ZEMHERİ ( SESSİZ ÇIĞLIKLARIN YANKISI) Bana bir adım yaklaşarak okyanus mavisi gözlerini, gözlerim ile kavuşturdu ve sesi olan ellerini oynatarak dilinin ucuna gelen çığlıkların yankısına bana ulaştırdı. "Aleda, hayatın bana vurduğu tekmelerde her zaman ayakta kaldım ve güçlü oldum. Anne ve babamı öldürenleri bulmak için, içimdeki intikam ateşini senin bana yardım etme ihtimali ile bir buza çevirdim. Tıpkı adın gibi, Zemheri soğuğuna çevirdim. Ama seni yeni tanıyorum ve içimdeki güvensizlik kasırgasını dindirip, güvenin tohumları ile onları bahara çevirmeni istiyorum..." Sonuna doğru sanki ellerinden dökülen anlamlar baskın bir çığlığa dönüşürken hiçbir şeyden korkmayan benim bile diken üstünde durmama neden olmuştu. Karşımdaki dik duruşu içimdeki fırtınaları kasırgaya çevirirken, onun bana güvenmesini nasıl sağlayacaktım? Sahi onun anne ve babasını öldüren kişi olarak nasıl intikam ateşine yardım edecektim? İçimdeki haykırışların dudaklarımdan bir bir dökülmesini istedim. Anne ve babanı ben öldürdüm diye haykırmak istedim! İntikam ateşi ile yanan duygularını, Zemheri soğuğuna çevirmiştim ve bile bile tüm okların beynime isabetlenmesine izin vermiştim, beynimde yuva kurup günden güne beni öldüreceğini bildiğim kurşunu hiçe sayarak... "Yedi anahtarı bulup, bu mafya topluluğunun sonu olalım! Buraya üye olanları bulup planlarını yıkalım ve bütün güçlerin onlarda olmasını engelleyelim... Masum insanların ölmesini durdurmak ve ölen masum canların intikamını almamda yanımda ol, benimle ol!" Kitap kapağı tasarımı @somurttkanyuz e aittir💜

Ay, geceye ışık veren gezegendi. Ama ya bir gece vermezse? işte o gece, tam olarak benim hayatımdı. *** Belki kalkamadım o gece. Belki kalkamadım o gecenin sonrasında. Ama yerdeyken bulduğum çok fazla güzellik vardı. Ay bile karanlıkken bana ışık veren birisi vardı, yerde.

Kardelen ismi gibi geldi dünyaya. Soğuk bir kış gününde baharı müjdeleyen çiçek gibi doğdu. Beyaz kristal örtüyü aştı, daha ilk nefesinde soğuğa, acıya ve ölüme karşı geldi. Güzel Kardelen... Karın içine doğdu, soğukta yolunu buldu, soğukla dost oldu, kardeş oldu. Kardelen, soğuk oldu. Uyudu. Uyandı. Kaçtı. Korktu. Düştü. Kalktı. Tekrar kaçtı. Acıttı, ağlattı, yordu, üzdü. Ama Kardelen durmadı. Bu, buzların içine doğan ama kendi ateşiyle yanan bir çiçeğin hikayesi. Bu, Kardelen'in hikayesi.

Gözlerinizi açtığınızda yıkılmış bir evde uyanacaksınız. Tek çıkış yolunuz yerin altı olacak. Kendinizi bulduğunuz çıkış noktası her bir yanı kameralarla çevrili, her yeri izlenen bir plato. Tek amacınız ise alandaki ipuçlarını takip edip evinizi bulmak. Tüm yarışmacılar evlerini bulduğu an, kazanan belirlenmiş olacak. Öyleyse, sizi kaybetmemizi ister misiniz?