alaz: güldürdüm mü ben seni? asi: aptallığına güldüm, evet.

aynı kurum altında kaç farklı hayat vardır? mirhan vakıf üniversitesi'nin dünyasına hoş geldiniz.

Kutunun içindeki sararmış kağıdı eline alıp yazan yazıyı okudu Alina 'sevgiliye ayna gibi bakmak veya ona ayna olmak, hem onu olduğu gibi kabul etmek hem de onun içindeki güzelliği ona geri yansıtmaktır. Bu ayna sana verebileceğim en güzel hediye, bu hediye sen, bu hediye ben...'

Onlar karanlığın yeryüzündeki yansımasıydı. Bir tabutun açılması en fazla ne gibi bir sorun getirebilirdi ki? O gece olayların bu noktaya geleceğini bilmiyordum. Özgürlüğün kafesini açtığımdan ve karanlığı yeryüzüne davet ettiğimden haberim yoktu. Ama artık gecenin koynunda usulca parlayan karanlık, yeryüzüne inmişti ve karanlığın elleri aydınlığın kalbini parçalara ayıracaktı... Karanlık ve yarı aydınlık iki tarafın arafı... Sonsuzluğa atılan iki farklı mühür. Ve tek bir son.

Bir yargı, Bir yanılgı, Her şey böyle başladı. Şimdi düşün bakalım, bir yargıç kararında yanılırsa, ve bunun geri dönüşü olmazsa? Olan masuma mı olur, yoksa yanılana mı? Bu hikaye, adaletin olmadığı yerde, kendi mahkemenin başlamasıyla sona erdi. Şimdi de, kuralları yeniden yazıyoruz. Yeni hikayemizde, Doğru bilenenleri unutturmaya, Yalanların gerçeğini yazmaya, Evreni değiştirmeye, O tokmağı masaya değil de, vicdanına vurmaya hazır mısın sevgili olur? Hazırsan, yargıların yanılgısı devrimiz hiç bitmemek üzere başlıyor! Bu sefer bir şeyleri değiştirmeyeceğiz ama kesinlikle yok edeceğiz. ...

"Bu ne kadar güzel birbirimizinlik..." Eski hesabım -Eserseyazarim- da yayımlanan "O" hikayesinin taşınmış halidir.

bir ZeyKer hikayesidir.

O adamın, mağrur ifadesiyle kimseye bakmadan yanımdan geçişini izledim. Babamı hapse attırıp beni bu hayatta yapayalnız bırakan o adama nefretle bakıp onu kutlayan kalabalığın içinden geçtim. Attığım her adım nefretimi artırırken intikam yemini ettim... Sen benim hayatımı darmadağın ettin ben de senin kalbini söküp darmadağın edeceğim, Yiğit Karan! Kork benden!

Ölümün mevsimidir sonbahar... Sonbaharda seçeneği yoktur yaprağın, dökülmekten başka. Sararmak, dökülmek, sonrası ölüm... Tıpkı insanın ölümü gibi. Ben de tıpkı o sarı yapraklar gibi meçhule savrulurken rastladım ona. Bu kez önümde seçeneğim vardı. Ya ölümden kaçacaktım ya da ölüme aşık olacaktım. Ölüme aşık olur mu insan dedim, cevabını şairin sözlerinde buldum. Aslında yaprak sıkılmıştı ağaçtan bahaneydi sonbahar... Aslında ben sıkılmıştım hayattan, yaşamam için bahanemdin sen benim...

"Seni sevmiyorum" dedi. Bugüne kadar duyduğu en güzel sözdü... Kalbi deli gibi, doludizgin çarparken heyecanla nefes aldı. Kendi gözlerinin de söylediği, dilinden bağımsız o sözler döküldü. "Ben de" dedi, "ben de seni seviyorum." Genç adam siyah deri montunu istemsiz tutup gözlerini kısarak şaşkınlıkla baktı. Oysa bilmediği, kendinin görmediği, karşısındaki kızın görüp bildiği bir şey vardı. Dil başka göz başka konuşurdu. Kalpten dile aksederdi sözler, oradan gözlere. Kalpten gelen sözler tek çıkardı. Göze ayrı dile ayrı gitmezdi. Dil yalan söylese de gözler kalbin aynasıydı ve asla yalan söylemezdi. Şimdi sevdiği adamın söylediği gibi. Dili yalan söylüyordu ama bakışlarındaki sevdası kalbinin yansımasını gösteriyor sadece iki kelime söylüyordu. Seni Seviyorum... Canım arkadaşım Zehra'mın katkılarıyla!