği her şeyi haykırıyordu. Ensemde duran eli bu kez çenemi kavradı. "Sana yaşatacaklarım için bana yalvaracak çok zamanın olacak." "Bana neden bunu yapıyorsun?" Elinin baskısı yüzünden güçlükle konuştum. Yüzündeki şeytani pırıltı öfkesini bir an bile dindirmedi. "Ölmek istemiyorsan itaat etmeyi öğrenmelisin, Hare. Yayınlama Tarihi: 01.12.20