-"Ellerim pis benim küçük hanım, gidiniz." Ellerine uzandı elleri. Bu kışın keskin soğuğunda hâlâ çatlamamış yumuşak ellerinin üstünü okşadı yavaşça avuç içleri. Yüzünü kaldırıp da bakmadı yüzüne. Utandı, baksa belki de öldürecekti. Peki bu güvenmişlik ve alakası ne diyeydi? -"Hayır bayım, ellerinizi siz kendiniz kirletmediniz, buna mecbur bıraktı sizi kahpe dünya." Nefsanî duyguları tütün kokan dudaklarıyla art arda öpücükler kondurmak istiyordu lakin kendisinin dudakları temiz değildi, ona buna yapamazdı. Hem... Hem belkide o bunu istemeyecekti. Buruk hüznün yüzüne yansımaması için tebessüm etti zarifçe. -"Ölürsünüz. Eğer duyulursa ve sizden uzakta olursam sizi koruyamam." -"O vakit uzağımda durmayınız." Utançla başını başka yöne çevirmişti asker, bu dobra hâli donuk kalbini hızlandırıyordu. -"Olmaz, olamaz. Sizi koruyamam. İçinde olduğumuz durumu evcilik mi sanıyorsunuz? Savaşın göbeğindeyiz ve sen Müjgan... Sen benim düşmanımsın." -"Düşmanız." -"Öyle." -"Asker... Sen istersen, ben istersem, biz istersek bizim savaşımız son bulur. Dünya harbine son veremeyiz belki lakin bırak. Bırak bu sefer bizim savaşımız için savaşalım." Aptal kurbağa avı olan sineğe aşık oldu. Açlıktan ölecekti lakin onu avlayamıyordu. Ve aç kurbağa sineğin yanında ölmeyi yeğledi...

Zweig bu novellası'nda bir kadının yaşamını bütünüyle değiştiren yirmi dört saatlik deneyimini anlatırken, insanda içkin saplantıların ve dayanılmaz arzuların sınırlarında gezinir. Özgürce ve tutkuyla içgüdülerinin peşine takılan bir kadının bu kısa ve yoğun hikâyesi, kadın kalbinin sırlarına ermiş ustanın kaleminde olağanüstü bir anlatıya dönüşür. Yapıtı için mekân olarak muhteşem atmosferiyle Fransız Riviera'sını seçen Zweig, 1920'li yılların sonlarında Avrupa'nın "kibar" tabakasının ikiyüzlü ahlak anlayışına yönelik eleştirel tavrıyla dikkat çeker.

Her şafakta, anılarımın ilmeklerinin uçlarını kaybetti zihnim. Ve her zifirde tablolar yine aynı, kırık. Yüzündeki mimiksiz anlatan olaylar ve gözlerinden okunan, unutulunan yaşanmışlıklar...

Sana bakamıyorum... Sana... Sana karşı hissettiğim duygu; okul sırasına kollarının üzerine başını koyup siyah saçlarının tarih kitabına zarif inciler serpiştirilmişcesine serpilirken, sıranın önünden geçerken bacaklarımın titrediğini vücudumun tüm zerresinde hissediyorum. Gülüşün ise sana aşık olmamı emreder gibi ve dünya ilk defa bir mahkumun sevinçle emre itaat ettiğine şahit oldu. Bu... Bu aşk değilde ne(?) Ben sana bakamazken aşık olmayı becerdim Nazende... Gözlerinde uzun uzun kaybolamadan, geceden saçlarında hayeller kuramadan...

Sevdiceği hemen yanı başına çöktü ve örtüsünden çıkmış saçlarıyla kaplı terli alnından öptü. Mutluydu, sonucu ne olursa olsun kocasını bulmuştu. -"Hadi gidelim güzelim" karnına koydu elini "bizi bekliyor."

Başını omuzuna yasladı, ayrı kalmış dokuz ay hatrına sardılar birbirlerini. Akrebin tüm zehrinin saldığı acıyı şimdi kollarıyla birbirilerine panzehir oluyordular. Dostça ayrılan ruhlar şimdi bilinmezlik eşliğinde sarmaş dolaş buluşmuşlardı. Vicdan azabını ertelediler kavuşmadan sonrasına. Saçlarında gezdirdiği parmaklar bu denli huzurlu kılabilir miydi hiç? Kılıyordu işte. Ali'si: ondan başka ne kimse güldürüyor nede ağlatıyordu.

Benim tek nefes kaynağım sen yorgundun, ciğerlerim yorgundu, göğüs kafesimdeki çiçeğim solmuştu... Her bölümde birbirlerinden bağımsız farklı bir hikâye, çerez niyetine :)

Uzaklaşmak... Burdan çok uzaklarda sessizce ruhunun ağırlığının geçmesi için dua etmek istiyordu. Sessizlik istiyordu, sevilmek ve sadece değer görmek... Öyle çok şey değil. Acıkıp acıkmadığını, üşüdüyse giyinmesini, halsiz ise bir şey giymesini söyleyip bitki çayı verecek birisine ihtiyacı vardı. Gün sonunda "nasıl geçti?" denmesine... "İyiyim" dediğinde gözlerinin derinlerine bakıp "değilsin, anlayabiliyorum" diyen birisi, öyle ya... Bu soruyu sorsalar saatlerce ağlardı omuzlarına vura vura... Sahi, var mı ki bu dünyada karşındakinin mutluluğuyla mutlu olanlar? Kendi ütopyamızda yaşama şansımız olsa bizimle beraber üzülüp sevinen insanlara sahip olsak...

imla kılavuzumdaki tek doğrum; züleyha'm. hayatın çetrefelli oyunlarına rağmen seni, sadece seni ve hep seni...