Tamamlandım. "Edebiyat dediğin şey, insanları hayal dünyasına sürüklemekten başka ne işe yarar ki abi? Yok Şiirlermiş yok romanlarmış." Pamir çantasından test kitaplarını çıkarırken kahakha attım. "Bir de ortamlarda 'Dostoyevski okudum' diye hava atanlar var amınakoyayım ben onların!" Sınıfta herkes beni dinlemeye başladı ve bu bana aşırı öz güven pompalıyordu. "Dostoyevski senin elektrik faturanı mı ödedi? Yok, efendim 'ruhun gıdası'ymış. Ruh, çorba mı ki gıdaya ihtiyaç duysun salağa bak!" Ferman ayağa kalkıp beni alkışladı. "Helal Ahu Başkan" dediğinde ona bakıp göz kırptım. Ben sinirli sinirli söylenirken Hazan kaşlarını arşa kadar kaldırmış bir halde "Ahu sus" diyordu. "Ne suscam abi ya bak şimdi dinle bi bana hak vereceksiniz! Edebiyat dersinin amacı nedir? 'Bu yazar burada ne demek istemiş?' diye soruyorlar ya o zaman onları öldüresim geliyor!" "AHU OĞUZ HOCA ARKANDA SUS ARTIK!" Bir anda lal oldum. Sessizce bana bakıyordu, gözlerinde saf bir sinir ve öfke vardı. Hoca kollarını göğsünde birleştirmiş bir halde kaşlarını çattı ve "Ka'rı pür-sükûn ve mütevahhşi bir kız." diyerek onu takip etmem için elini salladı. Küfür mü etti o?

Seraphina Valentin, yirmi yaşında ailesinin sarayından ayrılıp eğitim görmek için akademiye gittiğinde ikiz kardeşi de dahil tüm ailesini geride bıraktığını düşünerek üzülüyordu ama yarıyıl tatilinde, yani altı ay sonra onları yeniden göreceğini bilmek buhranını hafifletiyordu. Ancak hiçbir şey Seraphina'nın beklediği gibi olmamıştı. Altı ay sonra tatilde evine geri dönemeyecekti. Çünkü akademiye bile gidememişti. Akademiye giden tekinsiz yollardan birinde, karanlık ormanda tuhaf sesler duymuştu. Sesin kaynağına bakmak istediğinde ise onu görmüştü. Asırlar önce babasının ve birkaç büyük büyücünün birleşip lanetlediği ejderhayı... Karşılaştığı ejderhanın, efsanelerde anlatılan o 'zalim ejderha' olduğunu anlamadan önce, onun yaralı kanadını iyileştirmişti. Ve yaptığı iyiliğe karşı beklemediği bir karşılık almıştı. Ejderha, onu esir almıştı ve ancak kendisine bir varis verdiği takdirde onu özgür bırakacağını söylüyordu.

Sarsılmaz prensipler, akademik bir zırh ve tertemiz bir geçmiş. Dr. Lizge Koral için Aras Ertekin, çözülmesi gereken karmaşık bir vakadan fazlası değildi. Ancak demir parmaklıkların ardındaki o zihin, Lizge'nin kutsalı saydığı tüm tıp literatürünü tek bir bakışla küle çevirecek kadar zehirliydi. Aras; bir sosyopatın keskin zekasına, bir katilin buz gibi soğukkanlılığına sahipti. O, iyileşmek için değil; kendisini iyileştirmeye çalışan ruhu, kendi karanlık krallığına çekmek için oradaydı. Terapi odasının soğuk duvarları arasında başlayan bu oyun, kısa sürede bir tedaviden çıkıp karşılıklı bir imha operasyonuna dönüştü. Lizge, analiz ettiği her karanlık düşüncenin içinde kendi sonunu hazırlarken farkına vardı: Bazı yaralar iyileşmek için değil, daha büyük bir yangınla mühürlenmek için açılırdı. İyileşmeyi reddeden bir adamın, şifayı onun kanlı ellerinde arayan kadını... Geri dönmek için çok geç, bu yangından sağ çıkmak ise artık imkansız.