milena ayşin sıkıcı hayatından bunalmış orta halli bir aileye sahip olan biridir annesi vardır babası erken vefat etmiş 1 ablası ve abisi olan bir kızdır aileyi geçindirmek için eğitim hayatından vazgeçip bir işte çalışıyordur en büyük yeteneği resim yapmaktır her yeri çizimlerle doludur yıllarca sadece kendini ailesine ve resim e adamıştır kendinden feragat edip ablasının okumasına destek olmuştur ablası oyunculuk okumuştur abisi meslek lisesi mezunu kendisi ise güzel sanatları kazanmışken üniversitede geçim sıkıntısından dolayı gidememiştir ablasına destek olmak için beraber dizi oyunculuğu seçimlerinin olduğu dizi setine gider ve olanlar olur

kızımız babasının tayiniden dolayısıyla istanbuldan muğlaya yerleşmek zorunda kalmıştır babası astsubay dır annesi de subay dır kendisi ise öğrencidir lise öğrencisi babası onu bir koleje yazdırır 9.sınıf öğrencisidir çizimi mükemmel ve sözeli mükemmeldir okulda bir çocuk görür ve ona aşık olur ona söyler ama o istemez tipini beğenmez ve onunla dalga geçer Azra içindeki nefreti büyütür ve her onu gördüğünde yolunu değiştirir herkes dalga geçer umruna takmaz ve derslerine önem verir aradan tam 6 yıl geçer ve deniz üniversiteyi bitirir ve arkadaşları tarafından zorlanarak değişir güzelleşir şirket sahibi olmak istiyordur beğendiği şirket 1.000.000 TL ye sahiptir kendisi o kadar para vermek istemez ve kendine ortak arar bulamaz en sonunda birini bulurlar kendisinin haberi yoktur şirkette onu bekler ve o kişi nefret duyduğu insan lise aşkı dır tüm olaylar bu saatten sonra başlar

Kitaplar mutluluğa açılan kapılardır. Yaşayamadığınız dünyaları tecrübe edinmeniz için sunulan imkanlardır. Hiç bilmediğiniz hayatlara uzanan köprülerdir. Kitaplar güçtür, umuttur, ışıktır. Kitaplar ihtiyacınız olan her şeydir. Sevgili Limon Çiçeği'nin okurları için çok özel bir kitap olması dileğiyle... Ecrin'in hikayesine hoş geldiniz!

Hayat sonsuz kapıları olan uzun bir koridora benzer. Tüm o ihtimallerin arasından doğru kapıyı bulabilecek misin?

Hayat küçük mucizelerle doluydu; bazen küçük bir kalpte, bazen bir kar tanesinde, bazen yıldızların arasında... Bazen de tam yanı başımızda! Sahip olduğum küçük mucizenin adıydı Pamir Ege. Bana bir kez gülümsediğinde tüm dertlerim yok olur, geriye sadece onun sıcacık sevgisi kalırdı. İki deli arkadaşım vardı; hep yanımda olan iki tatlı baş belası... Mucizemizin büyümesine birlikte tanık olurken onun içinde büyüyen özlemi engelleyememek en büyük korkumuzdu. Babası tarafından terk edilen bir çocuğun kırılan minik kalbi nasıl iyileşirdi? Bir mucize daha bekliyordum. Geçmişte sustuklarımı duyacak, oğlumun minik kalbini ısıtacak, tüm yaralarımızı iyileştirecek bir mucize... O mucize bir kar tanesinin avucuma düşmesiyle gerçekleşti. Avucuma düşen kar tanesiyle içim bahara yüz tuttu. Üzerine kar yağarken de ısınabilirmiş insan; Doruk Ataoğlu, usul usul yüreğime konduğunda anladım. O tüm merhametiyle hayatımızdaki bütün boşlukları doldurabilecek kadar güçlü bir adamdı. O, bizim geç gelen mucizemizdi!