Errësira e së shkuarës është mburoja e saj, humnera e krijuar nga plagët, që nuk i tregon dot, është komforti i rremë, ku ajo strehohet. Pas një sekreti të zbuluar tepër vonë, jeta gjithë dritë për Anilën bëhet vetëm pasqyrë e versionit, që ajo shmang, të shikojë dhe nuk dëshiron ta njohë askush tjetër atë pasqyrim. Ama janë disa gjurmë plagësh, të cilat ajo nuk i fsheh dot nga personi, që këmbëngul ta shohë për atë, që është. Ai premton të bëhet graviteti në humnerën pafund të stuhishme dhe rrugëdalja nga errësira tërë plagë, ama Anila ka frikë, të shpresojë sërish. Po sikur ajo shpresë të jetë vetëm mashtrimi më mizor në formën e dashurisë? Janë njerëzit e këqij, ata, që shkaktojnë fatkeqësi, apo fatkeqësitë janë shkaku, pse njerëzit bëhen të këqij?

Të dhemb më tepër zbrazëtia, që mbetet pas, kur dikush i veçantë largohet nga jeta jote, apo copëza e shpirtit, që ti humbet bashkë me atë person? Çfarë supozohej të ishte një çështje e lehtë hetimore, për t'u zgjidhur brenda pak kohësh dhe po aq e lehtë, për t'u hedhur prapa krahëve, ndërlikohet edhe më shumë për policinë, kur Tajana vendos të mbajë fshehur disa prova thelbësore për gjetjen e fajtorit në shkollën e vet dhe, për t'u mbyllur dosja me sukses, asaj i duhet të zbulojë çdo detaj të një sekreti përndjekës të ruajtur me tejet kujdes nga vajza, për të cilën është duke u hetuar. Që para se të hiqte dorë nga dashuria për të tjerët, ajo kishte hequr dorë nga dashuria për veten.

Shpesh ditët më ngatërrohen me njëra-tjetrën. Ndjej sikur po qëndroj shtrirë në një fije të pafundme (ose fundin e të cilës sytë e mi nuk dinë ta shohin). Kam frikë të hedh një hap para, ose pas e me zë çjerrës kërkoj të kapërcej përtej qiellin. Shpesh e gjej veten duke qarë aty, e një trishtim e mbulon të vërtetën njëlloj si imagjinata.

Xhulian Sidorev kishte qenë më se i bindur që Dorela Kristo do të ishte thjesht një tjetër shkarravinë në jetën e tij, të cilën do mund ta fshinte me gomë dhe ta hiqte qafe, kur të kishte dëshirë. Vonë do ta kuptonte, që vajza në të vërtetë ishte art; ai nuk do donte të jetonte pa të, pavarësisht se me çfarë, apo me kë do i duhej të përballej, për të qenë ata të dy së bashku. Duke qenë i sigurt në vetvete se është në rrugën e duhur, sa larg do të jetë Xhuliani i gatshëm të shkojë, për të gjetur të gjithë vërtetën e saj? Shpeshherë zbulimi i një sekreti do të thotë krijimi i shumë të tjerëve për shkak të tij.

Teksa linte pas pemen ne fund te rruges, xhamin gjysem te hapur te dritares se katit te dyte, shpinen kishte kthyer. Nuk do te kthente kurrsesi koken per te pare mungesen e nje shikimi qe nga pas nuk po e ndiqte ne kete nate te erret. Le te ishte nje arrogant ne ikje. Me shpinen e kthyer do e braktiste gjithcka. Le te konsiderohej nje fatlum mosmirenjohes qe nuk denjoi te hidhte syte e te pershendetej per te fundit here me gjithcka kishte nderkohe qe ne realitet ai thjesht ishte nje fatkeq qe e kishte te pamundur ti thoshte 'lamtumire' asaj gjithckaje nese do te kthente koken edhe njehere. Teksa braktiste naten, pemen, rrugen e mbase gjithcka tjeter qe njihte, nuk mundej te mos mendonte se nderkohe qe njerezit luteshin per nje fund te bukur, ai kishte dashur fare pak. Ah, sikur Argenti te kishte patur fatin te kishte vec nje fillim.

- Pra, beson ne fund te lumtur? -Jo.-nuk ndaloi te mendonte qofte edhe nje sekonde. -Jo?!-nuk u mundua aspak te fshihte zhgenjimin qe mori nga pergjigja e tij. -Nuk mund te jete edhe fund, edhe i lumtur. A nuk vdesim te gjithe ne fund?-mblodhi supet e vajza vec tundi koken.-Besoj ne mes te lumtur.-shtoi me tej duke mbire keshtu nje buzeqeshje te madhe ne fytyren e saj me menyren sesi ai i shikonte gjerat.

Xhoni Gega kishte ndjere gjithcka ishte per tu ndjere. Ishte i bindur qe pasketej , asgje te re nuk do te ndiente. Vec versione me te pakta te ndjesive qe tashme kishte perjetuar. Perdite e me pak, derisa te mirepriste fundin. Po ta pyesnin a mund te ishte nje femer fundi i tij, ai nuk do te hezitonte aspak qe te pergjigjej 'kurre'. Po ta pyesnin a ishte aq i bindur per kete sa te vendoste doren ne zjarr, do ti pergjigjej 'jo'. Jo vec doren. Do ishte hedhur i teri ne zjarr. Do kishte hedhur shpirtin ne zjarr i bindur qe nje femer nuk do te mjaftonte kurre per te qene nje ndryshim per te, lere pastaj te ishte nje fund. Mirepo, teksa priste me entuziasem nje fund per episodet e ndjesive te njejta, nuk e kishte idene se ndryshimin do e gjente pikerisht tek fundi. Oh, fundi do ti dhimbte ndryshe. E ajo do ti dhimbte si nje fund.

Ne vitin 2023, Marta Almasit i vjen nje ftese nga nje i panjohur qe i prenzatohet si numri nje se i ka prere nje bilete per ne ishullin e Thonuzit, ne Greqi. Ende e rrenuar nga divorci me te shoqin dhe duke u ndjere e vetme, ajo pranon t'i besoje nje te panjohuri dhe te shkoje ne nje qytet te panjohur vetem per te gjetur aty nje grup njerezish nga e shkuara e saj. E vetmja gje qe Martes nuk i kishte shkuar ne mendje ishte fakti se numri nje do te ishte edhe vrasesi i pabesueshem ne ate ishull te vogel. Dy vite me pare, Xhudi Kardos e shihte jeten bardhe e zi. Nje viktime e bullizmit dhe duke u perpjekur te dale ne siperfaqe, ajo zhytet ne nje bote me ngjyra me te erreta se grija. Jeta qe ajo enderronte te bente ishte vetem nje enderr e larget, te cilen ajo nuk mund ta arrinte kurre. Pikerisht pranimi i faktit se nuk je i afte ta kapesh diçka, e ben njeriun te dorezohet perpara gjithçkaje: edhe perpara jetes. Filluar me: 22/06/2023. Mbaruar me: 28/07/2023.

- Të dua!" U shpreh më se i sigurtë ai. -"E di.Edhe unë shpirt i akullt." -"Edhe ti.Pak të acarohesh dhe direkt e ngrin shpirt duke i kthyer shpinën gjithçkaje." -"Po mirë, të dy jemi njësoj. Shpirtra të akullt. Fiks për njëri-tjetrin jemi bërë." {Salvador ♡ Domenika}

no one will read this because this blurb is too long and peoples attention spans don't last longer than a tweet but i thought writing this felt important nonetheless. It's not for everyone. That's okay. We're taught that if your work doesn't reach a lot of people it isn't important. But when someone, even just one person, sees your work and has a connection to it, it means something too, and because it only appeals to one person, the work has more importance. Like a pair of jeans that only fit you. Intimacy can be important in the consumption of art not just conversation. There's artistic intimacy. When a work of art deters so many people away that only a few are left standing. Maybe even just one.