Zaman kırıldı. Ve ardında bıraktığı iz, kanlı bir sessizlik. Bir kapı açıldı; geçmişin gölgeleriyle geleceğin karanlığı arasında. Adını fısıldayanların çoğu, bir daha geri dönmedi. Her adımda daha da kararan bir yol. Her anıyla içini delen, büyüyen bir yalnızlık. Ve bilinmezlik...

Odanın sessizliğini yaran o son, uzun ve vahşi haz çığlığı Liora'dan yükseldiğinde, Taryen'in de sarsılarak, tüm ağırlığıyla kadının üzerine yığıldığını gördüm. Nefes nefeseydiler. Odanın içindeki hava, o ağır, terli ve arzulu ten kokusuyla elini uzatsan tutulacak kadar koyulaşmıştı. Taryen, kadının üzerine uzanmış, başını onun boynuna gömmüş, nefesini onun tenine bırakıyordu. Liora'nın parmakları, Taryen'in saçlarının arasında zafer kazanmış, kirli bir zevkin pençesinde dolaşıyordu. Gözlerimden akan yaşlar yanaklarımı yakarak boynuma, oradan göğsüme süzülürken tırnaklarımı avuç içlerime geçirdim. Avuçlarımdan sızan sıcak kan mermere damladı. Ben bu adam için aylarca o karanlık kuyuda sessizliğe gömülmüştüm; her bir işkence darbesinde onun adını zihnime kazımıştım. Oysa o, benim yan hücremde canı için ağlayan kadının kollarında, o vahşi ve karanlık tatminin içinde kendini kaybetmişti. Artık sadece bir Kül değil, bir harabeydim. ... ​Bazı duygular, en tehlikeli hapishanelerdir. Kaçış ise artık bir seçenek değildir.