Bu hikayede ki başrol erkek karakter, insan değildir! Karanlık bir temaya sahiptir! Lütfen okurken bunu göz önünde bulundurun ❤️ Bu kitabın rengi Kırmızı'dır. ❤️🔥 *** 'Sen benim kalbimsin, sadece benim için atacaksın.' Dünya çoktan küllerin altına gömülmüştü. Savaşlar, açlık ve insanların kendi elleriyle getirdiği son... geriye yalnızca sefalet ve kıtlık bırakmıştı. Ta ki gökyüzü yarılıp Vorthariler gelene kadar. Onlar insanlığa yeniden yaşama şansı verdi. Toprağı yeşerttiler. Nehirleri doldurdular. Gökyüzünü temizlediler. Ama her şeyin bir bedeli vardı. Her üçüncü dolunayın üçüncü gününde üç kalp talep ettiler. Biri orduları için. Biri gezegenleri Nyxar için. Ve biri... Zar'Keth için. İnsanlar onları kurtarıcı sanmıştı. Sonra canavar olduklarını öğrendiler. Vorthariler'in Zar'Keth'i Draegor ise ölüm, ateş ve korkudan ibaretti. Yıllardır kalpsizdi. Ta ki bir insan kız karşısına çıkana kadar. Elaria. Ateş kadar kızıl saçları ve her şeye rağmen sevgiyle atan kalbiyle, Draegor'un içinde çoktan ölmüş bir şeyi yeniden uyandırdı. Artık Draegor onu öldürmeyecek kadar merak ediyor, kaybetmeyecek kadar ihtiyaç duyuyordu. Çünkü bazı kalpler sökülüp alınamazdı. Bazıları yalnızca hissedilebilirdi.

Av oyunlarını bilir misiniz? Hani bir ormana hayvanları salarlar, en hızlı avcıyı bulabilmek için. Avcılar için bir zevk ve güç gösterisi olan bu oyun, hayvanlar için özgür olabilmek için bir umuttu. Şansları varsa avlanmazlardı, zaten şansızlarsa çoktan avlanmışlardır. İşte o ormanı Dünya, avları da biz evlenmemiş bakire kızlar olarak düşünün. Peki ya avcılar neydi? Onlar erkekler değildi, seri katiller hiç değildi. Onlar bu dünyadan değillerdi. Asırlar önce atalarımız gökyüzünün tüm sırlarını açığa çıkarmak için savaşırlarken ve yeni bir dünya arayışına girerlerken bu dünyamızın sonu oldu. Keşfedilen her gezegende yeni bir hayat aradılar ve hep şu soruyu sordular; Başka canlılar var mı? Evet, vardı. Fakat biz onları bulmadık onlar bizi buldu.

Simsiyah dağılmış saçları, vahşi duran yüzü ve Onikse benzeyen gözleriyle Şifa'ya bakıyordu. Sanki onun insana dönüşmüş haliydi. Şifa'yı inceleyen gözleri yavaş yavaş öfkeyle dolmaya başladı. ''Sen onu benden çaldın. Şimdi bedelini ödeyeceksin.'' Şifa duyduklarıyla kaşlarını çattı ve etrafına baktı. Ona mı demişti? Durduğu tarafta Oniks ve kendisinden başka kimse yoktu. Acaba Oniks'e mi demişti? İyide ne çalmış olabilirdi ki? Buraya geldiklerinden beri Oniks'i gözünden ayırmamıştı. Bir ara uyumuştu o zaman çalmış olabilir miydi? Ne kadar obur olduğunu biliyordu. Kesin koyun, at ya da herhangi bir hayvanı midesine göndermiştir. Gözlerini kısıp Oniks'e baktı. Aynı anda Oniks de ateş saçan gözlerini karşısındaki adamdan ona çevirdi. Uzun dikenli kuyruğunu havaya dikmiş, her an karşısındaki gruba saldıracakmış gibi duruyordu. Oniks'in gri dumanlı gözlerine baktığında, Sıcak nefesini sinirle havaya bırakıp kuyruğunu salladı. Pekala huysuzluğu üstündeydi ama onun çalmadığını anlamıştı. Eğer o yapmış olsaydı çoktan suçlu çocuklar gibi gözlerini kaçırırdı. ''Sen neyden bahsediyorsun. Biz bir şey çalmadık.'' Şifa karşısındaki insanları süzdü hepsi de ona nefretle bakıyordu. Ama neden? Az önce konuşan adam ona doğru bir adım attığında Oniks'de dikenli kuyruğunu Şifa'nın beline sarıp onu kanatlarının altına aldı. Artık Oniks daha öfkeli nefesler alıyordu. Şifa, Oniks'in beline sarılı kuyruğunu yavaşça okşarken, ''Sakin ol Oniks'' dedi. Karşısındaki adam tekrar öfkeyle konuştuğunda ne duymayı bekliyordu bilmiyordu ama kesinlikle duymayı beklediği kelimeler bunlar değildi. ''Onu. Ejderhayı. Benim ejderhamı çaldın.''