«Τι νομίζεις πως κάνεις;» της γρυλίζει και εκείνη τον κοιτάζει στα μάτια, λες και θα υποκύψει από το βλέμμα της. «Δεν θα σου κάνω ξανά την χάρη Μαυρίδη. Αυτή τη φορά παίζω με τους δικούς μου όρους» του μιλάει αργά και καθαρά σαν να θέλει να εμπεδώσει και η ίδια αυτά που του λέει [...] «Μωρό μου, δεν μπορείς να παίξεις με δικούς σου κανόνες σε ένα παιχνίδι που δεν σου ανήκει [...], δεν είμαι εγώ σαν τα αγοράκια που συναναστρέφεσαι. Παίρνω πάντα αυτό που θέλω» της τονίζει κοιτώντας την στα μάτια. Η γυαλάδα των ματιών του της δείχνει πως λέει την αλήθεια. Η φωνή του είναι βαριά όσο της ψιθυρίζει τα λόγια του. «Τώρα σαν καλό κορίτσι, στήσου στον νιπτήρα και κοίτα πως μπορεί να σε γαμήσει ένας άντρας» την φιλά χαμηλότερα και νιώθει πως θέλει να εκραγεί, αυτή η κοπέλα μπορεί να τον πεθάνει [...] Η Άννα τον κοιτάζει πονηρά μέσα από τον καθρέφτη πριν του μιλήσει. «Μαυρίδη... κοίτα με εδώ [...] Μου είχες πει πως δεν θα ξανά συνέβαινε τίποτα μεταξύ μας. Δεν ξέρω κανέναν άντρα που να μην κρατάει το λόγο του. Ή μήπως δεν είσαι τόσο άντρας τελικά και είσαι από εκείνα τα αγοράκια που κοροϊδεύεις;»

Εκείνος νόμιζε οτι τα είχε ζήσει όλα. Μέχρι που την γνώρισε.

(2025- 2026 ΥΠΟ ΔΙΟΡΘΩΣΗ) "Σε ελκύει το χάος; Ή το ελκύεις;", χάνονταν στο ατόφιο μαύρο των ματιών του. Το χάος σε μαγνητίζει, αλλά δεν είναι απλώς μια παθητική έλξη. Είναι μια φωτιά που καίει από μέσα, μια αδηφάγα ανάγκη να κατανοήσεις ό,τι είναι ακατανόητο, μόνο για να το μισήσεις όταν αναγνωρίσεις την αδυναμία σου να το τιθασεύσεις. «Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα, κάηκε όμως σε ένα βράδυ» Ο Κριστιαν και η Βικτώρια είναι καταδικασμένοι να ζουν σε έναν αέναο χορό, που πάντα καταλήγει σε καταστροφή και αναγέννηση. Δεν μπορούν να ηγηθούν μαζί, μα και δεν αντέχουν την απουσία του άλλου. Έτσι είναι εξάλλου η φύση φτιαγμένη. Το φεγγάρι λάμπει μονάχα στο σκοτάδι, ο διάολος ζει στην κόλαση. "Άργησες...σχεδόν πάγωσε η Κόλαση.", ο Διάολος λύγισε, έπεσε στα γόνατα δίπλα στον Κέρβερο που ούρλιαζε, οι δαίμονες αφηνιασμένοι έσκιζαν τον αέρα με τις κραυγές τους. Η μοίρα τους είναι απλή: θα επιλέγουν πάντοτε να πετούν ο ένας δίπλα στον ήλιο, ο άλλος κοντά στην θάλασσα. Ώσπου ένας να πέσει πρώτος. Και τότε ; Τότε...το χάος. "Να θυμάσαι, πιο πολύ και από τη ζωή την ίδια." 2022-2024

Μετά τις ανατροπές του πρώτου βιβλίου, η Βαλ επιστρέφει στην καθημερινότητά της, αλλά όχι η ίδια. Η συμπεριφορά της έχει αλλάξει, πιο δυναμική, πιο ειρωνική και έτοιμη να αντιμετωπίσει κάθε πρόκληση που θα της έρθει. Η στήριξη των δύο καλύτερών της φίλων, της Μαντ και της Ρείνα, την βοηθά να αναδείξει την καινούργια της δύναμη και να μην φοβάται να σταθεί απέναντι στον κόσμο που την έχει πληγώσει. Ο Αξελ, από την άλλη, συνεχίζει να είναι παγιδευμένος στις αντιφάσεις του. Αν και προσπαθεί να κρύψει τα συναισθήματά του για τη Βαλ, προσποιείται πως είναι δεσμευμένος με την επικίνδυνη Λιονα, με σκοπό να την προστατεύσει από τις κινήσεις της, ακόμα και αν αυτό τον φέρνει σε μια συνεχόμενη σύγκρουση με τον εαυτό του. Όταν οι δρόμοι τους διασταυρώνονται ξανά, οι εκρηκτικές συναισθηματικές εντάσεις γίνονται αδύνατον να ελεγχθούν. Ο Αξελ προσπαθεί να κρατήσει τον κόσμο του και τη Βαλ μακριά από τη Λιονα, αλλά η παλιά σπίθα ανάμεσα σε εκείνον και τη Βαλ καίει πιο δυνατά από ποτέ, αλλά με τον καιρό να μην μπορεί να αντισταθεί στα συναισθήματα του με αποτέλεσμα και η Βαλ να μην μπορεί να καταπιέζε

Μπορεί όταν είμαι με τους άλλους, εκείνος να μην υπάρχει καν... Αλλά όταν είμαστε μαζί... Υπάρχουμε μόνο... Εκείνος κι εγώ...

Αυτή αστυνόμος, εκείνος εισαγγελέας. Οι δρόμοι τους θα ενωθούν από τη δολοφονία μιας κοπέλας. Θα καταφέρουν άραγε ο Στέλιος και η Δήμητρα να φτάσουν στο τέλος αυτού του μυστηρίου; Ποια η σχέση του θύματος με τη Δήμητρα; Στη διάρκεια της συνεργασίας, μήπως καταλάβουν ότι είναι κάτι παραπάνω από συνάδελφοι; Μία καταπληκτική ιστορία δύο ανθρώπων που ξεκινούν ως απλοί συνεργάτες αλλά μετά καταλαβαίνουν ότι ο ένας συμπληρώνει τον άλλον.

Λυδία, Μελίνα, Γιώργος. Μια φιλία κι ένας έρωτας δοκιμάζονται. Περίληψη στο 1ο κεφάλαιο. Text copyright Ευαγγελία Κελαϊδή.Όλα τα δικαιώματα ειναι νομικα κατοχυρωμενα. Κανένα μέρος του κειμένου δεν μπορεί να αναπαραχθεί σε οποιαδήποτε μορφή ή οποιοδήποτε μέσο, γραπτό ή μηχανικό χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα. Η φωτογραφία του εξωφύλλου είναι δικιά μου. Ευχαριστώ τα μοντέλα μου Χ και Χ!

Όσα πρόσωπα έχει ένας άνθρωπος, Άλλα τόσα έχει και ο έρωτας... Ποιος θα σωθεί; Και ποιος θα σώσει; Πάντα ήξερε ότι μέσα σε εκείνες τις μαύρες χάντρες, υπήρχε και λίγο καφέ... Σαν ένα άγριο τσακάλι που ηρεμία δεν έχει στο βλέμμα... Αν εκείνος ήταν όμως τσακάλι, εκείνη ήταν φωτιά ολόκληρη... Δεν ήταν Γεράκι, μήτε και λιοντάρι... Ένα άγριο ατίθασο άτι ήταν... Ένα μείγμα εκρηκτικό και ακόμα ποιο επικίνδυνο από όσο φαντάστηκαν οι γύρω της Πόσο ψέμα; Πόση ανάγκη για εκδίκηση; Όσες απώλειες κι αν μέτρησε, αυτή της ψυχής της ήταν η μεγαλύτερη... Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Λένε ότι τα τσακάλια κυνηγάνε σε αγέλες... Ότι πολλές φορές είναι χειρότερα από κάθε άγριο ζώο εκεί έξω. Αδίστακτα και επιθετικά... Φθονερά και άκρως ύπουλα... Τι κι αν είσαι λιοντάρι και βασιλιάς, τι κι αν πετάς... Αυτά πάντα θα σε βρίσκουν... Τσακάλια είναι... Δεν μπορείς να ξεφύγεις... Η μήπως μπορείς; Don't copy ©2024-,2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.